บททั้งหมดของ บรรณาการเมียแต่ง: บทที่ 21 - บทที่ 30

“แล้วเรื่องของเรา ธีจะรับผิดชอบยังไง”สิ้นเสียงหญิงสาวเขาหักพวงมาลับรถเข้าจอดข้างทางทันที“เรื่องของเรา รตีหมายความว่ายังไง”“ไหนธีบอกว่า จะทำให้แม่นั่นเป็นฝ่ายขอหย่า เพื่อที่เราจะได้มาแต่งงานกันไง แต่นี่ดูเหมือนธีไม่ได้ทำแบบนั้น ธีกำลังรักมัน”“รตี”น้ำเสียงที่เรียกชื่อหญิงสาวต่างจากครั้งแรก ซึ่งมันแสดงออกชัดเจนว่าเขาไม่ปฏิเสธในสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่“คุณหิวไหม”เขาไม่มีคำตอบใด ๆ ให้ เพราะก็ไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้เหมือนกัน ตลอดเวลาที่ผ่านมายอมรับว่า รตีเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่คิดมาตลอดว่ารัก ทว่าในเวลานี้กับผู้หญิงอีกคนที่กำลังไม่สบาย ก็ทำให้เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ไม่ใช่เพิ่งมารู้สึก ความรู้สึกแบบนี้มันสะสมมานานแล้ว ความน่ารัก ความสดใสของกัญญ์ณรัณเขาเห็นและสัมผัสมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กสาว และยิ่งได้ไกล้ชิดมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งความรู้สึกต่าง ๆ ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเป็นทวีคูณ“พารตีกลับเถอะค่ะ” หล่อนบอกเสียงเรียบ“รตีโกรธผมเหรอ”“รตีคงไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับธีได้หรอกค่ะ”หล่อดสูดลมหายใจลึกเข้าจนเต็มปอด เพื่อปรับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ“รตี”น้ำเสียงเขาค่อนข้างเบา สายตาที่มองหญ

“คุณธีอยู่ในห้องใช่ไหม”ร่างสูงโปร่งในชุดสีแดงสด เดินมาหยุดที่โต๊ะทำงานหน้าห้องชายหนุ่มที่เพิ่งถามถึงเมื่อครู่ และดูเหมือนว่าจะถามไปอย่างนั้น เพราะหล่อนไม่ได้ให้อีกฝ่ายตอบ แต่หมุนตัวแล้วเดินไปยังประตูห้องทันที ทว่ายังไม่ทันถึงประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออกเสียก่อน“แววจัดการเรื่องตั๋วเรียบร้อยหรือยัง”“ทางสายการบินแจ้งว่า ที่นั่งแน่นทุกไฟลท์เลยค่ะ แต่กำลังดูให้อยู่ค่ะ”“ฉันต้องการด่วน”“ค่ะ ๆ”เลขาสาวรับคำอย่างร้อนรนพร้อมกับคว้าโทรศัพท์มากดเบอร์ติดต่อสายการบินอีกครั้ง อันที่จริงเขาเพิ่งจะบอกหล่อนเมื่อไม่ถึงห้านาทีนี้เอง“ธีจะไปภูเก็ตเหรอคะ” รตีรีบแทรกขึ้นทันที“สายการบินอะไรก็ได้ ฉันต้องการไปให้ถึงภูเก็ตภายในสองชั่วโมงนี้”ชายหนุ่มเหมือนไม่ได้สนใจกับคำถาของหล่อน เพราะเขายังคงหันมาบอกเลขาส่วนตัวต่อหากต้องให้ถึงตามเวลาที่ชายหนุ่มบอก นั่นหมายความว่าตัวเขาต้องอยู่สนามบินแล้ว‘อยากจะบ้าใครจะไปทำได้ นอกจากจะเป็นเครื่องบินส่วนตัวนั่นแหละ’ เลขาสาวได้แต่แอบคิดในใจเท่านั้นพูดจบธีภพก็เดินกลับห้องไป โดยมีรตีเดินตามเข้าไปติด ๆ“รตีมีธุระอะไรหรือเปล่า”เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด“คุณจะตามแม่นั

