ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM

​​⚠️ คำเตือน

​นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป มีเนื้อหาที่เน้นอารมณ์ดิบเถื่อนและความเร่าร้อนเฉพาะตัว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านมาเฟียสายดิบ พระเอกพูดจาภาษาดอกไม้ไม่เป็น เน้นสรรพนาม กู/มึง ตามสไตล์คนดุ และมีการใช้ Dirty Talk (คำพูดหยาบโลน) ตลอดทั้งเรื่อง

​รสนิยมเฉพาะตัว นางเอกเป็น "สาย M" ที่มีความสุขกับการถูกปรนเปรอด้วยความรุนแรง ชอบการถูกบีบคั้นและกระแทกอย่างหนักหน่วง ซึ่งเป็นความชอบส่วนตัวที่ศีลเสมอกับพระเอก

​ซื่อสัตย์ระดับถวายหัว ยืนยันจุดขาย "ไม่มีนอกกายและนอกใจ 100%" พระเอกเสพติดเมียหนักมาก หวงก้างที่สุดในโลก และมีนางเอกเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวทั้งในชีวิตและบนเตียง

​ความรุนแรงและด้านมืด มีฉากการต่อสู้ การใช้อาวุธ เลือด และพฤติกรรมของตัวละครในวงการมาเฟียที่ค่อนข้างรุนแรง

20+ ฉากรักมีการบรรยายที่เปิดเผย ละเอียด และร้อนแรงตามสไตล์

****************

ที่ Vortex Club

หน้าจอมือถือบนโต๊ะกระจกสว่างวาบขึ้นมารัวๆ ฉันปรายตามองข้อความที่เด้งโชว์หราจากไอ้ขี้แพ้ที่เพิ่งหอบกระเป๋าหนีเตลิดออกจากคอนโดฉันไปเมื่อเช้า

(เธอมันบ้า ดาริน! เธอมันพวกเซ็กส์จัด โรคจิต! ใครมันจะไปสนองเธอได้ทุกวัน วันละกี่รอบห๊ะ! ผมจะตายคาอกเธออยู่แล้ว ไปรักษาตัวซะบ้างนะ)

ฉันแค่นหัวเราะหยันในลำคอ นิ้วที่เพิ่งทำเล็บสีแดงสดมาใหม่จิ้มปุ่ม ‘Block’ ทิ้งแบบไม่ต้องคิด

"น้ำยาไม่มีแล้วยังจะปากดีอีก น่ารำคาญฉิบหาย" ฉันพึมพำกับตัวเอง คว้าแก้ววอดก้าช็อตที่สามสาดลงคอรวดเดียว ความร้อนบาดลึกของแอลกอฮอล์ช่วยดับความหงุดหงิดลงไปได้นิดหน่อย ผู้ชายหาเมื่อไหร่ก็หาได้ แต่ผู้ชายที่ ‘ถึงใจ’ แม่งไปมุดหัวอยู่ไหนหมดวะ!

"อีริน! มึงจะนั่งทำหน้างอเป็นตูดอยู่ตรงนี้อีกนานไหมยะ!"

เสียงแหลมปรี๊ดของอีแคนดี้ เพื่อนสาวสองสุดซี้ตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี มันชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนขนตาปลอมแทบจะทิ่มตาฉัน "ไหนบอกว่าโสดแล้วจะฉลองไง นี่มันงานศพชัดๆ ชีวิตดี๊ดีมีเงินใช้ชาตินี้ก็ไม่หมดขนาดนี้ มึงจะมานั่งหน้าซังกะตายทำไมยะ!"

ฉันสะบัดผมลอนยาวสีน้ำตาลคาราเมลไปด้านหลัง เอื้อมมือไปจัดเดรสรัดรูปสีแดงที่เว้าแผ่นหลังลึกจนถึงบั้นเอวให้เข้าที่ "ก็มันเบื่อนี่มึง มองไปทางไหนก็ไม่มีอะไรเจริญหูเจริญตาเลยสักนิด"

"โอ๊ย อีชะนีตาถั่ว!" มันชี้มือชี้ไม้ "นู่น มึงดูโต๊ะข้างๆ นู่น มองมึงจนคอจะเคล็ดแล้วนั่น ไม่สนใจหน่อยเหรอ?"

ฉันปรายตาไปมองกลุ่มหนุ่มตี๋ใส่แว่นทรงลูกคุณหนูที่กำลังส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ แค่วินาทีเดียวฉันก็เบ้ปาก "จืด"

"จืดบ้าบออะไรยะ! หล่อตี๋เกาหลีอินเตอร์โอปป้าขนาดนั้น!"

