FWB สถานะ(เล่น)เพื่อน

FWB สถานะ(เล่น)เพื่อน

last update最後更新 : 2026-05-15
作者:  นิภาภัทร連載中
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
58章節
1.2K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

อีโรติก

อ่านฟิน

ความรักหวาน

อิสระ

วัยรุ่น

รวย

แอบรัก

‘เพื่อนที่ไหนใจเต้นแรงตอนอยู่ด้วยกัน’ ถ้าคิดจะเล่นเพื่อนต้องมีข้อห้าม ข้อ 1 ห้ามให้คนอื่นรู้ ปกปิดความสัมพันธ์ให้แนบเนียนที่สุด ข้อ 2 ห้ามล้ำเส้น และข้อ 3 ห้ามรู้สึก เธอเป็นเพื่อนสนิทของญาติเขา และเป็น ‘เพื่อน’ ของเขาด้วยเช่นกัน ความสัมพันธ์ระหว่าง ‘คนที่ไม่พร้อมจะมีแฟน’ กับคนที่ให้สถานะได้แค่ ‘เพื่อน’ จึงเกิดขึ้นในสถานะของ “เพื่อนนอน” ทุกอย่างมีแค่เซ็กซ์ แต่ไม่มีความรู้สึกอยู่ในนั้น

查看更多

第 1 章

บทที่ 1 หิวโซ [NC]

With nine minutes left to cancel the tickets for a refund, Caleb Payne pulled my phone out of my hand.

"Don't do anything rash. Those tickets were hard to get."

He checked the booking to make sure all eight seats were still there, then visibly relaxed.

I looked at him. "You think I'm going to cancel them?"

"You're upset right now. You'll regret it once you calm down."

"Regret what?"

"Ruining everyone's trip."

Then he closed the cancellation page right in front of me.

My sister, Irene Hudson, sat at the dining table peeling an orange. "Once you're married, Caleb will be with you every day. It's only three days. You don't have to keep such a tight leash on him."

"I never said he couldn't go."

"Then what's with the attitude?"

The orange peel snapped between her fingers. She frowned at me with the same look she'd given me my whole life whenever she thought I was being unreasonable.

"Anna, you always make a big deal out of little things and make things awkward for everyone."

Caleb handed my phone back and sent me 4,000 dollars.

The tickets had cost 3,764 dollars. He sent an extra 236 dollars with a note that read, "Don't be mad. Buy yourself something you like."

I sent it back.

He let out a quiet laugh. "Here we go again."

"What's that supposed to mean?"

"You always say no at first, then wait for me to talk you into it. Anna, I know how this goes," he said gently.

He reached up to smooth a strand of hair back from my temple. The gesture was so familiar that I pulled away before I even realized what I was doing.

Caleb went still for a second.

"Fine. Take some time to cool off. We still have to try on our wedding outfits tonight, so don't forget."

Irene checked the time and grabbed her bag. "I should get going too. Oh, and let Connie borrow that UPF jacket you gave me. It gets chilly by the coast, and her skin is sensitive."

I looked up at her. "You're not going?"

"Something came up, so I can't make it. I was the one who chose not to vote."

She added matter-of-factly, "I didn't vote against you. Isn't that enough to show I'm on your side?"

So Caleb hadn't been the one who sat out the vote either.

I looked at him.

Caleb was quiet for a second, irritation flickering across his face. "Does it really matter who voted what? The outcome's the same."

"Then why did you say it was you?"

"Because I knew you'd keep asking. I just said yes without thinking."

He walked into the kitchen and opened the fridge, then leaned back out. "What do you want for dinner? I'll make a reservation."

He acted as if the whole vote had never happened.

I didn't answer. I went to the bedroom.

At the back of my closet was a small tin box filled with train tickets from Caleb's visits seven years ago.

We were long-distance back then. Every time he came to see me, he mailed me his return ticket afterward, but the last time was different.

He pressed the ticket into my hand and said, "No more waiting for my ticket to show up in the mail. I'm moving here to be with you."

He had written two words on the back.

"Coming home."

I ran my fingers over the faded handwriting, then slipped the ticket into an empty envelope.

My phone buzzed with a message from Robert Weaver, the company's editor-in-chief.

"We still need someone to run the Jorlen branch. You passed on it last time because you were getting married, but I've kept the position open for you. Let me know by tonight."

Three months ago, I'd turned it down for Caleb.

In the living room, he was sending everyone their ticket information for the trip. No one asked why I wasn't going.

