เจสสิก้ากลืนน้ำลายลงคอ ความหิวโหยคงเอาชนะทิฐิที่มี เธอค่อยๆ คลานเข้ามาหยิบพิซซ่าชิ้นนั้นไปกัดกิน "ทำแบบนี้ทำไม..." เจสสิก้าถามฉันทั้งน้ำตา "เราไม่ได้เป็นญาติกัน ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน ฉันคิดจะฆ่าแกด้วยซ้ำ ทำไมไม่ฆ่าฉันให้จบๆ ไป จะเก็บคนแปลกหน้าที่เกลียดแกไว้ทำไมฮะ" "เพราะฉันฆ่าคนแปลกหน้าไม่ลงไง..." ฉันตอบกลับไปเสียงเรียบ "และตอนนี้ เราก็ไม่ใช่คนแปลกหน้ากันแล้วนี่ เธอคือนักโทษของฉัน ส่วนฉันคือผู้คุมชีวิตเธอ จำสถานะนี้ไว้ก็พอแล้วเจสสิก้า" ฉันเลื่อนถุงเสื้อผ้าเข้าไปใกล้ๆ เธอ "ในเมื่อต้องอยู่ ก็อยู่ให้มันดีหน่อย เสื้อผ้าพวกนี้ฉันเลือกมาให้ ผ้าฝ้ายร้อยเปอร์เซ็นต์ ใส่สบาย ไม่ระคายเคืองหรอก แล้วก็ชุดชั้นในใหม่ เปลี่ยนซะนะ เดี๋ยวจะเป็นโรคเอา ส่วนที่นอนเน่าๆ นั่นเดี๋ยวฉันให้ลูกน้องมาเปลี่ยนของใหม่ให้" ฉันลุกขึ้นยืน ปัดเศษอาหารออกจากกระโปรงตัวเอง "อ้อ แล้วถ้าอยากได้อะไรเพิ่ม ก็บอกยามหน้าห้อง ฝากมาบอกฉันได้ แต่อย่าขออะไรที่มันเกินตัว หรือขออิสรภาพ เพราะฉันให้เธอไม่ได้" ฉันก้มลงมองเจสสิก้าเป็นครั้งสุดท้าย "อยู่ที่นี่แหละเจสสิก้า ปลอดภัยที่สุดแล้ว อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องหนีดีเอสไอ ไ
Read more