Alle Kapitel von FWB สถานะ(เล่น)เพื่อน: Kapitel 31 – Kapitel 40

“เดี๋ยวฉันไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาให้”“ไม่ต้องเลย ดินนั่นแหละที่ต้องนั่งรอ เดี๋ยวเราไปหยิบเอง”“ฉันแค่มีแผลตรงหลังมือ ไม่ใช่เดินไม่ได้สักหน่อย”“กล่องปฐมพยาบาลอยู่ในตู้นี้ใช่ไหม?” เดมี่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่อีกคนบอกแล้วเดินไปหยิบกล่องยามาทำแผลให้แผ่นดิน การกระทำที่เหมือนเด็กของเธอเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากเขาได้อีกครั้ง“ฉันรู้นะว่าเธอดื้อ แต่ไม่ชอบเลยที่เธอดื้อในเรื่องแบบนี้”“ปกติดินต้องขอบคุณหรือชมว่าเราเป็นคนมีน้ำใจสิ”“งั้นเหรอ?”“เอามือมาเดี๋ยวเราทายาให้” แผ่นดินยอมยื่นมือไปตรงหน้าอย่างง่ายดาย เพียงไม่นานยาต่าง ๆ ก็ถูกทาลงบนแผลของเขาด้วยความชำนาญอย่างเบามือมากที่สุด ขณะที่แผ่นดินเอาแต่จ้องมองคนตรงหน้าที่กำลังตั้งใจอย่างไม่ละสายตา“เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอทำแผลให้ฉันแบบนี้ แถมยังดูชำนาญมากด้วย”“เพราะดินไม่ค่อยเจ็บตัวแบบเพลล์ไงล่ะ ดินคงไม่รู้ใช่ไหมว่าญาติของตัวเองชอบหาเรื่องเจ็บตัวอยู่ตลอดเลย”“ไอ้เพลล์มันควรจะกราบเธอเช้าเย็นนะที่มีเพื่อนดีขนาดนี้”“ให้เก็บไว้กราบแฟนในอนาคตของเพลล์เถอะ แค่นี้ก็พอแล้ว” เดมี่พูดติดตลกอย่างไม่ได้คิดอะไร สิ่งที่เธอดูแลเพลล์ยังเทียบไม่ไ

“ฉันยังรอดอยู่” เดมี่กระแทกตัวลงบนที่นั่งฝั่งคนขับแล้วพ่นลมหายใจออกมาหลังมื้ออาหารจบลงเธอยังคงทำได้ดีแม้จะถูก ‘รบกวน’ ตลอดเวลาก็ตาม“ทำไมทำนิสัยไม่ดีแบบนี้เนี่ย!” หญิงสาวยังคงกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียวบนรถของตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่เธอกำลังพูดถึงอยู่นั้นได้ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ“ดิน!” “ดีนะที่เธอยังไม่ขับออกไป” เดมี่อ้าปากค้างกับภาพที่เห็นตรงหน้า เมื่อจู่ ๆ ก็มี ‘คนร้าย’ บุกขึ้นรถของเธอมาอย่างอุกอาจ ขณะที่แผ่นดินเองกลับส่งยิ้มให้เธอราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรต่อการบุกรุกของตัวเองเลยตอนนี้เธอทั้งสับสนและความคิดตีกันไปหมด“ทะ...ทำไมทำอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว”“รถฉันเสีย เลยคิดว่าจะกลับกับเธอ”“แล้วทำไมไม่โทรเรียกช่างล่ะ?”“เธอกำลังไล่ฉันทางอ้อมอยู่เหรอ?”“เปล่านะ เราก็แค่สงสัย...”“โทรแล้วแต่ช่างบอกจะมาพรุ่งนี้”“โกหก”“ดินกำลังโกหกเราอยู่แน่ ๆ” เดมี่จ้องคนด้านข้างเขม็ง“ทำไมถึงคิดแบบนั้น?”“ก็เพราะคนระดับดินไม่มีทางที่จะมีช่างประจำแค่คนเดียวหรอก อีกอย่างปกติแค่โทรบอกช่างก็แทบจะมาในสิบนาทีแล้ว”“ถ้ารู้แบบนั้นก็แกล้งทำเป็นไม่รู้สิ” แผ่นดินตอบกลับไปด้วยท่าทีที่ไม่ทุกข์ร้อนเท่