“พี่ธีไม่ได้เมา”“แล้วใครบอกว่าฉันเมา”เขาตอบน้ำเสียงติดกวน ๆ หน่อย“ถึงแล้วปล่อยค่ะ เดี๋ยวรัณเปิดน้ำให้”ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันในเวลานี้ เธอมักแสดงความอ่อนหวานออกมาให้เขาได้เห็นเสมอ หรือเพราะเขาได้รับสิ่งนี้มาโดยตลอดถึงทำให้รู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเช่นนี้“ทำไมเธอต้องทำดีกับฉันด้วยกัญญ์ณรัณ”ชายหนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ก่อนเรียกชื่อเต็มเธอเพื่อรักษาความห่างของตัวเองเอาไว้ ซึ่งแน่นอนว่าเขากำลังสร้างกำแพงขึ้นระหว่างเธอกับเขา ทว่าน้ำเสียงฟังดูอ่อนลงกว่าทุกครั้ง“ก็ในเมื่อรัณเลี่ยงที่จะเป็นภรรยาพี่ธีไม่ได้ รัณก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดสิคะ”หญิงสาวตอบพร้อมกับเดินไปเปิดน้ำในอ่างอาบน้ำให้“ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฉันไม่ชอบหน้าเธอ”“รัณทำตามหน้าที่หลาน และเด็กคนหนึ่งที่พึงกระทำต่อผู้มีพระคุณค่ะ”เธอหันมองหน้าอีกฝ่ายนิดหนึ่ง ก่อนหลบตาไป“ทำตามหน้าที่หรือต้องการสมบัติฉันกันแน่”จู่ ๆ ก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะพูดคุยกันดี ๆ แล้วเชียว“รัณไม่ได้ต้องการสมบัติอะไรนั่นหรอกค่ะ เพราะทุกอย่างมันเป็นของพี่ธี รัณมีหน้าที่ ๆ ต้องทำ และเมื่อถึงเวลรัณก็ต้องไปค่ะ”หญิงสาวบอกเสียงเ

“เมีย ... เออ ครับ ๆ”วีรภาพทวนคำเล็กน้อย เขาเคยแอบคิดถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่เหมือนกัน ทว่าคาดไม่ถึงว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะลึกซึ้งขนาดนี้“ในที่สุดคุณก็รับแม่นี่เป็นเมียได้เต็มปากเต็มคำนะธี”เสียงรตีดังแหวขึ้นมา พร้อมกับปรี่เข้ามาแทรกกลางระหว่างกัญญ์ณรัณกับธีภพทันทีร่างเล็กที่ถูกดันออกอย่างแรงเซเล็กน้อย และด้วยความเร็วของวีรภาพจึงคว้าแขนเธอเอาไว้“ขอบคุณมากค่ะ”หญิงสาวรีบเอาแขนออกจากมืออีกฝ่ายทันที สายตาคู่สวยพลางมองที่ธีรภพกับรตีเล็กน้อย‘ความวุ่นวายกำลังจะบังเกิดสินะ’เธอได้แต่คิด แล้วก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมาเท่านั้น“เออ ... เชิญทุกท่านทานอาหารเช้าด้วยกันเลยดีกว่าครับ เดี๋ยวผมให้เด็กจัดห้องกับอาหารให้”วีรภาพรีบตัดบท พร้อมกับหันไปพยักหน้าให้บริกรสาวที่ยืนอยู่ไม่ห่างทว่าธีภพไม่ได้ไปตามคำเชิญของเขา แต่กลับดึงเอาตัวรตีแยกออกไป“รัณขอตัวก่อนนะคะ”กัญญ์ณรัณหันมาบอกชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วก็เดินแยกออกไปเช่นกันร่างเล็กมานั่งรับลมอยู่ริมทะเล ซึ่งเป็นโซนหนึ่งของทางโรงแรมที่ลูกค้าสามารถลงไปเดินเล่นริมหาดได้ หรือจะเลือกเล่นน้ำที่สระว่ายน้ำก็ได้ ตรงนั้นจะมีบาร์น้ำเล็ก ๆ ไว้ให้บร

ไม่นานทั้งคู่ก็พากลับถึงห้องพัก กัญญ์ณรัณรีบเข้าห้องน้ำแล้วจัดการกับตัวเองทันทีที่ เมื่อเรียบร้อยหญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนใหญ่อย่างอ่อนเพลียวันนี้เธอรู้สึกอ่อนเพลียจริง ๆ อาจเป็นเพราะต้องเดินดูหลายจุดของตัวโรงแรมที่หาดกมลา และยังเจอแดดแรงบ้างบางจุด อีกทั้งยังมีเรื่องของธีภพเข้ามาปั่นป่วนในหัวตลอดเวลาด้วย ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนเธอไม่เคยเอาเรื่องเขามาคิดแบบนี้มาก่อนเธอยอมรับว่า ครั้งนี้เอาเรื่องเขากับรตีมาคิดมากจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เรื่องของทั้งคู่มันก็เป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่คราวนี้ทำไมถึงเอาครุ่นคิดแบบนี้ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันมือเล็กกระชับผ้าห่มนวนเอาไว้ก่อนปิดตาลงอย่างเหนื่อยล้า“ทำไมนอนเร็ว”ธีภพพอเห็นหญิงสาวเข้าห้องน้ำไปเขาก็นั่งจิบไวน์ที่ชุดโซฟาหน้าห้องนอน เห็นหญิงสาวยังไม่ออกไปไล่ให้เขาไปอาบน้ำเหมือนอย่างเคยก็เข้ามาดู เลยได้เห็นร่างเล็กซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนานุ่มนั่นไปเสียแล้วเขาค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ คนที่กำลังนอนหายในสม่ำเสมออยู่อย่างพิจารณา“รัณ คงโกรธพี่มากใช่ไหม”เขาค่อย ๆ เกลี่ยปอยผมอย่างเบามือด้วยกลัวว่าเจ้าตัวจะตื่นขึ้น“ขอพี่เคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนนะ”ชายห