All Chapters of ดามใจเจ้าเอย: Chapter 41 - Chapter 50

บทรักหวานร้อนยังคงหอมกรุ่นภายในเรือนหอของเจ้า‍เอย บนโซฟาหนังสีครีมหน้าโทรทัศน์ เสียงฉากบู๊ดังสนั่นกลบเสียงร้องครางของหญิงสาวได้ดีนักทิว‍เขาเปิดคอร์สสอนบทรักราวกับกลัวตำแหน่งสามีจะกระเด็นไป บัดนี้ร่างเปลือยเปล่าแสนเย้ายวนเสน่ห์ของเจ้า‍เอยกลับถูกเขากอดรัด นิ้วร้อนขยับตอดรัวพาให้เธอบิดเร้าด้วยสั่นเสียวอย่างน่าสงสาร แขนเล็กขยับกอดเบียดหน้าอกจนล้นปรี่เธอครางเสียงหลงเมื่อเขาใช้นิ้วตอดจี้ไม่หยุด กลีบปากน้อย ๆ ห่อเร่าร้อน คนใจร้ายกลับยิ่งรัวตวัดจนเธอกรีดร้องลั่น พอสุขไปถึงสวรรค์ถึงกับเด้งตัวซุกหน้าลงกับอกแกร่ง ถึงคราวนี้ทิว‍เขาถึงได้ปลอบโยน หอมเรือนผมด้วยความชอบใจ“พี่ทิวบ้าที่สุด” เธอด่าเสียงแหบพร่าจากในครัวมาต่อบนโซฟา คิดจะอัดชั่วโมงเรียนมาราธอนหรืออย่างไร“เอยไม่มีแรงทำอาหารแล้ว” เธอค้อน“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ต้มมาม่าให้ แต่ไว้ก่อน” เขาตอบหน้านัยน์ตายิ้ม ช่างน่าตีเหลือเกิน “ถ้าน้องเอยบอกไม่ชอบ พี่หยุดเลย”“ชอบ...แต่ก็ ว้าย!” เขาอุ้มเธอมานั่งบนตักตัวเอง ก้นน้อย ๆ ทับแท่งลำที่แข็งรอแต่แรก เธอสงสัยว่าเขามีอารมณ์ได้ทั้งวันเลยหรือ“ใช่แ

ลิฟต์กำลังเลื่อนลง เย็นวันศุกร์ หากได้กลับไวเปรียบเสมือนได้พักผ่อนเฉลิมฉลองไว ลิฟต์จึงแน่นมาก เช่นเดิม ช่วงที่ทิว‍เขาไม่ได้มารับ เจ้า‍เอยมีอันต้องได้กลับพร้อมพัช‍รา เนื่องจากมุ่งหน้าไปขึ้นรถไฟฟ้าเหมือนกันน่าสงสารแทนไท ฝ่ายของเขามีโอทีหนักกว่าแผนกอื่น“สามีตัวแทนหายไปไหนแล้วล่ะจ๊ะ” หล่อนมักถามเหมือนหวังดี แต่จุดประสงค์เพียงอยากรู้เช่นเดิม“สามีเฉย ๆ ก็ได้มั้ง” หญิงสาวตอบอย่างใจเย็นเสมอมา “เขาไปดูรีสอร์ตที่เขาใหญ่น่ะ”“โอ้ ไปดู...เจ้าของเหรอ”“จ้ะ” เธอหันไปยิ้มหวาน พอเห็นมุมปากของเพื่อนร่วมงานเกร็งกระตุกได้แต่นึกขัน คนขี้อิจฉาก็หาเรื่องได้ตลอดจริง ๆ “แล้วพี่แทนไม่กลับด้วยเหรอ”ถามทั้งที่รู้แต่แรกแล้ว“โอทีอีกแล้ว เป็นหัวหน้างานนี่เนอะ” พัช‍ราตอบ หากแต่เสียงเบาลง“โห” คนข้างหน้าที่ออกจากลิฟต์ไปก่อนอุทานออกมา จนเมื่อเจ้า‍เอยกับพัช‍ราออกมาถึงได้เข้าใจไม่นึกว่าเขาจะเล่นใหญ่ ทิว‍เขายืนถือช่อดอกกุหลาบสีแด

หลังจากไปพบเดช‍คุณ จะเรียกว่าปรับความเข้าใจคงไม่ถูกนัก เพราะทั้งสองดันเข้าใจกันตั้งแต่แรก ทิว‍เขาไปเจอภีมกับริชาร์ดที่ยิมส่วนตัว ปกติเดช‍คุณจะมาด้วย แต่เนื่องจากเหตุการณ์สองเดือนก่อน เขาจึงค่อนข้างเก็บตัว“เฮ้ย ไอ้ทิว เป็นไง คุยกับมันมาแล้วใช่ไหม” ภีมถามทันที ส่วนริชาร์ดเพียงหันมา แต่ยังคงขะมักเขม้นกับการยกน้ำหนักดัมเบล“มันเศร้า บอกกูว่ารักเจ้า‍เอย แต่มันแสดงความยินดีนะ จะไม่มางาน” ทิว‍เขาเล่าแบบย่อ เขาถอดเสื้อยืดตัวนอกออก เพราะเปลี่ยนชุดก่อนเข้ามาแล้ว เลือกที่จะขึ้นลู่วิ่งก่อน “กูสงสารมันเหมือนกันนะ”“อืม ก็ทำไงได้” ภีมพยักหน้า กลับไปยกน้ำหนักของตัวเองต่อ “หรือมึงจะถอยไหม”“ถอยเชี่ย น้องเอยไปข้างหน้านานแล้ว แม่ง ไอ้ห่า อย่าถามกูแบบนี้อีกนะ”“สัตว์ กูแค่หยอก แหม หวงที่จริงมึง”“บางทีเหตุผลมันก็อาจจะแค่...ไอ้คุณไม่ใช่คู่ของน้องเอย” หนุ่มหน้าฝรั่งเอ่ย “เป็นไอ้ทิวแต่แรก”“เออ เอาเป็นว่าพวกมึงคุยกันปกติ พวกกูก็โล่งใจ”ทิว‍เขาเริ่มวิ่ง ในหัวยังคงคิดแต่เรื่องตัวเอง “น้องอรไม่ยอมเลิกกับไอ้คุณ” เขาเล่าอันที่จริง ทิว‍เขาไปถึงบา

