All Chapters of จะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน: Chapter 1 - Chapter 10

ผมมองผู้ชายที่เดินมา ท่าเดินที่สมาร์ตหน้าตาที่คมเข้มเวลายิ้มชวนให้เห็นฟันเสน่ห์ หน้าตาที่หล่อเหลาทำเอาใจผมเต้นไม่หยุดเวลาที่ได้มองพี่ฟ้าแต่เหมือนเขาเองก็มองมาที่ผม สายตาที่มองมามันให้ผมอยากจะจีบพี่เขาและอยากได้พี่เขามาเป็นแฟนให้ได้ ผมยกมือโบกให้เขาแต่เหมือนเขาจะละสายตาจากผมแล้วเดินผ่านไปผมไม่นั่งรอให้เสียเวลาลุกขึ้นแล้วตามพี่ฟ้าไป "พวกมึงรอกูนี่นะ" "มึงจะไปไหน"หมอกเรียกตามหลังผม "เออน่า!ฝากเก็บกระเป๋าให้กูด้วยเดียวกูมา"ผมรีบวิ่งไปดักหน้ารอ เขาเดินมาที่ตรงที่ผมยืนอยู่ สวัสดีครับพี่ฟ้านี่คือคำทักทาย คำเเรกหลังจากที่ผมไม่เคยเจอพี่เขามานาน ผมยกมือไหว้และยิ้มกว้างผมดีใจมากที่เจอพี่ฟ้า "พี่ฟ้าจำผมได้ไหมครับ" 'จำได้ ' เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยไม่แสดงท่าทางตกใจอะไรเลย "แล้วพี่จำคำพูดของผมได้ไหมครับ" "คำพูดอะไร" เขาทำน้ำเสียงเรียบเฉยอีก "พี่จำไม่ได้จริงๆเหรอครับหรือพี่แกล้งที่ไม่จำมัน เอ๊ะ!หรือพี่จะแก่แล้วครับ" ผมกวนกลับไปเบาๆ คำกวนของผมทำให้คนที่ยืนข้างเขายิ้มออกมา และเดินหลบไปนั่งที่อื่นปล่อยให้ผมกับเขาคุยกันตามลำพังแค่สองคน "ก็คำพูดที่ว่าถ้าผมโตขึ้นผมจะจีบพี่ไ

ทางด้านเฟื่องฟ้านั่งอยู่กับต้นที่ม้าหินอ่อนของมหาลัย เขากับเพื่อนนั่งอ่านหนังสือและทบทวนตำราที่จะต้องส่งอาจารย์ในวันนี้พีคเพื่อนสาวของเขาเดินมาหาพร้อมกับถือน้ำมาให้ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและมีความเซ็กซี่เธอใส่เสื้อนักศึกษาที่ค่อนข้างที่รัดตัวและกระโปรงที่ใส่ก็ค่อนข้างที่จะสั้นเหมือนกัน เธอคือผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเพื่อนของเขาและเหมือนจะคิดกับเขาเกินเพื่อน "แล้วน้ำของกูอะ" ต้นถามเธอทั้งที่นั่งกันอยู่สองคนแต่ทำไมเอาน้ำมาแค่แก้วเดียวแถมยังเป็นน้ำปั่นที่เฟื่องฟ้าชอบอีกต่างหาก ต้นรู้เลยทันทีว่าเธอยังชอบฟ้าอยู่แต่กับเฟื่องฟ้าไม่ได้คิดอะไรกับเธอนอกจากแค่เพื่อนคนหนึ่ง"ขอโทษวะ กูนึกว่าฟ้ามันอยู่คนเดียว" เธอแก้ตัวแบบไร้เดียงสาเหมือนไม่รู้สึกผิดอะไรกับเพื่อนอีกคน"ทบทวนถึงไหนแล้วใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วนะ" เธอถามเพื่อนทั้งสองและชวนเข้าห้องก่อนเวลาที่จะถึงชั่วโมงเรียนทั้งเฟื่องฟ้า ต้นและพีค ต่างเดินเข้าห้องเรียนแล้วคุยกันอย่างสนิทสนมระหว่างที่เดินไปด้วยกัน.......ช่วงตอนบ่ายผมและเพื่อนต่างมานั่งรออาจารย์ในห้องเรียนก่อนเวลา และเหมือนจะชวนกันไปเที่ยวอีก แต่โดนเบรกด้วยเพื่อนอย่างว่าน เพราะตอนเย็นเหมื