I typed my reply. "I'll take it."

The message had barely gone through when Caleb opened the door and walked in.

His eyes fell on the envelope in my hand, and he smiled. "Looking through those old tickets to make yourself feel better again? I'll take you somewhere nice for dinner tonight. You can stop sulking."

I tucked the envelope into the drawer. He had no idea that this time, the ticket with "Coming home" written on the back wasn't staying with me.

I was sending it back to him.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
58 章節
บทที่ 1 หิวโซ [NC]
ปึง!“แฮ่ก! ดะ...ดินใจเย็นก่อน อ๊า~” เสียงครางหลุดออกมาจากริมฝีปากเล็กพร้อมกับเสียงของลมหายใจไม่สม่ำเสมอที่เข้ามาแทนที่ความเงียบภายในห้องคอนโดหรู โดยคนตรงหน้าเธอตอนนี้ยังคงเอาแต่ซุกไซ้ตามซอกคอด้วยความกระหายเขา ‘หิว’ เธอมาก และอยากที่จะกลืนกินหญิงสาวตรงหน้าเหมือนเมื่อสองวันก่อนอีกครั้ง และเป็นเหตุผลที่เขา ‘นัด’ เธอมาที่ห้องในวันนี้ความหิวของแผ่นดินถูกแสดงออกผ่านการกระทำป่าเถื่อนที่เขาจับร่างนุ่มนิ่มขึ้นกินบนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นทันทีที่เธอเข้ามา ใช้เวลาในการชิมความหอมหวานไม่นานเสื้อผ้าของทั้งคู่ก็ถูกโยนลงบนพื้นห้องอย่างไม่ใยดี“เธอมาช้านะ รู้ไหมว่าฉันต้องอดทนรอตั้งหนึ่งชั่วโมง” เสียงทุ้มเจือปนกับเสียงหอบใจของความต้องการบอกคนที่นอนอยู่ระหว่างกำลังสวมเครื่องป้องกันไปด้วย มือใหญ่เกี่ยวรั้งท่อนขาของเธอขึ้นมาพาดบนบ่าเอาไว้หลังจากได้เช็คว่าช่วงล่างของเธอได้ปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมาเพียงพอแล้ว ก่อนจะดันความดุดันเข้าไปในตัวของหญิงสาวในคราวเดียวจนคนที่นอนอยู่เบ้หน้าและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงร้องออกมาแต่ถึงอย่างนั้นสองขาเรียวก็แยกออกจากกันเพื่อให้ความร่วมมือการกระทำของหญิงสาวคล้ายเป็นการปลุก
閱讀更多
บทที่ 2 Friends with benefits
“วันนี้ไอ้เพลล์มันพูดถึงเธอด้วย” “ไปเจอกับเพลล์มาเหรอ?”“อืม ก่อนมานี่แวะไปเอาของที่บ้านก็เลยเจอกัน” เพราะบังเอิญอยู่คอนโดชั้นเดียวกัน เดมี่จึงไม่ต้องรีบร้อนอะไร เธอนั่งเป็นเพื่อนแผ่นดินระหว่างที่เขากำลังกินมื้อเย็นของตัวเองไปด้วยบรรยากาศของความใคร่เมื่อสักครู่ได้จางหายไปจนเหลือเพียงแค่หนุ่มสาวที่อายุเท่ากันกำลังนั่งคุยเล่นกันเท่านั้น ราวกับว่าเรื่องเมื่อหลายชั่วโมงก่อนไม่เคยเกิดขึ้น ซึ่งนี่ก็เป็นอีกสิ่งที่เป็นความเคยชินจากหลายเดือนที่ผ่านมาที่เดมี่เริ่มปรับตัวได้แล้วแค่เป็นคนที่นอนด้วยกันได้ และสามารถพึ่งพิงได้ แต่ไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกันที่มากกว่านั้น คือความสัมพันธ์แบบ Friends with benefits ที่เธอทำข้อตกลงร่วมกับเขา“หึ...