Alle Kapitel von บรรณาการเมียแต่ง: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ฉันบอกแล้วว่าอย่างเธอมันก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันนอนด้วยเพื่อระบายความใคร่แค่นั้น อย่างได้คิดว่าฉันจะยกให้เธอมาเป็นเมียฉัน”“พี่ธีจะคิดยังไงมันก็เป็นเรื่องของพี่ธี แต่รัณแต่งงาน จดทะเบียนถูกต้อง และก็นอนกับพี่ธีแล้ว ฉะนั้นรัณก็คือเมียพี่ และพี่ก็คือสามีรัณ และนับจากนี้ไปรัณจะทวงสิทธิ์ความเป็นเมียของรัณคืน รัณจะขึ้นมานอนที่ห้องนี้ค่ะ”คำขอของผู้เป็นย่าเมื่อหัวค่ำ ทำให้หญิงสาวรวบรวมความกล้าพูดออกไปในที่สุด“ทวงสิทธิ์อย่างนั้นเหรอ ... ได้ ๆ ถ้าเธออยากใช้สิทธิ์ความเป็นเมีย ได้ ๆ ฉันจะจัดให้”เขาเค้นเสียงออกมาอีกครั้ง แววตาที่จ้องมองเวลานี้ราวกับไฟที่ถูกอัดเชื้อเพลิงให้ลุกโชติขึ้น มือแข็งแรงผลักร่างเล็กที่กำลังจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลังลงไปบนที่นอนใหญ่เต็มแรง พร้อมกับโถมร่างตัวเองทับร่างบางอย่างไร้ความปราณีเขากดร่างบางไว้บนเตียงด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมทั้งทิ้งน้ำหนักตัวของเขาบนร่างบาง ซึ่งเวลานี้หมดสิทธิ์ที่จะดิ้นหนี้ไปได้ ชุดนอนผ้าเนื้อดีถูกเขากระชากออกจนขาด สองมือหนาตะปบเข้าที่อกอวบอย่างจาบจ้วงไร้ซึ่งความปราณี และไม่สนใจด้วยว่าเธอจะเจ็บหรือไม่“พีธี ... รัณเจ็บ”“แล้วเธอจะได้เจ็บกว่าน

“ตอนนี้รัณหมดหน้าที่แล้วค่ะ”หญิงสาวบอกพร้อมกับดิ้นรนเอาตัวเองออกจาพันธนาการเขา“หน้าที่เธอจะหมดตอนไหน ฉันเป็นคนบอกไม่ใช่เธอให้เธอเป็นคนตัดสิน ... และตอนนี้ฉันก็จะบอกว่าเธอยังต้องอยู่ปรณิบัติฉันต่อจนกว่าฉันจะพอใจ”วงแขนแข็งแรงรัดรอบเอวเล็กเอาไว้แน่นกว่าเดิม“โอ๊ย พี่ธี รัณเจ็บ”“แค่นี้จะเจ็บอะไรนักหนา”กัญญ์ณรัณหยุดดิ้น แล้วมองคนผู้นิ่งก่อนเอ่ยขึ้น“แค่นี้เหรอคะ”“ใช่ ฉันทำกับเธอแค่นี้มันจะเจ็บอะไรนักหนา”‘นี่เขาไม่รู้เลยใช่ไหมว่าสิ่งที่เขากับเธอมันป่าเถื่อนขนาดไหน’คิดแล้วร่างเล็กก็ดิ้นเพื่อเอาตัวเองออกจากวงแขนแข็งแรงนั้นอีกครั้ง“ถ้ายังจะดิ้น ฉันจะทำยิ่งกว่าเมื่อคืนอีก”น้ำเสียงที่ดังออกมานั้นทำเอาร่างเล็กถึงกับต้องหยุดทันที เพราะมันฉายชัดว่าเขาสามารถทำได้อย่างที่บอกจริง ๆ“คิดว่าจะแน่จริง”ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นต่อ น้ำเสียงกวน ๆ“ปล่อยรัณค่ะ”เธอร้องขออีกครั้ง แต่ร่างกายยังคงนิ่งอยู่เช่นเดิมก๊อก ๆ ๆ“คุณธีคะ คุณธี”เสียงเรียกชื่อเจ้าของห้องดังมาจากนอกพร้อมกับเสียงเคาะประตู ทำเอาร่างเล็กถึงกับผ่อนลมหายใจออกมาอย่างนึกดีใจที่ป้า­นุ่มมาได้จังหวะพอดี“ปล่อยค่ะ เดี๋ยวรัณจะไปเปิดประตูให้ป้านุ่