"จืดก็คือจืดป่ะวะ มึงดูหุ่นพวกนั้นสิ ผอมแห้งแรงน้อย กระแทกทีสองทีคงกระดูกหักคาเตียงกูแน่ๆ กูต้องการอะไรที่มัน... แน่นกว่านี้ ดุกว่านี้ แบบที่เอากูอยู่ ไม่ใช่ร้องโอดโอยหนีกลับบ้านเหมือนไอ้เวรตะไลเมื่อเช้านั่น เข้าใจป่ะวะ"

แคนดี้กรอกตาบน "ย่ะ! แม่คนความต้องการสูง! แม่คนรสนิยมฮาร์ดคอร์ กูล่ะสาธุบุญเก่าแฟนเก่ามึงจริงๆ ที่มันทิ้งมึงไป ไม่งั้นคงได้ตายคาอกมึงเข้าสักวัน"

"ไปเต้นดีกว่า อยู่ตรงนี้แล้วยิ่งหงุดหงิด"

ฉันลุกขึ้นพรวด ดึงแขนแคนดี้แหวกผู้คนออกไปกลางฟลอร์เต้นรำ แสงไฟเลเซอร์วูบวาบสาดกระทบผิว ทันทีที่เสียงเบสหนักๆ ดังขึ้น ร่างกายฉันมันก็ขยับไปตามสัญชาตญาณ ส่ายสะโพก บดเบียดไปกับจังหวะ ฉันรู้ตัวดีว่าทุกท่วงท่าของฉันมันเรียกสายตาผู้ชายรอบข้างให้หยุดมองแล้วกลืนน้ำลายได้แค่ไหน

ฉันกำลังหัวเราะ ฉันกำลังเต้น... แต่ข้างในแม่งโคตรโหวงเหวง

มันมีความกระหายบางอย่างที่แอลกอฮอล์กี่แก้วก็ถมไม่เต็ม ความรู้สึกที่อยากจะขบกัด อยากโดนใครสักคนกระชากคอแรงๆ แล้วจับตอกให้จมเตียงจนฉันต้องร้องขอชีวิต

ฉันกวาดสายตาไปรอบๆ คลับอย่างไร้จุดหมาย ทะลุขึ้นไปยังชั้น VIP โซนยกพื้นสูงที่มีม่านกั้นบางๆ สำหรับแขกกระเป๋าหนัก

แล้ววินาทีนั้น ร่างกายฉันก็ชาวาบ การเคลื่อนไหวหยุดชะงักดื้อๆ

"เชี่ย..." เสียงสบถหลุดออกจากริมฝีปากตัวเองแบบลืมตัว

ลึกเข้าไปในมุมที่มืดที่สุดของโซน VIP บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่... มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างเลยแม้แต่น้อย เขานั่งเอนหลังพิงโซฟา ขาแกร่งยกขึ้นไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งแกว่งแก้ววิสกี้ช้าๆ ท่าทางดูผ่อนคลายนะ... แต่กลิ่นอายความอันตรายแม่งแผ่ออกมากดทับจนคนรอบข้างดูอึดอัดไปหมด

ไฟสปอตไลท์สาดผ่านใบหน้านั้นไปเพียงเสี้ยววินาที แต่ฉันเห็นทุกอย่างชัดเต็มสองตา โครงหน้าหล่อจัดแบบลูกครึ่ง สันกรามคมกริบรับกับจมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นและดุดันจนฉันเผลอกลั้นหายใจ

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ คือ 'ร่างกาย' ของเขา

เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีถูกปลดกระดุมลงมาลึกจนเห็นแผงอกแกร่ง แขนเสื้อพับร่นขึ้นไปเผยให้เห็นท่อนแขนที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม เส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านผิวเนื้อราวกับรากไม้ รอยสักสีดำสนิทโผล่พ้นข้อมือออกมาให้เห็นวับๆ แวมๆ

น่าซบ... ไม่สิ... น่ากัด น่าขย้ำ น่าเลียให้ทั่ว

ฉันยืนนิ่งค้าง ลมหายใจเริ่มสะดุด ช่องท้องน้อยบิดเกร็งวูบวาบอย่างรุนแรง เพียงแค่สมองจินตนาการว่าท่อนแขนแข็งแรงนั่นจะรัดคอฉันแน่นแค่ไหนถ้าได้อยู่บนเตียงด้วยกัน...

"อีริน! เป็นบ้าอะไรของมึง ยืนแข็งทื่อเป็นเสาตกน้ำมันอยู่ได้!" แคนดี้ที่เต้นอยู่ข้างๆ หันมาเขย่าแขนฉันแรงๆ "เดี๋ยวคนก็ชนล้มหรอก!"

ฉันไม่ตอบ สายตายังคงล็อกเป้าหมายไว้ที่เดิม เผลอแลบลิ้นออกเลียริมฝีปากตัวเองที่แห้งผาก แคนดี้ขมวดคิ้ว ก่อนจะหันมองตามสายตาฉันไปจนปะทะเข้ากับร่างบนโซฟาหนังตัวนั้น

"ว้าย! ตายแล้ว! นั่นมัน... มึงอย่าบอกนะว่ามึงเล็งคนนั้นน่ะอีริน!"

"รู้จักเหรอมึง" ฉันถามเสียงพร่า ละสายตาไปจากเขาไม่ได้เลย

"ใครจะไม่รู้จักยะ! นั่นมันพวกขาใหญ่ เจ้าของที่นี่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่มึงดูหน้าเขาสิ! หน้ายังกับมือปืนรับจ้าง ไม่ก็มาเฟียข้ามชาติ นั่งหน้าบอกบุญไม่รับดูอันตรายขนาดนั้น มึงไม่เห็นเหรอว่าไม่มีชะนีหน้าไหนกล้าเฉียดเข้าไปใกล้เลยนะยะ! เข้าไปมีหวังโดนลูกปืนเจาะกบาล!"

