Alle Kapitel von FWB สถานะ(เล่น)เพื่อน: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ไง คิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้ามึงแล้ว แต่จากการที่มาในที่แบบนี้ได้ก็แสดงว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม?” เพลล์ทักทายเพื่อนที่เข้ามาใหม่พลางกระดกเหล้าเข้าปากไปด้วย“เฮียมันคลุ้มคลั่งบางเวลา แต่ดูเหมือนตอนนี้คงจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อยมั้ง”“ลลินออกจะนุ่มนิ่มขนาดนั้น คงขัดเกลาคนหยาบอย่างเฮียเตได้บ้างแหละ”“กูกลัวว่าลลินจะต้องทนมากกว่า ทั้ง ๆ ที่กูควรจะดูแลเธอให้ดีกว่านี้ตั้งแต่แรก” แผ่นดินระบายความรู้สึกผิดออกมาผ่านน้ำเสียงแต่เพลล์กลับกระตุกยิ้มมุมปากแทนการตอบกลับไป“เป็นห่วงกันขนาดนั้นเดี๋ยวก็มีคนเข้าใจผิดหรอก”“เข้ามานั่งก่อนสิ”เดมี่สะดุ้งเฮือกตอนที่สบตากับเพลล์ เธอก้าวเข้าไปในห้องไพรเวทด้วยความรู้สึกปั่นป่วนที่หน้าอกด้านซ้าย เพราะนี่เป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบเกือบเดือนของเธอกับแผ่นดิน“...ไม่เห็นบอกก่อนเลยว่าจะมาดื่มกัน”“แค่ฉันชวนมาร้านเหล้าก็ชัดเจนพอแล้วไหม”“ก็นายบอกว่าจะหาเพื่อนคุยด้วยเฉย ๆ”“ฉันเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?”“ไอ้เพลล์เลิกเล่นอะไรเป็นเด็กสักที มึงจะชวนเดมี่มาด้วยทำไมวะ”แผ่นดินบอกเสียงหงุดหงิดอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะเขาเอาแต่จ้องมองเพลล์ด้วยสายตาขุ่นเคือ

“มึงไม่คิดว่าตัวเองทำพลาดมากเกินไปเหรอ?” สายตาเคร่งขรึมมืดลงโดยที่ยังคงไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น แผ่นดินเพียงแค่ใช้สายตามองลูกน้องของตัวเองแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่ากลับทำให้ภายในห้องอยู่ในบรรยากาศที่ชวนให้ขนลุกได้“ไม่คิดว่ากูให้โอกาสพวกมึงมากเกินไปหรือไง? ทั้ง ๆ ที่กูควรจะทำอะไรตั้งแต่ที่พวกมึงพลาดครั้งก่อนแล้ว”“รู้ใช่ไหมว่ามูลค่าที่เราสูญเสียไปมันมีค่าเท่าไหร่จากความไม่รอบคอบของมึง”“ผมขอโทษครับ ครั้งต่อไปจะไม่มีอีกแล้วครับคุณดิน เพราะครั้งนี้ลูกผมป่วยเลยทำให้ไม่ได้ตรวจดูให้ละเอียด แต่ผมกำลังแก้ไขทุกอย่างให้อยู่ครับ”“แค่สั่งสอนไปเลยก็หมดเรื่อง ไม่จำเป็นต้องมายืนพูดให้เสียเวลา” เสียงทุ้มดังขัดจังหวะพร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาใหม่ ทำให้ชายฉกรรจ์รีบก้มหัวให้กับเจ้านายของเขา“เพราะมึงเป็นแบบนี้ไง ถึงได้รักษาอะไรเอาไว้ไม่ได้เลย”แผ่นดินเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิดกับถ้อยคำเย้ยหยันของพี่ชาย เขาเปลี่ยนไปออกคำสั่งกับลูกน้องเพื่อให้ได้คุยกับเตชินท์เป็นการส่วนตัว เพราะเขาเองก็ไม่อยากมีปัญหากันต่อหน้าคนอื่นเหมือนกัน“จะให้กูกลายเป็นคนโหดร้ายที่ไม่สนใจใครแบบเฮียหรือไง ถ้าต้อ