ก๊อก ๆ ๆ ๆมือเล็กเคาะที่ประตูใหญ่เพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้คนในห้องรู้ว่าเธออยู่ด้วย ร่างเล็กเดินเข้าไปห้องช้า ๆ ริมฝีปากเล็กยกยิ้มให้ฝ่ายหญิงเพียงเล็กน้อย“ขอโทษทีค่ะ ไม่คิดว่าพี่ธีจะมีแขก”“พี่ว่าน้องรัณน่าจะเข้าผิดหรือเปล่าคะ พี่ไม่ใช่แขกธี เพราะจริง ๆ น้องรัณก็รู้ดีนี่คะว่าพี่เป็นใคร”“รัณทราบดีค่ะ แต่ตอนนี้รัณ ...”หญิงสาวหยุดพูดแล้วเดินเข้าใกล้หญิงสาวอีกนิด เธอยืนกอดอกแล้วใช้มืออีกข้างจับผ้าพันคอทำทีขยับ และเกาเบา ๆ สลับลูบที่คออย่างจงใจรตีเบิกตากว้างขึ้น หล่อนใช่ผู้หญิงไร้ประสบการณ์แค่เห็นรอยที่คอเพียงแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเกิดจากอะไร และเป็นรอยที่เพิ่งเกิดด้วย“ธี หมายความว่ายังไงคะ ที่หายหน้าไปเป็นเดือนไม่ไปหารตีที่คอนโด รตีชวนไปไหนธีก็ไม่ไป เพราะธีกกแม่นี่อยู่อย่างนั้นเหรอคะ”หญิงสาวแผดเสียงโวยวายขึ้น พร้อมกับตรงปรี่เข้าไปหมายจะทุบตีชายหนุ่มด้วย“หยุดนะ ที่นี่มันที่ทำงาน มาทำตัวแบบนี้ไม่อายคืนอื่นเขารึไงกัน”เสียงที่ดังมาสามารถหยุดหญิงสาวเอาไว้ได้โดยฉบับพลัน“คุณย่า!”รตีอุทานเรียกหญิงสูงวัยขึ้น และเมื่อตั้งสติได้ก็ยกมือขึ้นทำความเคารพผู้มาใหม่ด้วย“จะทำอะไรก็เกรงใจเมียเขาบ้าง

ทว่าคนโดนถามกลับยกแก้วไวน์ที่บริกรหนุ่มเพิ่งรินให้เมื่อครู่ขึ้นมากระดกรวดเดียวหมดอีกครั้ง เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้โกรธ โมโห กัญญ์ณรัณด้วย ซึ่งก่อนหน้านี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาทั้งหมดนั่งรับประทานอาหารต่ออีกพักใหญ่ถึงแยกย้ายกันกลับธีภพยังไม่ได้กลับบ้านในทันที เพราะต้องไปส่งรตีที่คอนโดก่อน ส่วนกัญญ์ณรัณกลับพร้อมคุณอนงค์นาถ โดยมีวีรภาพเป็นคนมาส่งที่บ้าน เพราะตอนมาเขาอาสาทำหน้าที่เป็นสารถีให้สองสาวต่างวัย ทำให้หญิงสาวต้องทิ้งรถส่วนตัวไว้ที่บริษัท ส่วนผู้เป็นย่าให้ธานินทร์จัดการเอารถกลับไปส่งที่บ้านให้“ขอบคุณ ๆ วีมาก ๆ เลยนะคะที่มาส่งรัญกับคุณย่าถึงที่บ้าน”หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากเดินออกจากเรือนของคุณองค์นาถมา“ไม่เห็นต้องขอบคุณเลยครับ แค่นี้เอง”“รัญเกรงใจนี่คะ คุณวีเป็นลูกค้าแทนที่ทางรัญจะต้องเทคแคร์ กลับต้องให้ลูกค้ามาเทคแคร์เสียเองแบบนี้”“อย่าคิดมากครับคุณรัญ”ชายหนุ่มบอกพลางยิ้มเก๋ให้อีกฝ่าย ซึ่งก็เป็นจังหวะที่ธีภพขับรถเข้ามาในตัวบ้านพอดีหญิงสาวมองตามรถที่เคลื่อนไปยังที่จอดรถ‘ทำไมกลับเร็ว’ เธอถามขึ้นในใจ ปกติออกไปกับรตีไม่น่าจะกลับมาเร็วแบบนี้“ดูคุณธีไม่ค่อย

“คุณรัณ”เด็กแจ่มรีบวิ่งตามร่างเล็กไปทันที ธีภพเองที่นั่งฟังการสนทนามาโดยตลอดก็แอบตกใจแล้วจะลุกตามไปเหมือนกัน แต่เห็นเด็กแจ่มวิ่งตามไปแล้วเขาจึงนั่งนิ่งและเก็บอาการ สายตาพลางเหลือบมองหญิงสูงวัยที่กำลังมองไปทางห้องน้ำด้วย“เป็นยังไงบ้างคะคุณรัณ ป้าว่าคุณรัณไปหาหมอเถอะค่ะ”นางนุ่มรีบเข้าไปช่วยประคองร่างเล็กมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง“ได้นอนพักสักหน่อยคงดีขึ้นค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นป้าว่าทานเป็นข้าวต้มกุ้งดีกว่านะคะ เดี๋ยวทำให้”นางนำเสนอ ก่อนหันไปบอกให้เด็กแจ่มเข้าไปเตรียมของ“ค่ะ ... รัณรบกวนป้าเอาไปให้รัณที่เรือนเล็กนะคะ”“ทำไมต้องไปที่เรือนเล็ก ทำไมไม่ขึ้นไปนอนข้างบน”ธีภพที่นั่งฟังอยู่ รีบสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“รัณไปพักที่เรือนเล็กดีกว่าค่ะ”ว่าแล้วคนป่วยก็ลุกขึ้น เตรียมเดินไปยังเรือนเล็กอย่างที่บอก“เดี๋ยวป้าไปส่งค่ะ”“ป้านุ่มไปเตรียมอาหารเถอะค่ะ เดี๋ยวผมพาไปเอง”พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นแล้วคว้าข้อมือหญิงสาวตรงหน้าพาเดินออกไปทันที“เบา ๆ ก็ได้ รัณเจ็บนะคะ”“บอบบางเหลือเกินนะ นิด ๆ หน่อย ๆ ก็เจ็บ”เขาหยุดมองหน้าอีกฝ่ายนิดหน่อยก่อนจะพาเดินต่อ“จะไปไหนกันคะ”เสียงรตีดังขึ้นแล้วก็รีบปรี่มาแทรก