ดามใจเจ้าเอย

ชุดแต่งงานสีขาวที่ผู้หญิงหลายคนเฝ้าฝันว่าจะได้สวม บัดนี้ กลับไปแขวนอยู่หน้าตู้ เจ้าเอยแสนตื่นเต้นนัก ไม่นึกว่า...มันจะเกิดขึ้น

งานแต่งงานที่แฟนหนุ่มตามใจ อนุญาตให้เธอจัดการล้วนผิดแผนไปเสียหมด ทั้งที่ควรจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ชายที่เธอรัก ได้สร้างครอบครัวแสนสุขกับชายหนุ่มที่เธอหลงคิดว่าแสนดี เจ้าเอยควรกลายเป็นภรรยาที่ให้เขาได้โอ้อวดว่าโชคดีที่สุดในโลก

มันกลับไม่เป็นแบบนั้น

“พี่อยากให้เอยเป็นแม่ของลูก ต้องเป็นเอยเท่านั้น” เขาบอกเธอตอนยื่นแหวนทองประดับเพชร แม้เรียบง่าย แต่หรูหรา

นั่นคือความฝันของเจ้าเอย ศิลาคำ หญิงสาววัยสามสิบสองที่หลงคิดว่าจะได้ฉลองวันแห่งความสุขดังเช่นเพื่อนสนิททั้งสองเคยผ่าน ดังเช่นงานของพี่ชาย งานของน้องสาว ซึ่งเธอเคยเป็นเพื่อนเจ้าสาวทั้งหมด

เขาถนอมเธอมาตลอด ความเป็นหญิงที่มีความต้องการเช่นกันก็สู้อดทน เพราะเธออยากเป็นผู้หญิงคนนั้นของเขา รอวันนั้นอย่างใจจดใจจ่อ

เจ้าเอยควรสังหรณ์เค้าลางแห่งหายนะ แต่ไม่เลย ไม่มีสัญญาณเตือนใดแจ้งก่อน เงินเก็บที่ลงทุนกับงานนี้ครึ่งหนึ่ง และที่ต้องจ่ายหลังจบงาน ยกเว้นส่วนชุดเจ้าบ่าวที่จัดการเองก่อน พิธีหมั้นกับแต่งจัดในวันเดียวเลย โดยตอนเช้าจะเป็นงานไทย จากนั้นฉลองในตอนเที่ยง

มันควรสมบูรณ์แบบสิ

ไหนยังจะค่าผ่อนบ้านที่ทั้งสองเลือกด้วยกัน

เจ้ากรรมนายเวรแบบใดกันหนอ

เจ้าเอยพนมมือกับตัวเอง มองชุดเจ้าสาวที่สวมใส่วันนี้ แล้วพบว่า...มันไม่ได้เป็นดังที่คิดเลย

เมื่อเจ้าบ่าวในวันนี้ ดันไม่ใช่คนรักของเธอ

(เรื่องนี้ขอบอกก่อนเลยว่าพระเอกธงเขียวแบบยกป่าทั้งผืน ไม่มีพ่อแง่แม่งอน หากอยากหนีความจริงอันโหดร้าย ก็ขอฝากเรื่องราวของเจ้าเอยไว้ในอ้อมใจนักอ่านด้วยนะคะ

ถ้าหากใครชอบแนวดีต่อใจ ขอรบกวนเก็บเรื่องนี้ไว้ในชั้นหนังสือ หากใครชอบก็คอมเมนต์กันได้นะคะ หรือจะแชร์ชวนเพื่อนนักอ่านมาได้ ไรต์คนนี้ยินดีรับคำติชม ข้อเสนอทุกอย่างเลย ปกติแห้งแล้งค่ะ อยากอ่านมาก ๆ เพื่อนำไปปรับปรุง ฝากด้วยนะคะ)