Semua Bab ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Bab 131 - Bab 140

เวลาบ่ายสองโมงตรงบรรยากาศภายในห้องนอนเงียบสงัด มีแค่เสียงลมหายใจหนักๆ ของคนที่นอนซมอยู่บนเตียงเท่านั้นที่ดังแทรกขึ้นมา กูนั่งมองยัยตัวแสบที่พลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ฤทธิ์ยาแก้ไข้ที่ไอ้กานต์มันฉีดให้เมื่อเช้าคงเริ่มเจือจางลงบ้าง แต่ดูเหมือนอาการมันจะไม่ได้ดีขึ้นหรือสบายตัวขึ้นเลยสักนิด"อื้อ..."ยัยดารินครางเสียงแผ่ว เปลือกตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ค่อยๆ ปรือขึ้นมาอย่างยากลำบาก มันคงปวดหัวจนโลกหมุนแน่ๆ ร่างกายมันร้อนผ่าวไปหมด กูนั่งเฝ้ามันอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามซอกคอและท่อนแขนให้มันเพื่อช่วยระบายความร้อน แต่จู่ๆ กูก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ผ้าห่มตรงช่วงหว่างขาของมันมีรอยเปียกชื้นซึมออกมาเป็นวงกว้างเหงื่อเหรอวะ ไม่น่าใช่"พี่คีธ..."เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อกู มือเล็กของมันควานหาเปะปะไปทั่วที่นอน กูรีบเอื้อมมือไปคว้ามือมันเอาไว้ทันที บีบเบาๆ ให้มันรู้ว่ากูยังอยู่ตรงนี้"ตื่นแล้วเหรอดาริน เป็นไงบ้างวะ ยังปวดหัวอยู่ไหม" กูถามออกไป ด้วยความเป็นห่วงเมียดารินไม่ยอมตอบคำถามกู มันหันหน้ามามองกูด้วยดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มผิดปกติ ซึ่งกูดูออกทันทีว่ามันไม่ใช่แววตาของคนป่วยท

"ดีไหม แบบนี้มึงดีไหมหืม" พี่คีธกระซิบถามข้างหูฉัน เขากดจูบซับเหงื่อที่ไรผมให้อย่างทะนุถนอม มือข้างหนึ่งของเขาสอดเข้ามาใต้ร่างฉันเพื่อประคองกอดเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างเลื่อนต่ำลงไปที่เนินจิ๋ม "ดี ดีมากเลยค่ะ อื้อ อย่าหยุดนะค้าา" นิ้วหัวแม่มือของพี่คีธเริ่มทำงาน เขาบดคลึงไปที่เม็ดเสียวของฉันที่มันบวมเป่งอยู่เหนือรูแคบ ในขณะที่แก่นกายข้างล่างยังคงทำหน้าที่สอดใส่เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แจ๊ะ แจ๊ะ เสียงน้ำรักของเรากระทบกันดังแผ่วเบาแทรกขึ้นมา มันช่างเร้าใจและฟินสุดๆ "อ๊ายยย พี่คีธ ตรงนั้น เขี่ยตรงนั้นเลย อ๊าาาา!" ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วเขาขยี้จุดเสียวพร้อมกับจังหวะที่หน้าขาเขากระแทกเข้ามาโดนจุดเสียวข้างใน ความเสียวซ่านมันแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นไปถึงสมอง "เสียวเหรอฮะ ร้องออกมาเลยดาริน ร้องดังๆ เลย" พี่คีธเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วขึ้นอีกนิด เขาบดขยี้เน้นๆ สลับกับเขี่ยเบาๆ "ดูสิ รูมึงตอดกะดอกูไม่หยุดเลยนะ ขมิบแรงขนาดนี้มึงจะฆ่ากูให้ตายคาเตียงหรือไงวะ" "ก็มันเสียว ฮือออ พี่คีธจ๋า มันร้อน ข้างในรินร้อนไปหมดแล้ว ซี๊ดดด" ฉันเผลอแอ่นก้นรับสัมผัสจากเขาโดยไม่รู้ตัว ขาสองข้า

เวลาตีสองสี่สิบห้านาที กูลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดภายในห้องนอน กูดันตัวขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ พยายามขยับตัวให้น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังนอนซุกอยู่ตรงอกกู "อืม..." เสียงครางเบาๆ ดังมาจากดาริน กูหลุบตาลงมองหน้ามัน แก้มที่เคยแดงจัดเพราะพิษไข้เมื่อตอนบ่ายตอนนี้เริ่มกลับมามีสีเลือดฝาดตามปกติ กูค่อยๆ ยกหลังมือขึ้นไปอังที่หน้าผากมัน ตัวเย็นลงแล้วนี่หว่า กูพึมพำในใจ ยิ้มออกมาเมื่อสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของมันลดลงจนเป็นปกติแล้ว "ยาไอ้กานต์มันดีจริงๆ หรือเพราะเข็มฉีดยาของกูมันแรงวะเนี่ย" กูพูดกับตัวเองเบาๆ ค่อยๆ ดึงแขนตัวเองออกจากใต้ศีรษะของดารินอย่างระมัดระวังที่สุด พอกูลุกขึ้นนั่งเต็มตัว สายตากูก็กวาดมองไปรอบๆ เตียง ผ้าปูที่นอนสีเข้มยับยู่ยี่ไปหมด แถมยังชุ่มโชกไปด้วยคราบเหงื่อกับคราบน้ำรักของเราสองคนที่แห้งกรังเป็นวงกว้าง ทั้งจากตอนที่เราเอากันเมื่อตอนบ่าย แล้วก็ตอนที่กูจับมันกระแทกเพื่อขับพิษไข้เมื่อตอนเย็น "ขืนกูปล่อยให้นอนจมกองเหงื่อแบบนี้ เดี๋ยวไข้ก็กลับมาอีกพอดี" กูตัดสินใจลุกออกจากเตียง คว้ากางเกงขายาวมาสวมลวกๆ แค่ตัวเดียว แล้วกูเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเต

ฉันค่อยๆ เดินลงมาที่ชั้นใต้ดินของคลับอีกครั้ง หลังจากเมื่อเช้าตื่นมาจัดการงานแปลเอกสารด่วนจี๋ส่งให้ลูกค้าไปเรียบร้อยแล้ว การได้นอนพักฟื้นอย่างเต็มอิ่มทำให้ร่างกายฉันกลับมามีแรงเต็มร้อย วันนี้ฉันเลือกใส่ชุดลำลองสีพาสเทลดูสบายตา และในมือก็มีถุงขนมหวานร้านดังหิ้วติดมาด้วย บรรยากาศในคุกใต้ดินยังคงอับชื้นและเงียบเชียบเหมือนเดิม ฉันมองลอดลูกกรงเหล็กเข้าไป เห็นที่นอนปิคนิคยางพาราและผ้าห่มนาโนที่ฉันเคยซื้อให้ปูอยู่อย่างเป็นระเบียบที่มุมหนึ่งของห้อง เจสสิก้าในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนที่นอนนั้น สภาพของเธอประเมินด้วยสายตาแล้วดูดีขึ้นกว่าตอนแรกมาก แต่ใบหน้าก็ยังดูหม่นหมองอยู่ดี "นายหญิง สวัสดีครับ!" ลูกน้องสองคนที่เฝ้าหน้าประตูกรงรีบยืนตรงทำความเคารพฉันทันที "สวัสดีจ้ะ..." ฉันส่งยิ้มทักทายพวกเขา ก่อนจะเดินเข้าไปเกาะลูกกรงเหล็ก "เป็นไงบ้างคะคุณเจสสิก้า ที่นอนยางพาราที่ฉันเลือกให้ หลับสบายดีไหม ไม่ปวดหลังใช่มั้ย" เจสสิก้าเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง พอเธอเห็นว่าเป็นฉัน เธอก็ถอนหายใจยาวออกมา "ก็ดีกว่าพื้นปูน ขอบใจ" น้ำเสียงของเธอห้วนจัด แต่ฉันสัมผัสได้ว่ามันไม่ได้เกร

ฉันนั่งสูดกลิ่นหอมของโลชั่นกลิ่นพีชที่เพิ่งจะขนลงมาให้เจสสิก้าเมื่อครู่ บรรยากาศในห้องพักพนักงานเก่าที่ถูกปรับปรุงให้กลายเป็นกรงขังวีไอพีชั้นใต้ดิน มันไม่ได้ดูอุดอู้เหมือนห้องเก่าเลยสักนิด บนเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนลายดอกไม้สีหวาน มีเสื้อผ้าแบรนด์เนมมือสองสภาพนางฟ้าที่ฉันรื้อมาจากตู้ตัวเองกองพะเนินอยู่ ทั้งเดรสใส่เล่น ชุดนอนผ้าซาตินลื่นๆ แล้วก็ชุดชั้นในลูกไม้ที่สั่งให้แม่บ้านซักรีดมาให้อย่างดี "นี่ เธอลองชุดนี้ดูสิ สีแดงเลือดนก ขับผิวเธอดีออกนะเจส" ฉันหยิบเดรสสายเดี่ยวขึ้นมาทาบกับตัวเจสสิก้า ตอนนี้ยัยนี่อาบน้ำสระผมจนตัวหอมฉุย ผมเผ้าก็ถูกไดร์จนเป็นทรงสวย ไม่เหลือคราบนักโทษมอมแมมเหมือนวันก่อนเลยสักนิด "พอเถอะอีริน แค่นี้ก็ใส่ไม่หมดแล้ว" เจสสิก้าถอนหายใจยาว แย่งชุดในมือฉันไปวางกองรวมกันไว้บนเตียง "แล้วนี่อะไร แม่บ้านงั้นเหรอ เธอสั่งให้แม่บ้านลงมาซักผ้าให้ฉันด้วยเหรอ" "ก็ใช่สิ ห้องน้ำมันแคบนี่นา จะให้เธอมานั่งซักมือได้ยังไงล่ะ เล็บสวยๆ เสียหมดพอดี" ฉันตอบหน้าตาเฉย นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ หยิบเอแคลร์เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ "ฉันสั่งพวกแม่บ้านไว้แล้ว ให้ลงมาเก็บเสื้อผ้าเธอไปซัก