เพลล์มันบอกว่าเธอชอบพูดไม่ดีกับมัน วัน ๆ เอาแต่บ่น ให้ฉันระวังเธอเอาไว้ เพราะถ้าสนิทกันมากก็อาจจะเจอแบบเดียวกัน” แผ่นดินลอบมองสีหน้าที่พลันเปลี่ยนไปของคนด้านข้างไปด้วย เดมี่ที่อยู่กับเขาตอนนี้เป็นคนละคนกับที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาบอกมาอย่างสิ้นเชิง นั่นจึงทำให้เขาเริ่มอยากรู้ว่าเธอที่เป็นแบบนั้นจะแสดงออกมายังไง“ใครบ้างที่ไม่บ่นลูกพี่ลูกน้องของดินล่ะ ถ้าเ
閱讀更多
บทที่ 3 น้องสาว
“หึ...” เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากลำคอเมื่อเห็นรถยนต์ที่คุ้นเคยคอยขับตามเธอมาตลอดทางอย่างเช่นทุกครั้งที่ไปไหนด้วยกันคงไม่มีใครคิดว่าผู้ชายที่ดูอบอุ่นคนนั้นจะร้อนแรงแค่ไหนเวลาอยู่บนเตียง และตอนนี้คงมีแค่เธอเท่านั้นที่รู้“ขาาา~ แด๊ดดี้” เดมี่เอื้อมมือไปกดรับสายเมื่อเห็นเบอร์ที่ปรากฏขึ้นมา น้ำเสียงที่สดใสทำเอาคนฟังรู้สึกตกหลุมรักลูกสาวตัวน้อยที่หวนแหนของตัวเองอย่างนับครั้งไม่ถ้วน (เดมี่ของแด๊ดจะกลับมารึยังครับ หม่ามี๊ของเราเตรียมของกินไว้เยอะเลยนะ)“เดมี่มาซื้อของเข้าบ้านก่อนค่ะ อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึงบ้านแล้วค่ะ”(งั้นแด๊ดจะรอนะ ไม่ต้องรีบขับรถล่ะ)“รับทราบค่า จะซื้อของกลับไปฝากเยอะ ๆ เลย~”หลังจากวางสายไปเดมี่ก็มุ่งหน้าไปที่ห้างสรรพสินค้าต่อทันทีเพื่อจะรีบกลับไปหาครอบครัวของเธอ ชีวิตที่สมบูรณ์แบบทั้งฐานะ และการสนับสนุนจากครอบครัวราวกับเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยของบ้านทำให้หญิงสาวไม่ได้รู้สึกขาดหายอะไรเลย แต่คงไม่มีใครคิดว่าคนที่ชีวิตสมบูรณ์แบบขนาดนี้จะตัดสินใจเลือกมีความสัมพันธ์ในด้านความรักที่ไม่มั่นคงอย่างเช่นทุกวันนี้ ถ้าหากว่าเธอไม่เจอเรื่องที่ทำให้ต้องผิดหวังจนฝังใ
閱讀更多
บทที่ 4 ผู้ชายซื่อบื้อ
เพี๊ยะ! “โอ๊ย! นี่เธอมาตีฉันทำไมวะ” “นายไปพูดถึงฉันให้คนอื่นฟังว่ายังไง!” ฝ่ามือเล็กสลับกับกำปั้นรัวใส่ที่กล้ามแขนชายหนุ่มอย่างเต็มแรงด้วยความโกรธเคือง ขณะที่เพลล์เอาแต่มองเพื่อนสนิทที่มาระบายอารมณ์ใส่เขาอย่างไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนัก หรือวันหยุดที่ผ่านมาลูกคุณหนูอย่างเธอโดนคนที่บ้านขัดใจ?“นี่เธอเมนส์มาหรือไง แล้วฉันไปพูดเรื่องของเธอให้ใครฟัง?”“ก็ลูกพี่ลูกน้องของนายไง! หาว่าฉันชอบเอาแต่พูดไม่ดีใส่แล้วไม่ดูการกระทำตัวเองบ้างเหรอ!”“ไอ้ดินเล่าให้เธอฟัง? อ๋อ...เดี๋ยวนี้สนิทกันแล้วดิ”เพี๊ยะ!“ถ้าฉันไม่สนิทกับดินก็คงไม่รู้หรอกว่านายไปปล่อยข่าวมั่ว ๆ ขนาดไหน”“มันก็เป็นเหมือนเรื่องที่พวกผู้ชายคุยกันในวงเหล้าไม่ใช่เหรอวะ แล้วอยู่ต่อหน้าไอ้ดินเห็นทำตัวเหมือนนางฟ้าขนาดนั้น ฉันก็ต้องบอกญาติตัวเองให้เตรียมใจเอาไว้สิ”“แล้วเรื่องในวงเหล้าของนายคือการเอาฉันไปเป็นประเด็นงั้นเหรอ!” “โอ๊ย! หยิกแบบนี้เจ็บนะเว้ย ฉันจะฟ้องพ่อของเธอว่าลูกสาวที่เขาประคบประหงมมาทำร้ายร่างกายคนอื่นแบบนี้”“งั้นฉันจะเอาเรื่องที่นายแอบสับรางทุกวันไปบอกพวกผู้หญิงของนายให้หมดเลย จะได้ให้ทุกคนเตรียมใ