เดมี่ยอมรับน้ำจากแผ่นดินมาถือเอาไว้ด้วยท่าทางที่ดูสงบนิ่งกว่าตอนแรก ทว่าความรู้สึกด้านในของเธอในตอนนี้กลับเขินอายเป็นอย่างมาก“แรงดีเหมือนกันนะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไอ้เพลล์ถึงโวยวาย”“ดินช่วยลืม ๆ ไปได้มั้ย...”“ฮ่า ๆ” แผ่นดินหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นด้วยความลืมตัว ยิ่งเห็นท่าทางที่เขินอายของเดมี่มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากแกล้งเธอมากเท่านั้นเพราะแบบนี้เองเพลล์ถึงได้สนิทกับเดมี่มากขนาดนั้น“จะไม่ถามเหรอว่าฉันเจ็บมั้ย”“ดินติดนิสัยของเพลล์มาใช่ไหม?”“เรา...เราไม่ได้อยากทำแบบนั้นนะ แต่ว่าเพลล์ทำตัวไม่ดีใส่เราก่อน จริง ๆ นะดิน” ยิ่งพูดทำไมยิ่งดูแย่กว่าเดิมก็ไม่รู้“แล้วทำไมตอนอยู่บนเตียงด้วยกันถึงผลักฉันไม่เคยได้เลยล่ะ” แผ่นดินยังคงกลั่นแกล้งเดมี่ต่อโดยกระซิบให้ได้ยินกันสองคนยิ่งทำให้ใบหน้าของเธอแดงมากขึ้นไปอีก“ตอบมาสิ ฉันอยากรู้นะ”“เราสู้แรงของดินไม่ได้หรอก”“ดินหยุดแกล้งเราสักทีได้ไหม” เมื่อไม่สามารถอดทนต่อไปได้เดมี่จึงหันกลับไปเผชิญหน้าตรง ๆ จนดวงตาของทั้งคู่สอดประสานกัน“ไม่แกล้งแล้วก็ได้” แผ่นดินเท้าคางตอบโดยยังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานจนเดมี่ต้องเบือนหน้าหลบอีกครั

“ถ้าจะระแวงขนาดนี้ให้ฉันวนรถกลับไปส่งที่บ้านเธอเลยไหม?” เพลล์เหลือบมองแล้วเอ่ยกระแนะกระแหนคนด้านข้างที่เอาแต่คอยเช็คโทรศัพท์อย่างเหลืออด ตั้งแต่ที่ขึ้นรถมาเดมี่ก็ทำตัวแปลก ๆ มาตลอดทาง“ถ้าใครมาเห็นคงคิดว่าฉันฉุดลูกสาวคนอื่นขึ้นรถมานะ”“นายตั้งใจขับรถไปเถอะน่า” เดมี่มุ่ยหน้าตอบกลับแล้วคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง ตั้งแต่ที่แยกกันในมหาวิทยาลัย แผ่นดินก็เงียบไปอย่างผิดปกติมาก เขาไม่ได้ติดต่อมาหรือไม่แม้แต่จะมาหาเธอด้วยซ้ำ ขณะที่เดมี่เอาแต่คิดว่าคลื่นที่ดูสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าคลื่นลูกใหญ่ที่เธอสามารถมองเห็นได้เสียอีกแต่ว่าทำไมเขาจะต้องมาไม่พอใจกับเรื่องแค่นี้ด้วย?“วันนี้ฉันไม่กลับดึกมากนะ”“เออรู้แล้ว ถ้าอยากกลับก็สะกิดบอกแล้วกัน เดี๋ยวขับไปส่งเอง”ทันทีที่รถจอดสนิทเพลล์ก็เดินนำเดมี่เข้ามาด้านในของสถานบันเทิงขนาดใหญ่ซึ่งแน่นอนว่าชายหนุ่มได้ใช้อภิสิทธิ์จากการเป็นญาติกับเจ้าของเพื่อมาฉลองที่นี่แบบไพรเวทในโซนวีไอพีเฉพาะกลุ่มของเขาเท่านั้น“เธอนั่งตรงนี้ อยากกินอะไรก็สั่งมา”“งั้นฉันสั่งของที่แพงที่สุดได้ใช่มั้ย”“อย่าซ่า เดี๋ยวลำบากคนอื่นต้องแบกกลับอีก กินน้ำหวานของ

เดมี่เบิกตากว้างกับเสียงกระซิบข้างใบหู หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นในตอนที่มือหยาบของคนด้านหลังเลื่อนมาลูบไล้บริเวณหน้าท้องแบนราบแล้วสอดเข้าไปยังต้นขาที่อยู่ใต้ชุดของเธอที่ใส่อยู่ แต่เพราะมีมือที่ปิดปากเอาไว้แน่นจึงทำให้ไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้ตามต้องการเขาทั้งจับทั้งลูบและ ‘ล้วง’ เข้าไปด้านในจนเดมี่ตัวสั่นไปหมด“อย่าร้องถ้าไม่อยากให้ใครมาเห็นพวกเราในตอนนี้” ชายนิรนามด้านหลังยังคงขู่เสียงเข้มให้หญิงสาวเกรงกลัวไม่ทันได้ตกใจมากกว่านั้นตัวของเดมี่ก็ถูกอุ้มขึ้นไปพาดบ่าอย่างง่ายดาย ร่างสูงจัดการพาเธอไปตามทางเดินราวกับคนโรคจิตที่กำลังดักลักพาตัวหญิงสาวในที่เปลี่ยวอยู่ แต่เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมาเห็นแบบที่เขาขู่เอาไว้เดมี่จึงไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมาหัวใจของเธอกำลังเต้นรัวกับการโดนลักพาตัวครั้งแรกแบบอุกอาจเช่นนี้ แต่มันน่าแปลกที่เดมี่ไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับการกระทำของชายหนุ่มเลย กลับกันมันยิ่งทำให้รู้สึก ‘ตื่นเต้น’ มากกว่าเท้าหนักก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวโดยที่ยังคงอุ้มร่างเล็กของเพื่อนสนิทเอาไว้ ไม่นานประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออกภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ล้อมรอบไปด้วยกระจกใส“อ๊