เวลาสองทุ่ม ภายในห้องนอนที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงๆ ด้านนอกสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ฉันที่นอนคุดคู้จมกองผ้าห่มอยู่บนเตียงเริ่มขยับตัวตื่นขึ้นมา "อื้อ..." ฉันบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ ปรือตาขึ้นมองเพดานห้องที่ว่างเปล่า ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาไม่ใช่ความสดชื่นจากการนอนเต็มอิ่มกว่าเจ็ดชั่วโมง แต่มันคือความโหยหาที่คุ้นเคย อาการระบมที่หว่างขาจากศึกหนักเมื่อบ่ายมันเริ่มทุเลาลงจนเกือบหายดีแล้ว ต้องขอบคุณร่างกายที่ฝึกมาดีและยาดีของพี่คีธจริงๆ มือของฉันควานหาคนข้างกายตามความเคยชิน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและที่นอนที่เย็นเฉียบ "หายไปไหนเนี่ย" ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงลงมาปรกหน้า มองไปรอบห้องที่เงียบกริบ ไร้เงาของผัวสุดรัก "ทิ้งเมียไว้อีกละ สงสัยลงไปคุมคลับแหงๆ" ตึกตัก ตึกตัก ทันทีที่สมองฉันคิดได้ว่าพี่คีธไม่อยู่ และตอนนี้ก็สองทุ่มแล้ว ร่างกายส่วนล่างของฉันมันก็เริ่มส่งสัญญาณว่ามีอารมณ์ขึ้นมาทันที ความรู้สึกวูบวาบที่ท้องน้อยเริ่มก่อตัวขึ้นอีกแล้ว ร่องสวาทที่เพิ่งจะได้พักเริ่มขมิบตัวเรียกร้องหาความคับแน่นจากเขาอีกครั้ง มันเหมือนคนติดยาที่ขาดยาไปหลายชั่วโมง
Baca selengkapnya
Masuk