閱讀更多
บทที่ 5 มีคนไหนก็คนนั้น
เดมี่พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจเมื่ออีกคนไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เธอเกือบจะเป็นฝ่ายทำลายความสัมพันธ์นี้ไปเพราะอารมณ์แค่ชั่ววูบ ก่อนเขาจะหยิบถุงกระดาษที่ถือมาตอนแรกยื่นให้เธอ“อะไรเหรอ?”“เสื้อกันหนาว วันนี้เธอเรียนในห้องที่แอร์เย็นไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ใส่ไว้เดี๋ยวจะป่วยแบบรอบก่อนนะ”“มึงไม่คิดจะลุกไปทำอะไรเองเลยหรือไง?” เสียงแทรกดังขึ้นพร้อมกับจานข้าวที่ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรงทำให้เดมี่รีบหยิบถุงกระดาษไปวางไว้ด้านล่าง ก่อนเพลล์จะกระแทกตัวลงอย่างไม่สบอารมณ์“ถ้าข้าวติดคอกูไม่วิ่งไปซื้อน้ำให้หรอกนะ แค่เอาข้าวมาให้ก็เป็นบุญคุณมากพอแล้ว”“กูต้องไหว้มึงก่อนกินไหม?”“แค่แนะนำสาวคณะมึงให้กูสักคนสองคนก็พอแล้ว”แผ่นดินส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับถ้อยคำของลูกพี่ลูกน้องตัวเอง ดูเหมือนเขากับเพลล์คงมีมุมมองเรื่องผู้หญิงต่างกันมากเกินไปจริง ๆ“กูไม่ได้รู้จักใครเยอะแบบมึง เพราะสำหรับกูคนไหนก็คือคนนั้น”แผ่นดินตอบกลับโดยที่เหลือบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามไปด้วย ทำเอาเดมี่รีบเบือนหน้าหลบเพราะเกรงว่าความหูตาไวของเพลย์บอยด้านข้างจะสังเกตได้แต่ดูเหมือนประสาทสัมผัสของเพื่อนรักเธอจะลดลงไปมากเมื่ออยู่ด้วยก
閱讀更多
บทที่ 6 ชุดนอนที่ไม่ได้นอน [NC]
แกร๊ก~“หืม? ทำไมไม่บอกก่อนว่าจะมา” แผ่นดินเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นร่างบางที่กำลังรอเขาอยู่ในห้อง แต่แทนที่จะได้รับคำตอบเดมี่กลับเดินนวยนาดเข้ามาใกล้แล้วยกแขนขึ้นมาคล้องลำคอหนาเอาไว้อย่างยั่วยวน“เราเข้ามาไม่ได้เหรอ?”“เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยบอกแบบนั้น” มีแค่เขาเท่านั้นที่จะเข้าออกห้องของเธอตามอำเภอใจไม่ได้ เพราะนั่นอาจจะทำให้ครอบครัวของเดมี่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้“จูบเราหน่อยสิ”นัยน์ตาสีดำสนิทไล่มองไปตามเรือนร่างที่ถูกปกปิดไว้ด้วยชุดคลุมสีขาวตัวใหญ่พลางนึกถึงสิ่งที่อยู่ด้านในของผ้านั้นไปด้วยว่าครั้งนี้มันจะทำให้เขารู้สึกกระหายได้มากแค่ไหนฝ่ามือแกร่งเลื่อนไปโอบที่เอวเล็กไว้พลางลูบมันเบา ๆ จากนั้นจึงโน้มใบหน้าลงไปแล้วเริ่มประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากบาง เรียวลิ้นร้อนแทรกเข้าไปตวัดและดูดดุนกับลิ้นเล็กด้านในจากนั้นจึงดันเข้าไปลึกขึ้นมากกว่าเดิมราวกับต้องการจะช่วงชิงลมหายใจของอีกฝ่ายสัมผัสอุ่นที่ลูบบนแผงอกทำให้เขารู้ตัวว่าตอนนี้กระดุมเสื้อทั้งหมดของตัวเองได้ถูกปลดออกหมดแล้ว แต่นั่นยังไม่สามารถดึงความสนใจให้แผ่นดินละจากความหวานตรงหน้าได้“อืม...อ๊า~” เสียงหวานเปล่งออกมาเมื่อค