“อึก...ทำไมช้าลงล่ะ” เดมี่พยายามเอี้ยวหน้ากลับมามองคนด้านหลังเมื่อรับรู้ถึงจังหวะการร่วมรักที่ช้าลงกว่าเดิม เมื่อครู่นี้เธอใกล้จะแตะขอบสวรรค์เต็มทีแล้วแต่แผ่นดินกลับชะลอแรงผลักสะโพกแล้วปล่อยให้เธอค้างอยู่อย่างนั้น“ใจเย็น ๆ ก่อน ถ้าเสร็จเร็วเดี๋ยวไม่สนุกนะ” มือใหญ่ลูบที่บั้นท้ายขาวเนียนเพื่อให้หญิงสาวสงบลง แต่เดมี่กลับเป็นฝ่ายแอ่นสะโพกเข้าหาเขามากกว่าเดิมนี่แหละที่เขาต้องการจะเห็นความทรมานของเธอแบบในตอนนี้“ดินกระแทกเร็ว ๆ หน่อย” เดมี่ร้องขอคนด้านหลังด้วยความขาดสติอย่างลืมอาย เธอพยายามที่จะบดเบียดจุดกึ่งกลางลำตัวเข้าหาร่างหนาเพื่อให้ท่อนลำใหญ่เข้ามาลึกกว่าเดิม แต่แผ่นดินกลับทำตรงข้ามกับสิ่งที่เธอต้องการอย่างสิ้นเชิง“รัดแบบนั้นเดี๋ยวฉันก็แตกหรอก”เดมี่หอบหายใจหนัก ๆ กับความร้อนรุ่มในกายที่ยังคงไม่ได้รับการปลดปล่อยแล้วพยายามทำทุกทางเพื่อให้ตัวเองได้ถึงฝั่งฝันมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ยิ่งเขาขยับอย่างเนิบนาบแบบนั้นนานเท่าไรความรู้สึกที่ใกล้จะปลดปล่อยของเธอก็เริ่มจางหายไปเท่านั้นแต่ไม่ว่าหญิงสาวจะพยายามอย่างไรมันก็ไม่เหมือนที่แผ่นดินเป็นฝ่ายกระทำอยู่ดี“แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว”

“คงไม่ใช่หรอก...” เดมี่พูดออกมาด้วยความกังวลแล้วไล่สำรวจร่างกายที่ดูอวบอิ่มขึ้นของตัวเองไปด้วย เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้หยุดความคิดฟุ้งซ่านแม้ว่าภายในใจตอนนี้จะรู้สึกกังวลมากก็ตาม“คงเพราะช่วงนี้นอนดึกเลยกินเยอะขึ้น ไม่น่ามีอะไรหรอก...”“แต่ถ้าใช่ขึ้นมา...” หญิงสาวก้มหน้าแล้วลูบที่หน้าท้องของตัวเองไปด้วย ตอนนี้ก็หนึ่งเดือนกว่าแล้วที่ประจำเดือนของเธอไม่มาตอนแรกเดมี่คิดว่ามันอาจจะแค่คลาดเคลื่อนเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ว่าอย่างไรประจำเดือนของเธอก็ยังคงไม่มาเสียที มิหนำซ้ำเธอยังคงดูมีน้ำมีนวลขึ้นอีกด้วย ทว่าเดมี่ก็ยังคงไม่กล้าตรวจอยู่ดี‘แค่ผ่านวันนี้ไปให้ได้เท่านั้น’หญิงสาวคิดในใจแล้วเช็ดน้ำตาออกลวก ๆ ความจริงเธอเครียดมากต่อความผิดปกติที่เกิดขึ้น แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของดีนปู่ของเธอ เดมี่จึงต้องกลับไปที่บ้านอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าความจริงเธอจะไม่อยากเจอกับใครเลยก็ตามใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเดมี่ก็ขับรถถึงที่บ้านหลังใหญ่ของตัวเอง ร่างอรชรในชุดสีชมพูหวานก้าวขาลงจากรถโดยไม่ลืมที่จะเช็คความเรียบร้อยบนใบหน้าของตัวเองไปด้วย เพราะตลอดทางที่ผ่านมาเดมี่ไม่สามาร

“คิดอะไรอยู่เหรอคะ?” เมเกรซหันไปถามสามีที่เอาแต่ยืนนิ่งตั้งแต่เดมี่เข้าไปในห้องน้ำ เธอเข้าใจความรู้สึกของเขาเป็นอย่างดี เพียงแต่ว่าสำหรับคนเป็นพ่อแบบเดม่อนคงจะต้องใช้เวลามากหน่อย“พวกเราต้องสร้างความมั่นใจให้ลูกนะ”“พี่รู้ ขอบคุณเธอมากที่ช่วยเตือนสติพี่”เมเกรซยิ้มรับกลับไปแล้วกุมมือกับเดม่อนไว้หลวม ๆ จากนั้นจึงรอให้เดมี่ทำการตรวจให้เสร็จ ใช้เวลานานหลายนาทีกว่าเดมี่จะออกมา“เป็นยังไงบ้างครับ”“ไม่ท้องค่ะ เดมี่ลองตรวจจากที่ตรวจทั้งหมดที่ซื้อมาแล้ว” แม้ผลจะไม่ได้ต่างจากที่คาดเดาไว้นักแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกผิดของเดมี่เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอได้ทำให้ทั้งพ่อและแม่ของตัวเองเสียใจไปแล้ว“เดมี่ขอโทษนะคะ...”“ยิ่งเห็นลูกร้องไห้แบบนี้พวกเราก็ยิ่งไม่สบายใจนะ”“ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว เพราะฉะนั้นเดมี่เองก็ต้องเริ่มใหม่ด้วยเหมือนกัน”เดมี่โผเข้ากอดทั้งพ่อและแม่ด้วยน้ำตาที่อาบทั้งสองแก้ม ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าการตัดสินใจด้วยอารมณ์เพียงแค่ชั่ววูบมันส่งผลมากขนาดไหนไม่อยากจะคิดเลยว่าหากคืนนั้นเธอเจอคนไม่ดีจริง ๆ เหตุการณ์ตอนนี้จะเป็นยังไง“ถ้าแด๊ดจะให้หมอมาตรวจเดมี่อย่างละเอียดอีกร