"มาเฟียเหรอ"

"ใช่! น่ากลัวจะตายชัก!" แคนดี้เขย่าแขนฉันอีกรอบ พยายามดึงสติ "กลับมามองตี๋โต๊ะเมื่อกี้เถอะ ปลอดภัยกว่าเยอะ เชื่อกู"

"ไม่เอา ตี๋จืดชืดแบบนั้น กูกินจนเบื่อแล้ว"

"แล้วมึงจะเอาไงฮะ!"

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตาจับจ้องไปที่กล้ามเนื้อแขนของชายคนนั้นจังหวะที่เขายกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก... แม่งเอ๊ย ท่อนแขนที่ขยับนั่นมันช่างดึงดูดจนกูแทบคลั่ง

"มึงว่า... เขาจะดุไหม" ฉันถามเสียงเบาหวิว

"ดุสิยะ! หน้าแบบนั้น หมาเห็นยังไม่กล้าเห่า!"

"ดี... แบบนี้กูชอบ" ฉันกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ความชื้นแฉะเริ่มก่อตัวขึ้นที่ใจกลางความเป็นสาว แค่คิดว่าถ้าโดนผู้ชายหน้าดุๆ แบบนั้นกระแทกเข้ามาแรงๆ ร่างกายฉันก็สั่นสะท้านไปหมดแล้ว

"อาการร่านของมึงกำเริบแล้วใช่ไหมเนี่ยอีริน!" แคนดี้ถลึงตาใส่ "ตามึงเยิ้มจนจะหยดเป็นน้ำเชื่อมอยู่แล้วนะ เก็บอาการหน่อยอีชะนี!"

"เก็บไม่ไหวแล้วมึง เห็นแล้วเงี่ยนว่ะ" ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเปลี่ยนจากความชื่นชมเป็นความหิวโหยอย่างไม่คิดจะปิดบัง "กูเจอแล้ว"

"เจออะไรของมึง"

"พ่อของลูก... หรืออย่างน้อย ก็พ่อทูนหัวคืนนี้ล่ะว้า"

ฉันยกมือขึ้นเสยผม จัดการดึงคอเสื้อเดรสให้ร่นลงอีกนิดเพื่อดันทรงหน้าอกให้ดูอวบอิ่มรับสายตาที่สุด ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้เพื่อน "มึงรออยู่ที่โต๊ะนะ หรือถ้ากูหายไปนานเกินชั่วโมง ก็ไม่ต้องตามหา สันนิษฐานไว้เลยว่ากูกำลังมีความสุขอยู่กับพี่เค้า"

ฉันไม่สนเสียงร้องห้าม หมุนตัวเดินตรงดิ่งผ่าผู้คนบนฟลอร์ มุ่งหน้าสู่โซน VIP ที่มืดสลัว หัวใจในอกเต้นกระหน่ำอย่างแรงด้วยความตื่นเต้นที่กำลังจะได้เล่นกับไฟ

ก้าวแต่ละก้าวของฉันมั่นคง ยิ่งเดินเข้าใกล้ ความกดดันจากชายคนนั้นก็ยิ่งพุ่งปะทะหน้าชัดเจนขึ้น ผู้ชายชุดดำสองคนที่ยืนคุ้มกันอยู่รอบนอกขยับตัวขวางทันที พวกมันส่งสายตาข่มขู่ไม่เป็นมิตรสุดๆ แต่คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ? ฉันเชิดหน้าขึ้น ส่งสายตาจิกกัดกลับไปชนิดที่ไม่มีความเกรงกลัว จนสุดท้ายพวกการ์ดต้องยอมหลีกทางให้ฉันเดินผ่านม่านกั้นเข้าไป

ตอนนี้ ไม่มีอะไรขวางกั้นระหว่างฉันกับพี่เขาอีกแล้ว

ฉันหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะกระจก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก... มันหอม หอมจนฉันอยากจะมุดหน้าเข้าไปซุกไซ้ตามซอกคอหนานั่น ฉันรู้สึกตื่นเต้นทั้งคันทั้งอยากกินพี่คนนี้

นัยน์ตาสีเข้มดุดันคู่นั้นตวัดขึ้นมาประสานกัน โลกทั้งใบของฉันเหมือนถูกแช่แข็ง ลมหายใจสะดุด ความกดดันหนักอึ้งแผ่ซ่านออกมาจนฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

เขาไม่พูดอะไรสักคำ แค่มอง มองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเย็นชา เสียจนคนปกติคงก้าวขาไม่ออก

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ระงับอาการสั่นสะท้านที่เกิดจากความตื่นเต้นดิบๆ ในกาย ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานหยดย้อย

"ขอโทษนะค้าา ที่ตรงนี้ว่างไหมคะ พอดีเพื่อนทิ้ง เลยอยากหาที่พักพิงสักหน่อยได้มั้ยค้า"