บททั้งหมดของ บรรณาการเมียแต่ง: บทที่ 31 - บทที่ 39

“เออ ...”“คงไม่ว่างอีกตามเคย ... ช่างเถอะ รัณก็ทานเยอะ ๆ ย่าว่ารัณผอมลงนะ เห็นแม่นุ่มบอกว่ารัณไม่สบาย และไม่ยอมไปหาหมอ”คุณนงค์นาถถามขึ้น พลางมองหน้าร่างเล็กอย่างพิจารณาไปด้วย“จริง ๆ รัณไปหามาแล้วค่ะ ตั้งแต่ก่อนไปภูเก็ต”“หมอว่ายังไง”“รัณแค่พักผ่อนน้อยค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นก็หาเวลาพักบ้าง”หญิงสูงวัยพลางตักผัดผักรวมของโปรดเธอใส่จานให้“ค่ะ เออ ...”กัญญ์ณรัณเอ่ยเพียงแค่นั้นก็นิ่งไป สายตามองจานข้าวมือเล็กจับส้อมเขี่ยข้าวในจานไปมา เหมือนคนกำลังใช้ความคิด“มีอะไรจะคุยกับย่าหรือเปล่า”กัญญ์ณรัณเหลือบตามองหญิงสูงวัยนิดหนึ่งก่อนวางช้อนส้อมไว้ข้างจาน“รัณจะ ... เออ ...”คราวนี้เธอไม่มองหน้าคุณอนงค์นาถ หากแต่ปรายตามองไปยังแม่อ่อน กับส้มเด็กสาวอีกคนที่อยู่ไม่ห่าง“ทานข้าวก่อน อิ่มแล้วค่อยไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่น”ว่าแล้วหญิงสาวจำต้องหยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักข้าวกินต่อ แม้ว่าเวลานี้จะทานอะไรไม่ลง แต่ก็ต้องฝืนทานด้วยเกรงใจหญิง­สูง­วัย และเพื่อเด็กในท้องเธอด้วยหลังรับประทานอาหารเรียบร้อย สองย่าหลานก็พากันไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น แม่อ่อนเตรียมของว่างไปเสิร์ฟให้ก็แยกตัวออกมาอย่างรู้หน้าที่“มีอะไรจะคุยกับย

สิ้นเสียงผู้เป็นย่า เขาหวนคิดถึงคำพูดของรตีที่ภูเก็ตขึ้นมาทันที หล่อนเคยเกริ่นเรื่องนี้ไว้แล้ว และเขาก็เป็นคนบอกเองว่า จะกลับมาเคลียร์ ทว่าพอกลับมาก็มีงานด่วนเข้ามา ทำให้ไม่สามารถไปพูดคุยด้วยได้ในทันทีที่กลับมาถึงกรุงเทพ เขาไม่คิดว่ารตีจะเอาเรื่องนี้มาคุยกับกัญญ์ณ­รัณโดยตรงแบบนี้“ย่าผิดหวังในตัวแกมากนะตาธี ไม่คิดว่าแกยังจะกล้าไปนอนกับผู้หญิงอื่นทั้ง ๆ ที่มีเมียเป็นตัวเป็นต้น และยังถูกต้องตามกฎหมายได้อีก จริง ๆ ยายรัณไม่จำเป็นต้องหย่าให้แกก็ได้ แต่เพราะเห็นแก่เด็กที่มันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยถึงได้ยอมปล่อยแกให้เป็นอิสระไงละ”คุณอนงค์นาถยังพูดต่อ คราวนี้นางร่ายยาวออกมาเลยทีเดียว“ถ้าผมยังไม่ได้เซ็นใบหย่านี้ก็ถือว่าผมยังไม่ได้เป็นอิสระ”เขาบอกพร้อมกับวางซองเอกสารไว้ที่โต๊ะตามเดิม แล้วก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป“แล้วนั่นแกจะไปไหนตาธี”ดูเหมือนเสียงของหญิงสูงวัยจะไม่สามารถหยุดการกระทำเขาได้อีกไม่นานร่างสูงใหญ่ก็มาถึงคอนโดของเขาเอง ซึ่งเวลานี้ได้ยกให้เป็นของรตีไปแล้วตั้งแต่เขาแต่งงานกับกัญญ์ณรัณ“คิดว่าธีจะลืมแล้ว”“ผมไม่มีทางลืม แต่รตีไม่ควรทำแบบนี้”“รตีทำอะไรคะ”ทำไมจะไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเร

ด้วยประวัติและฐานะ ทำให้สองสามีภรรยาสามารถรับเด็กไปเลี้ยงดูในฐานะบุตรบุญธรรมได้ไม่ยาก และนับจากนั้นชีวิตเธอก็เปลี่ยนไป และใช่เพียงแค่ตัวเธอเท่านั้นที่เปลี่ยนไป หากแต่สถานที่แห่งนี้ และชีวิตการเป็นอยู่ของเด็ก ๆ ที่นี่ก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน“แต่เขาต้องกลายเป็นเด็กขาดพ่อตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกก็เพราะรัณนะคะ”“ก็ถ้าไม่อยากไม่ให้ลูกไม่มีพ่อก็กลับบ้านเราสิ”เสียงคุ้นหูของใครคนหนึ่งดังขึ้นทำเอาคู่สนทนาต่างวัยถึงกับหันมองที่ต้นเสียงพร้อมกันเลยทีเดียว“พี่ธี / คุณธี”ทั้งคู่อุทานเรียกชื่อผู้ที่เข้ามาเงียบ ๆ พร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมายกัญญ์ณรัณถึงกับมือไม้สั่น หัวใจเต้นแรงเร็วจนจับจังหวะไม่ได้ ด้วยไม่คิดว่าจู่ ๆ เขาจะโผล่มาที่นี่ และที่สำคัญตอนนี้เขารู้แล้วด้วยว่าเธอกำลังท้องลูกเขาอีกคน“แม่ขอตัวก่อนแล้วกัน มีอะไรก็คุยกันเองแล้วกันนะคะ ... หนูรัณคนเก่งของแม่ต้องใช้สติ และคิดไตร่ตรองให้รอบครอบนะคะ ให้โอกาส และฟังเหตุผลกันก่อนนะ ... แม่ไปแล้วหวังว่าแม่จะได้ยินข่าวดีนะคะ”แม่นุชเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงหญิงสาวมาจับพร้อมกับบีบเบา ๆ เหมือนต้องการถ่ายทอดพลัง และกำลังใจให้อีกฝ่ายเมื่อร่างของหญิงสูงวัยเดินพ้น

“ก็ไอ้ลูกค้าวีไอพีของคุณย่านั่นไง”“คุณวีรภาพ”“นั่นแหละ ... พี่ถึงต้องรีบบินตามไปไงละ”เขาสารภาพออกมาอีก“หึงว่างั้น”ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงได้ถามออกไปเช่นนั้น“ใช่ ... ยอมรับว่าหึง”“ก็ดีค่ะ หึงบ้างก็ดี”เธอบอกพร้อมกับพยายามบิดตัวให้พ้นจากพันธนาการเขาอีกครั้ง“พูดแบบนี้แสดงว่า ยอมกลับบ้านกับพี่แล้วใช่ไหม”“เปล่าค่ะ”“ทำไม จะต้องให้พี่ทำอะไรอีก”เขาทำน้ำเสียงเง้างอดออกมา“ให้พี่ธีกลับไปก่อนค่ะ”“ไม่ ถ้ารัณไม่กลับด้วยพี่ก็จะไม่กลับ เพราะ ...”เขาทิ้งท้ายเอาไว้อีกครั้ง“เพราะอะไรคะ”“เพราะพี่เข้าบ้านไม่ได้ คุณย่าบอกว่าถ้าพี่พารัณกับหลานของท่านกลับไปด้วยไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับไปให้ท่านเห็นหน้าอีก”ก่อนที่เขาจะออกมา คุณอนงค์นาถย้ำกับเขาไว้เช่นนี้จริง ๆ“คุณย่าท่านไม่กล้าหรอกค่ะ”“เธอรู้ได้ยังไง”เสียงที่ดังมาไม่เขา แต่กลับเป็นเสียงคนที่ทั้งคู่กำลังพูดถึงต่างหากจริง ๆ แล้วสองย่าหลานมาพร้อมกันตั้งแต่แรก และทั้งคุณ­อนงค์นาถ แม่ครู และแม่นุชต่างพากันยืนลุ้นอยู่นานสองนาน ท่านเห็นท่าว่าหลายชายสุดที่รักน่าจะทำงานนี้ไม่สำเร็จเลยตัดสินใจปรากฎตัวออกมาตั้งแต่ตัดสินใจให้ทั้งคู่แต่งงานกันท่านก็