“พี่เข้าใจ” เพื่อนสาวของทิว‍เขายกมือปัด ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ สามารถคุยกันได้ “หมอนี่มันอึดทน แถมทำให้ผู้หญิงไปสุดทุกคน ตอนเรียนจบใหม่ ๆ พวกเราเคยเปิดห้องทำกันทั้งวัน พี่ตาลอยเลย”เหมือนมีก้อนบางอย่างจุกขึ้นในลำคอ เจ้า‍เอยพยายามคิดในแง่ดี คงเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนเล่นเพื่อนละมั้ง ถ้าหากทิว‍เขาจริงจังคงแต่งกับเธอคนนี้ไปแล้ว“เรื่องนั้นน่ะ ยกให้มันเลย ตอนนี้ก็ยังคิดถึงนะ” หญิงสาวกัดริมฝีปากแล้วยักคิ้ว“พี่จูเน่เอาเรื่องนี้มาพูดเพื่ออะไรหรือคะ” เจ้า‍เอยถามไปตามตรง “เอยคิดว่ามันไม่ค่อยเหมาะเท่าไร อดีตก็คืออดีต”“คิดอะไรมาก เรื่องแบบนี้มันธรรมชาติ”“แต่พี่ทิวเป็นสามีของเอยนะคะ ถ้าเป็นเรื่องในอดีต เอยเข้าใจ แต่ไม่คิดว่าสมควรจะพูด ถ้ามีผู้หญิงมาพูดแบบนี้กับแฟนพี่จู‍เน่พี่คงไม่ชอบใจเหมือนกัน”“ไม่หรอกค่ะ พี่ใจกว้าง อีกอย่าง ทิว‍เขาก็เคยทำแบบนี้กับพี่เหมือนกัน”“คะ?”“เอาเรื่องที่พี่กับเขามีอะไรกันไปบอกกับผู้ชายที่พี่ชอบไงคะ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ถ้าน้องเอยอยากได้คำแนะนำ ก็ถามพี่ได้ ว่าแต่เคยมาราธอนทั้งวันแล้วยัง เขาทำให้พี่ขาสั่น ตาลอย

เพราะถูกมัดขึงอยู่กับเตียง ทิว‍เขาได้แต่ดิ้นรน แม้ตัวจะเปลือยเปล่า แต่เขาไม่ลดละความพยายาม จนจูเน่ที่นั่งมองอยู่ข้างเตียงต้องยกมือถือขึ้นมา“ฉันส่งให้เมียนายแล้ว ภาพสวย ๆ ของพวกเรา”“เธอทำอะไรวะ ฮะ!”หล่อนเอียงคอ “ตอนฉันโทรมา ฉันหวังว่าเราจะกลับมาเอากันอีกครั้งจริง ๆ นะ ต่อให้แค้นนายแค่ไหน แต่เรื่องเอวของนายก็ยังน่าประทับใจที่สุด ฉันเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใครใหม่ไม่ได้เลย แม่งเอ๊ย ลีลาไม่ถึง”ชายหนุ่มหยุดดิ้น พยายามฟังเหตุผลของเธอ “ขอโทษที่พูดเรื่องของพวกเรา ถ้าเธอจะโกรธ ก็ให้มันพอดีหน่อย”“มันไม่มีอะไรพอดีหรอก ทิว” เธอนั่งลงข้างเตียง จับแก้มของเขา “ตอนนั้นนายชอบฉัน นายยอมทุกอย่าง ถึงไม่ยอมปล่อยฉันไปไม่ใช่หรือ”“ไม่จริง ถ้าเราไม่ยอมปล่อยเธอ จะหลงอยู่ในความสัมพันธ์ที่มีแต่เซ็กซ์อย่างเดียวหรือไง แถมเป็นเธอฝ่ายเดียวที่ติดต่อมาทุกครั้ง”“อย่ามาทำเหมือนตัวเองไม่ผิด ภีมปฏิเสธ เพราะเข้าใจว่าฉันเป็นผู้หญิงของนาย”“ไม่ใช่” เขาย้ำ “เธอไม่ยอมฟัง เธอไม่ยอมรับความจริง บอกแล้วไง ว่าเรื่องนั้นฉันไม่เกี่ยว”“แล้วตอนนี้...” จูเน่พูดต่อ พลางใช้เท้าเขี่ยเป้ากางเกงของเขา “...นายก็มากินของเก่าของเพื่อน พว