تسجيل الدخولทิวเขาถูกประคองออกมาจนถึงลอบบีโรงแรม เดชคุณกับริชาร์ดวางตัวเพื่อนลง เขาแสร้งร้องโอดโอยอยากให้เจ้าเอยเอาใจ“โอย พี่เหมือนเดินไม่ไหวเลย”“งั้นหรือคะ นี่พี่จูเน่ทำอะไรกันแน่เนี่ย”“มันสำออย” ริชาร์ดชี้ “ตอนเดินลงมา มันก็ยังเดินได้ กะอีแค่แผลถลอกนิดเดียว น้องเอยอย่าตกหลุมพราง”“แม่ง” พลันก็ยกเท้าเตะเพื่อน“นั่นไง”เจ้าเอยยิ้ม เธอนั่งลงข้าง ๆ สามี ดีที่จับใส่เสื้อผ้าคลุมแล้วแต่ยังไม่เรียบร้อย จึงช่วยติดกระดุมให้“ทำไมพี่จูเน่เล่นแรงขนาดนี้คะ ต้องถึงกับชอร์ตไฟฟ้าเลยเหรอ พี่จะแจ้งความไหม”เขานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “พี่ว่าภีมคงทำให้เธอเข้าใจแล้วล่ะ แล้วทำไมถึงมากันหมดได้”“น้องเอยโทรไปหาไอ้ภีม พวกเราก็เลยโดนเรียกมาด้วย พอเห็นรูป พอดีไอ้ริชาร์ดจำได้ว่าที่ไหน” เดชคุณเล่าให้ฟัง ชั่วแวบหนึ่งที่เขาสบตากับเจ้าเอย ก่อนจะละสายตาไปทางอื่น “นั่นแหละ พวกเราก็เลยรีบมา ไม่รู้ว่าจูเน่จะบ้าขนาดนี้”“เฮ้ย ทำไมแกจำได้วะ ไอ้ริช เคยมากับใคร” ทิวเขายังมีอารมณ์แซวเพื่อน เลยโดนริชาร์ดเตะเบา ๆ“เงียบไปเลย คุณมึง”“แล้วทำไมต้องขนาดนี้ด้วย เอยฟังแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ไม่เข้าใจ”“จูเน่น่ะ ไม่เคยโดนปฏิเสธ
“ฟังนะ” ทิวเขาพยายามกลับมาใจเย็นหวังเกลี้ยกล่อมให้จูเน่ปล่อยตัวเขา “นี่ก็รู้สึกผิดที่ต้องบอกเรื่องส่วนตัวของพวกเรา แต่ถามหน่อย ถ้าเพื่อนของเธอมาถามแบบนี้บ้าง เธอจะตอบยังไง ถ้าเพื่อนคนนั้นถามเรื่องของเรากับเธอ”เมื่อเห็นจูเน่ไม่ตอบ เขาพยักหน้า“เธอก็ต้องตอบไปตามจริงอยู่ดี”“แต่นายก็เลือกหยุดกับฉันทันที...”“จูเน่” เขาเรียกสติ “ตอนนั้นเธอรู้ว่าเราชอบเธอ เราเคยมีปากเสียงกับเธอที่ไหน เพราะแน่ใจว่าเธอไม่มีวันชอบเรา ก็เลยไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์คลุมเครืออีกแล้ว มันก็เท่านั้น”บางทีที่จูเน่โมโหอาจเป็นอีโก้ เธอเป็นคนสวย มีคนชอบเยอะ แต่คนที่ตัวเองชอบไม่ได้รู้สึกตอบ และคนที่ชอบตัดสินใจปล่อย จึงเลือกโทษทิวเขา“ไม่อะ ไม่ยุติธรรม” เธอส่ายหน้าเสียงเคาะประตูดังรัว หญิงสาวเดินไปดูตาแมว แล้วก็ถอยหลังด้วยความตกใจ “ภีม” ก่อนจะรีบเปิดประตู แต่คนที่โผล่มากลับเป็นเจ้าเอยที่ฟาดมือตบหน้าอย่างแรง ก่อนจะเดินมาหาเขา พอเห็นสภาพสามีก็ตกใจมาก“น้องเอย” เสียงคนอยู่บนเตียงอ่อนหวานขึ้นมาทันที “มาตามหาพี่ถึงนี่เลยหรือ”“ภีม...”นอกจากเจ้าเอย ยังมีภีม ริชาร์ด กับเดชคุณเดินเข้ามา ทั้งหมดตรงไปหาทิวเขา “เฮ้ย ไอ้ท