閱讀更多
บทที่ 7 ชุดนอนที่ไม่ได้นอน2 [NC]
พวงแก้มนวลของหญิงสาวแดงเรื่อเมื่อเห็นน้ำหล่อลื่นที่เปื้อนมือของเขา อีกทั้งเธอยังสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะของผ้าปูที่นอนในตอนนี้“เหมือนฉันจะต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนอีกแล้วนะ” ร่างสูงใหญ่กลับมาแทรกตัวกลางหว่างขาของเดมี่อีกครั้ง ฝ่ามือของเขาสัมผัสที่ใจกลางความเป็นสาวแล้วขยำมันเบา ๆ เพื่อเช็คความพร้อม ก่อนจะดันท่อนเนื้ออวบเข้าไปในคราวเดียวจนสุดความยาวโพรงอ่อนนุ่มตอดรัดสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาอัตโนมัติพร้อมกับขาสองข้างที่เกี่ยวพันรอบเอวสอบ เดมี่หอบหายใจหนัก ๆ เมื่อคนที่แทรกตัวอยู่เริ่มขยับสะโพกเข้าออกด้วยจังหวะเนิบช้าแล้วโน้มตัวลงมากักขังเธอไว้ในอ้อมแขนไปด้วยไม่นานจังหวะที่เนิบช้าก็เปลี่ยนเป็นหยาบโลนเช่นเดียวกับมือของแผ่นดินที่เอื้อมมาบีบขยำเต้าทรวงนุ่มไปด้วย ความใหญ่โตของเขาสอดแทรกผ่านด้านในผนังนุ่มจนรู้สึกร้อนผ่าว พรุ่งนี้เธอคงจะต้องปวดเอวหรือไม่ก็คลานลงจากเตียงแน่นอนที่มาอ่อยเขาก่อนแบบนี้ เพราะตอนนี้ดูเหมือนอารมณ์ของแผ่นดินเองก็ยากจะควบคุมได้แล้วเหมือนกัน“ด ดิน อ๊ะ!” เดมี่หลุดเสียงร้องด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ คนที่กำลังออกแรงกระแทกกระทั้นเธอด้วยความดุเดือดได้ถอนตัวตนออกไปพร้อมกับจับร่
閱讀更多
บทที่ 8 ชุดนอนที่ไม่ได้นอน3 [NC]
ร่างกึ่งเปลือยเปล่าถูกพลิกตัวกลับมาอีกครั้ง แผ่นดินรู้ว่าเดมี่ยังสามารถจะทำอีกรอบกับเขาได้จึงเอี้ยวตัวไปหยิบเครื่องป้องกันมาสวมใส่ที่ความแข็งขึงอีกครั้งปลายหัวหยักถูขึ้นลงที่ปากทางเล็กน้อยเพื่อเบิกทางก่อนจะค่อย ๆ ดันเข้าไปเป็นการต่อรอบที่สองเดมี่กัดริมฝีปากแน่นพร้อมกับช่วงล่างของเธอที่หดเกร็งอย่างอัตโนมัติจนแผ่นดินต้องเลื่อนมือมาบดคลึงติ่งเกสรเอาไว้เพื่อให้หญิงสาวผ่อนคลาย เขาจับที่ขาอ่อนแรงมาเกี่ยวเอวสอบเอาไว้จากนั้นจึงค่อย ๆ ขยับเข้าออกด้วยจังหวะเนิบช้า“อ อ๊า...” เสียงครางหลุดออกมาจากคนที่นอนอยู่อย่างแผ่วเบาเมื่อจังหวะในการร่วมรักเป็นไปอย่างไม่เร่งรีบและดุดันเหมือนรอบก่อนดูเหมือนเพื่อนของเธอจะยังคงมีน้ำใจที่จะให้เธอได้พักหายใจและได้พักช่วงล่างบ้าง ระหว่างนั้นแผ่นดินก็โน้มตัวลงมานัวเนียตามร่างกายของเดมี่ราวกับต้องการจะปลุกเร้าอารมณ์ของเธอไปด้วย“ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไร”“ชอบหรือเปล่า?”ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับจากคำถามของเขาเนื่องจากคนด้านบนได้สอดนิ้วเข้าไปด้านในโพรงปากเล็กของเดมี่ก่อนที่เธอจะได้เปล่งเสียงออกมา นิ้วเรียวยาวขยับเข้าออกช้า ๆ จนน้ำลายใสไหลออกมาเปรอ
閱讀更多
บทที่ 9 ความลับ
“เพลล์”“อะไร?” แรงกระแทกตัวด้านข้างทำให้สายตาของเพลล์ละจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือ เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นดวงตากลมที่จ้องมองมาก่อนจะตอบกลับไปเสียงห้วน“ช่วงนี้ดินหายไปไหนเหรอ วันนั้นฉันขอยืมหนังสือมาเลยว่าจะคืนสักหน่อย แต่ไม่เห็นเจอกันที่มอเลย” เดมี่จ้องมองโครงหน้าคมไม่กระพริบตา ความจริงเธอไม่อยากโกหกเพลล์เพิ่มอีกเรื่อง แต่เพราะเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นเรื่องใหญ่กว่าจึงทำให้หญิงสาวต้องอ้างคำโกหกออกไป แล้วได้แต่เอ่ยขอโทษอีกฝ่ายในใจ“ฉันเป็นญาติมันแต่ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันสักหน่อย” เพลล์ตอบปัดไปทว่าท่าทางลำบากใจของเขาก็ไม่สามารถพ้นไปจากสายตาที่จ้องมองมาได้“แต่นายบอกว่าบ้านอยู่ในพื้นที่เดียวกันไม่ใช่หรือไง”“เธอคิดว่าฉันเป็นสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในห้องของมันเหรอ? ถ้ายังไม่เจอก็ค่อยคืนตอนเจอกันก็ได้ ไอ้ดินมันไม่ใช่พวกคิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว”“แล้วช่วงนี้นายได้คุยกับดินบ้างไหม?”“นี่เธอดูสนใจเรื่องของมันจังเลยนะ แน่ใจเหรอว่าแค่เรื่องคืนหนังสืออย่างเดียว?”เดมี่ขยับตัวออกมาแล้วเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อนเมื่อโดนจ้องจับผิดอย่างเปิดเผย ที่บอกว่าเพลล์เป็นคนหูตาไวเธอไม่ไ
閱讀更多
บทที่ 10 ข้อตกลงที่ชัดเจน
“วันนี้เธอจะทำอาหารให้ลูกด้วยใช่ไหม พี่คิดถึงอาหารฝีมือของเธอมาตลอดทางเลย” ตั้งแต่แต่งงานมีลูกด้วยกันเขาก็จะได้กินอาหารอร่อย ๆ ฝีมือภรรยาอยู่ทุกวัน เมเกรซได้พิสูจน์แล้วว่าตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาเขาเลือกรักคนไม่ผิดเลยเธอเป็นทั้งภรรยา และแม่ที่ดีที่สุดสำหรับเขาเสมอในทุกวัน“ถ้าพี่เดนส์อยากกินทำไมไม่บอกเกรซล่ะคะ ไม่เห็นต้องรอลูกมาเลย”“พี่ไม่อยากให้เธอเหนื่อย” “อยากไปเที่ยวหรือผ่อนคลายที่ไหนด้วยกันไหม” มาเฟียวัยกลางคนยกมือภรรยาของเขาขึ้นมาจูบเบา ๆ ระหว่างที่รอคำตอบไปด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมาเดม่อนดูแลเธอและครอบครัวเป็นอย่างดีมาโดยตลอด นั่นจึงเป็นเหตุที่เมเกรซกับเขายังคงรู้สึกรักกันมากไม่ต่างจากเมื่อยี่สิบปีก่อนเลย“พอพูดแบบนี้แล้วนึกถึงเมื่อก่อนเลยนะคะ พอนึกถึงเมื่อก่อนมันก็รู้สึกเขิน ๆ อยู่เหมือนกัน”“สำหรับพี่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แค่มีเดมี่ที่เป็นความรักของเราเพิ่มเข้ามา”“งั้นรอลูกว่างแล้วไปด้วยกันไหมคะ ครั้งนี้น่าจะไปต่างประเทศด้วยกันได้”“พี่ตามใจเธอกับลูกอยู่แล้ว”“พี่เดนส์เองก็เบา ๆ ลงหน่อยนะคะ รู้ใช่ไหมว่าลูกโตแล้ว เราปิดบังลูกไปตลอดไม่ได้หรอก”“พี่วางปืนไปตั้งนานแล้ว
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status