ผมชวนเพื่อนสองคนเดินไปเล่นที่ชายหาดโดยปล่อยให้พี่อัคคุยกับพี่ฟ้าไป ผมลงไปเล่นน้ำทะเลกับเพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่พวกมันสองคน แต่เล่นไปสักพักพวกมันก็กระโดดมาเล่นกับผมเพื่อนคนหนึ่งที่เล่นน้ำด้วยกันจมน้ำทำเอาคนอื่นแตกตื่น ผมที่อยู่ในเหตุการณ์กระโดดน้ำลงไปช่วย น้ำเชียวและแรงมากผมต้านมันไม่ค่อยจะไหวแต่ก็สามารถดึงเพื่อนคนนั้นออกมาได้ ส่วนผมสลบไปตอนไหนไม่รู้"ลม ลม" ผมตื่นขึ้นมาแล้วลืมตาคนที่เรียกชื่อ ผมเห็นหน้าคนที่เรียกผมรางๆ กลับเป็นพี่ฟ้าคนที่นั่งข้างเตียงที่ผมนอนผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขาเป็นคนแรก "ดีขึ้นไหมเป็นไงบ้าง" พี่ฟ้าถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อมองไปรอบๆห้องกลับเห็นพี่พีคยืนอยู่ในห้องและกำลังมองมาที่ผมด้วยความไม่พอใจ"ว่ายน้ำไม่แข็งจะลงไปช่วยทำไม" เธอพูดขึ้นมาและทำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ใส่ผมผมเหรอยอมที่ไหนโต้กลับไปแบบทันควัน "ว่ายน้ำเป็นครับแต่น้ำมันเชียวแรงผมต้านไม่ไหว" เธอทำหน้าไม่พอใจใส่ผมเข้าไปอีกเมื่อโดนเด็กอย่างผมโต้กลับเธอไม่พอใจผมเดินออกจากห้องไปทันทีและผมเองก็ขอตัวพักผ่อนคนเดียว ทุกคนพากันออกไปจากห้องเหลือเพียงพี่ฟ้าคนเดียวที่อยู่ในห้อง"พี่ฟ้าไม่ไ

ด้วยเหตุผลนี้ทำให้ผมมีความรู้สึกดีๆให้กับพี่ตั้งแต่ตอนนั้นมา แต่บอกความในใจไปกลับโดนปฏิเสธกลับมาเพราะเหตุที่ว่าผมยังเด็กเกินไป ขนาดนี่โตแล้วนะ ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เห้อ! "โคตรเหนื่อยเลย" "ไม่ดีกว่าครับไม่อยากรบกวน" ผมปฏิเสธป้าเพชรและกำลังจะลุกขึ้นกลับ เสียงพี่ฟ้าพูดขึ้นมาทันที "ผู้ใหญ่ชวนยังปฏิเสธอีกเหรอ มารยาทมีไหม" โห ผู้ชายอะไรวะปากโคตรจัดพูดได้แรงมาก "ฟ้าทำไมว่าให้น้องแรงขนาดนั้น" ป้าเพชรตำหนิเขาเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ล้มเลิกที่จะชวนผมกินข้าวที่นี้ สุดท้ายผมเลยตกลงเพราะไม่อยากเป็นคนไร้มารยาทกับผู้ใหญ่ กับข้าวบนโต๊ะน่าทานมีบางเมนูมีของโปรดของผมด้วยอย่างเช่นแกงเหลียงใส่กุ้ง อยากบอกว่าพี่ฟ้าทำแกงเหลียงอร่อยมาก ผมไม่รีรอตักข้าวใส่จานแล้วตักแกงเหลียงที่เป็นของโปรดใส่จานข้าวตัวเองแล้วตักใส่เข้าปาก อร่อยมาก! เมื่อก่อนอร่อยยังไงเดี๋ยวนี้ก็อร่อยแบบนั้นฝีมือกับข้าวของพี่ฟ้าไม่เคยตกเลย "อร่อยไหม" ป้าเพชรมองมาที่ผมและถามผม คงเป็นเพราะผมตักข้าวใส่ปากไม่หยุดละมั้งป้าแกเลยถามผมขึ้นมา "อร่อยครับ" ผมตอบไปเพียงสั้นๆ แต่เมื่อผมมองไปทางพี่ฟ้าเขากลับทำท่ายิ้มให้กับผม เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขายิ้ม

แสงสว่างส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ผมรู้สึกตัว ผมรู้สึกเจ็บหัวมากแล้วมองไปรอบๆบนเพดานนี่ไม่ใช่ห้องผมแล้วนี่ห้องใครวะ คงฝันแหละน่ายังไม่ตื่น หลับตาลงอีกครั้งลืมตาขึ้นก็ยังเป็นที่เดิม ผมมองไปที่หัวเตียงเป็นรูปผู้ชายคนหนึ่งโคตรหล่อเลยและเป็นผู้ชายที่ผมชอบเขามาก เดี๋ยวก่อน ! แล้วนี่ผมมานอนห้องนี้ได้ยัง รูปที่วางอยู่ที่หัวเตียงเป็นรูปพี่ฟ้า นี่ผมมานอนห้องพี่ฟ้าเหรอเนี่ย ! แล้วเจ้าของห้องก็ประตูเข้ามาผมรีบลุกจากเตียงแล้วรีบขอโทษ เพราะผมไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นและทำกิริยาต่อเขาอย่างไรกับเขาบ้าง "ขอโทษครับ ว่าแต่ผมมานอนห้องพี่ได้ยังไง" "เมื่อคืนเราเมาหนักพี่เลยพามานอนห้องพี่" เขาบอกกับผมไปแบบนั้นพอผมปะติดปะต่อเรื่องราวได้เลยขอกลับบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเหม็นกลิ่นเหล้าตัวเองมากเลย ผมดีใจและรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจมากที่ได้มานอนห้องพี่ฟ้าถึงแม้เมื่อคืนผมจะไม่รู้เลยอะไรเลยก็เหอะ ผมเดินเข้าบ้านตัวเองสิ่งแรกที่แม่ถามผมคือ "ไปนอนไหนมา!" ผมตอบไปเลยนอนบ้านพี่ฟ้าและเดินขึ้นห้องไม่ฟังคำที่แม่จะด่า... หลังจากพี่ผมอาบน้ำแต่งตัวอะไรเสร็จผมได้รับข้อความจากเบอร์แปลกๆ วันนี้ไปเที่ยวกันไหม ! ผมสงส