เพราะถูกมัดขึงอยู่กับเตียง ทิวเขาได้แต่ดิ้นรน แม้ตัวจะเปลือยเปล่า แต่เขาไม่ลดละความพยายาม จนจูเน่ที่นั่งมองอยู่ข้างเตียงต้องยกมือถือขึ้นมา“ฉันส่งให้เมียนายแล้ว ภาพสวย ๆ ของพวกเรา”“เธอทำอะไรวะ ฮะ!”หล่อนเอียงคอ “ตอนฉันโทรมา ฉันหวังว่าเราจะกลับมาเอากันอีกครั้งจริง ๆ นะ ต่อให้แค้นนายแค่ไหน แต่เรื่องเอวของนายก็ยังน่าประทับใจที่สุด ฉันเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใครใหม่ไม่ได้เลย แม่งเอ๊ย ลีลาไม่ถึง”ชายหนุ่มหยุดดิ้น พยายามฟังเหตุผลของเธอ “ขอโทษที่พูดเรื่องของพวกเรา ถ้าเธอจะโกรธ ก็ให้มันพอดีหน่อย”“มันไม่มีอะไรพอดีหรอก ทิว” เธอนั่งลงข้างเตียง จับแก้มของเขา “ตอนนั้นนายชอบฉัน นายยอมทุกอย่าง ถึงไม่ยอมปล่อยฉันไปไม่ใช่หรือ”“ไม่จริง ถ้าเราไม่ยอมปล่อยเธอ จะหลงอยู่ในความสัมพันธ์ที่มีแต่เซ็กซ์อย่างเดียวหรือไง แถมเป็นเธอฝ่ายเดียวที่ติดต่อมาทุกครั้ง”“อย่ามาทำเหมือนตัวเองไม่ผิด ภีมปฏิเสธ เพราะเข้าใจว่าฉันเป็นผู้หญิงของนาย”“ไม่ใช่” เขาย้ำ “เธอไม่ยอมฟัง เธอไม่ยอมรับความจริง บอกแล้วไง ว่าเรื่องนั้นฉันไม่เกี่ยว”“แล้วตอนนี้...” จูเน่พูดต่อ พลางใช้เท้าเขี่ยเป้ากางเกงของเขา “...นายก็มากินของเก่าของเพื่อน พว
คำมั่นสัญญาของทิวเขาเปรียบดั่งเสาหลักที่เจ้าเอยยึดเหนี่ยวในใจ เธอย่อมเลือกความสุขที่สัมผัสและประจักษ์ในสายตา มากกว่าถ้อยคำไม่กี่คำของ ‘คนอื่น’แต่จูเน่คล้ายล่วงรู้ว่าคนทั้งสองเชื่อใจกันและกันมาก ในวันต่อมา จึงเลือกใช้วิธีปั่นประสาทให้เจ้าเอยหงุดหงิด ไม่มีสมาธิในการทำงานแทนเมื่อไม่มีเบอร์ จูเน่เลือกส่งข้อความผ่านทางอินบ๊อกซ์ในแอ็กเคานต์โซเชียลของเจ้าเอย และสิ่งที่ส่งมานั่นคือภาพของทิวเขาตอนหลับ ในสภาพเปลือยอก พร้อมกับข้อความว่าพี่ยังจำได้แม่นเลย พวกเราเอากันถึงเช้า อยากให้พี่เล่าไหม เผื่อน้องเอาไปปรับใช้เมื่อเจ้าเอยตัดสินใจบล็อก กลับมีแอ็กเคานต์อื่นส่งมาอีกไม่อยากรู้หรือคะ ว่าพี่กับทิวเอาท่าไหนบ้าง เห็นน้องมูฟออนง่าย พี่เชื่อว่าติดใจเซ็กซ์ของหมอนั่นแน่ เรามาแชร์กันไหมคะ 3p ดีไหมเธอตัดสินใจแคปแล้วส่งให้ทิวเขา ทั้งวัน เจ้าเอยทำงานไม่รู้เรื่อง อารมณ์คุกรุ่นตลอดเวลา หากได้เจอหญิงสาวประสาทเสียคนนี้ ได้ลงมือตบแน่หน้าห้องโรงแรมของจูเน่ทิวเขาเคาะประตูรัว ๆ เธอส่งโลเคชันให้ทันทีที่เขาข
“พี่เข้าใจ” เพื่อนสาวของทิวเขายกมือปัด ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ สามารถคุยกันได้ “หมอนี่มันอึดทน แถมทำให้ผู้หญิงไปสุดทุกคน ตอนเรียนจบใหม่ ๆ พวกเราเคยเปิดห้องทำกันทั้งวัน พี่ตาลอยเลย”เหมือนมีก้อนบางอย่างจุกขึ้นในลำคอ เจ้าเอยพยายามคิดในแง่ดี คงเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนเล่นเพื่อนละมั้ง ถ้าหากทิวเขาจริงจังคงแต่งกับเธอคนนี้ไปแล้ว“เรื่องนั้นน่ะ ยกให้มันเลย ตอนนี้ก็ยังคิดถึงนะ” หญิงสาวกัดริมฝีปากแล้วยักคิ้ว“พี่จูเน่เอาเรื่องนี้มาพูดเพื่ออะไรหรือคะ” เจ้าเอยถามไปตามตรง “เอยคิดว่ามันไม่ค่อยเหมาะเท่าไร อดีตก็คืออดีต”“คิดอะไรมาก เรื่องแบบนี้มันธรรมชาติ”“แต่พี่ทิวเป็นสามีของเอยนะคะ ถ้าเป็นเรื่องในอดีต เอยเข้าใจ แต่ไม่คิดว่าสมควรจะพูด ถ้ามีผู้หญิงมาพูดแบบนี้กับแฟนพี่จูเน่พี่คงไม่ชอบใจเหมือนกัน”“ไม่หรอกค่ะ พี่ใจกว้าง อีกอย่าง ทิวเขาก็เคยทำแบบนี้กับพี่เหมือนกัน”“คะ?”“เอาเรื่องที่พี่กับเขามีอะไรกันไปบอกกับผู้ชายที่พี่ชอบไงคะ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ถ้าน้องเอยอยากได้คำแนะนำ ก็ถามพี่ได้ ว่าแต่เคยมาราธอนทั้งวันแล้วยัง เขาทำให้พี่ขาสั่น ตาลอย
เจ้าเอยแปลกใจเล็กน้อยที่วันนี้ทิวเขาไม่ได้มารับเธอคนเดียว แต่ยังพาเพื่อนผู้หญิงมาด้วย เธอไม่เคยเจอเพื่อนผู้หญิงคนอื่นนอกจากโศภิตกับสวิตา ที่เคยมางานแต่งแม้เพื่อนที่ชื่อ จูเน่คนนี้ไม่ใช่สาวเปรี้ยวเข็ดฟันแบบสองคนนั้น แต่แต่งตัวเก่งไม่น้อย อีกทั้งหน้าตายังสวยมากด้วย สวยไม่เท่าอรพลิน แต่มีเสน่ห์แปลกประหลาดชวนให้มอง ด้วยใบหน้าออกลูกครึ่งญี่ปุ่น ตัวเล็กประมาณเธอ ผมสีย้อมแดง ดวงตากลมโตน่ารัก ไม่มีที่ติเลย“อ้อ นี่หรือน้องเอย” เธอเลิกคิ้วมองสำรวจ“สวัสดีค่ะ” เจ้าเอยยกมือไหว้ แต่รู้สึกหน่วงใจแปลก ๆ ถ้าเป็นเพื่อนทิวเขาก็คงอายุมากกว่าเธอ“ไหว้อะไรกัน” หล่อนยกมือแตะไหล่ “พี่ไม่ได้เจอทิวเขานานมาก กี่ปีนะ เกือบห้าปี”“ห้า” ทิวเขาตอบสั้น ๆ“พี่จูเน่ไปไหนมาหรือคะ”“พี่ทำงานเมืองนอกค่ะ ตอนนี้ก็ยังทำอยู่” เธอบอก พร้อมกับควงแขนทิวเขา “รู้จักหมอนี่มาตั้งแต่เรียนมอปลาย เจอกันตอนเรียนพิเศษ เจ้าพวก ภีม คุณ ริช พวกนี้ พี่รู้จัก แต่ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันหรอกนะ”“อ้อ” เจ้าเอยมองมือหญิงสาว ซึ่งทิวเขาค่อย ๆ จับมือเธอออก แล้วเดินมาหยิบกระเป๋า
ได้ยินดังนั้น เธอถอนหายใจ “หิวน้ำไหมคะ เดี๋ยวเอยไปหยิบขวดน้ำให้”เขาส่ายหน้า โบกมือที่สวมถุงมืออยู่ เพราะปกติทิวเขาจะขี่บิ๊กไบก์คันแพง จึงมักเห็นเขาแต่งตัวแบบนี้ เครื่องแบบเสมอต้นเสมอปลายนั่นคือสวมแจ็กเกตกันลม กางเกงยีนบ้าง กางเกงหนังบ้าง รองเท้าบูตหนังไม่ก็ผ้าใบ เธอได้ยินว่าเขาเคยแข่งรถด้วย แต่นา
เพราะไม่มีสินสอด เดชคุณให้บ้านเป็นชื่อของเธอ แถมแสดงความใจป้ำสมทบเงินดาวน์ให้ก่อน หนี้งานแต่งไม่มี แต่หนี้บ้านนี่แหละก้อนใหญ่สุด อย่างน้อยสองสามีภรรยาก็ช่วยกัน เวลาจ่ายค่าบ้านต่อไปก็คนละครึ่ง เธอไม่คิดจะให้เขารบกวนสมบัติพ่อแม่หรอกขณะเดียวกัน พัชราเหลือบมองเจ้าเอยที่กำลังฝันหวานอยู่ จึงหันไปทาง
ระหว่างรอรถไฟฟ้า เจ้าเอยคุยโทรศัพท์กับคนรักเรื่องงานแต่ง “ค่ะ พี่คุณ เอยจ่ายมัดจำไปหมดแล้ว ครึ่งหนึ่งค่ะ”“งั้นหรือ จ่ายแล้วใช่ไหม”เธอย่นคิ้วนิดหนึ่ง “พี่คุณ...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“เปล่าจ้ะ เดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง เอยไม่ต้องกังวลนะ พี่จะสมทบที่เหลือ”“เอยไม่กังวลอยู่แล้วล่ะค่ะ” ก็เขาเป็นคนขอแ
สามวัน-ก่อนวันแต่งงานระหว่างเจ้าเอยกับเดชคุณหญิงสาวอายุสามสิบสองปี เจ้าเอย ศิลาคำ ทำงานอยู่ในแผนกวิเคราะห์ข้อมูลของบริษัทแห่งหนึ่ง ตอนเที่ยงของวัน เธอเดินเข้ามาพร้อมกับหิ้วแก้วกาแฟเต็มสองมือ“คาปูชิโน่เย็นของพี่สองค่ะ”“ขอบคุณนะเอย”“ลาเต้เย็นของรัตน์กับแต้วจ้า”“ขอบใจจ้าเอย”“ชาไทยเย็นมาแล้วจ้







