LOGIN“ผู้ชายหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ผู้ชายที่ ‘ถึงใจ’ แม่งไปมุดหัวอยู่ไหนหมดวะ” นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ ‘ดาริน’ คุณหนูสุดเซ็กซี่ที่เพิ่งเฉดหัวแฟนเก่าไร้น้ำยาออกจากชีวิต ตัดสินใจก้าวเท้าเข้าสู่ Vortex Club เพื่อตามหา ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ที่เร้าใจกว่าเดิม และสายตาเจ้ากรรมก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างกำยำของ ‘คีธ’ มาเฟียเจ้าของคลับสายนิ่งที่แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา เธอไม่ได้กลัวปืนที่ข้างเอวเขา ไม่ได้กลัวบอดี้การ์ดหน้าเหี้ยมนับสิบ แต่เธอ ‘อยากกิน’ เขาจนตัวสั่น “ใครส่งมึงมา” เสียงทุ้มคำรามพร้อมฝ่ามือหนาที่บีบเค้นลำคอจนหายใจไม่ออก ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดจึกเข้าที่สีข้างเพื่อรีดเค้นความจริง แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำเอามาเฟียเลือดเย็นถึงกับตบะแตก “ไม่มีใครจ้าง มีแต่ความอยากที่สั่งมาค่ะพี่ขา” เมื่อ ‘สาวสวย’ สายรุกที่พร้อมจะขย่มให้เสือสิ้นลาย มาปะทะกับ ‘มาเฟีย’ สายดุที่พร้อมจะตอกเหยื่อให้สลบคาอก สงครามบนเตียงครั้งนี้จึงไม่มีคำว่าออมมือ! “บอกว่าชอบของใหญ่ งั้นเตรียมตัวสำลักให้ตาย คืนนี้มึงไม่ได้นอนแน่ดาริน!”
View More⚠️ คำเตือน
นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป มีเนื้อหาที่เน้นอารมณ์ดิบเถื่อนและความเร่าร้อนเฉพาะตัว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านมาเฟียสายดิบ พระเอกพูดจาภาษาดอกไม้ไม่เป็น เน้นสรรพนาม กู/มึง ตามสไตล์คนดุ และมีการใช้ Dirty Talk (คำพูดหยาบโลน) ตลอดทั้งเรื่อง รสนิยมเฉพาะตัว นางเอกเป็น "สาย M" ที่มีความสุขกับการถูกปรนเปรอด้วยความรุนแรง ชอบการถูกบีบคั้นและกระแทกอย่างหนักหน่วง ซึ่งเป็นความชอบส่วนตัวที่ศีลเสมอกับพระเอก ซื่อสัตย์ระดับถวายหัว ยืนยันจุดขาย "ไม่มีนอกกายและนอกใจ 100%" พระเอกเสพติดเมียหนักมาก หวงก้างที่สุดในโลก และมีนางเอกเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวทั้งในชีวิตและบนเตียง ความรุนแรงและด้านมืด มีฉากการต่อสู้ การใช้อาวุธ เลือด และพฤติกรรมของตัวละครในวงการมาเฟียที่ค่อนข้างรุนแรง 20+ ฉากรักมีการบรรยายที่เปิดเผย ละเอียด และร้อนแรงตามสไตล์ **************** ที่ Vortex Club หน้าจอมือถือบนโต๊ะกระจกสว่างวาบขึ้นมารัวๆ ฉันปรายตามองข้อความที่เด้งโชว์หราจากไอ้ขี้แพ้ที่เพิ่งหอบกระเป๋าหนีเตลิดออกจากคอนโดฉันไปเมื่อเช้า (เธอมันบ้า ดาริน! เธอมันพวกเซ็กส์จัด โรคจิต! ใครมันจะไปสนองเธอได้ทุกวัน วันละกี่รอบห๊ะ! ผมจะตายคาอกเธออยู่แล้ว ไปรักษาตัวซะบ้างนะ) ฉันแค่นหัวเราะหยันในลำคอ นิ้วที่เพิ่งทำเล็บสีแดงสดมาใหม่จิ้มปุ่ม ‘Block’ ทิ้งแบบไม่ต้องคิด "น้ำยาไม่มีแล้วยังจะปากดีอีก น่ารำคาญฉิบหาย" ฉันพึมพำกับตัวเอง คว้าแก้ววอดก้าช็อตที่สามสาดลงคอรวดเดียว ความร้อนบาดลึกของแอลกอฮอล์ช่วยดับความหงุดหงิดลงไปได้นิดหน่อย ผู้ชายหาเมื่อไหร่ก็หาได้ แต่ผู้ชายที่ ‘ถึงใจ’ แม่งไปมุดหัวอยู่ไหนหมดวะ! "อีริน! มึงจะนั่งทำหน้างอเป็นตูดอยู่ตรงนี้อีกนานไหมยะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของอีแคนดี้ เพื่อนสาวสองสุดซี้ตะโกนแข่งกับเสียงดนตรี มันชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนขนตาปลอมแทบจะทิ่มตาฉัน "ไหนบอกว่าโสดแล้วจะฉลองไง นี่มันงานศพชัดๆ ชีวิตดี๊ดีมีเงินใช้ชาตินี้ก็ไม่หมดขนาดนี้ มึงจะมานั่งหน้าซังกะตายทำไมยะ!" ฉันสะบัดผมลอนยาวสีน้ำตาลคาราเมลไปด้านหลัง เอื้อมมือไปจัดเดรสรัดรูปสีแดงที่เว้าแผ่นหลังลึกจนถึงบั้นเอวให้เข้าที่ "ก็มันเบื่อนี่มึง มองไปทางไหนก็ไม่มีอะไรเจริญหูเจริญตาเลยสักนิด" "โอ๊ย อีชะนีตาถั่ว!" มันชี้มือชี้ไม้ "นู่น มึงดูโต๊ะข้างๆ นู่น มองมึงจนคอจะเคล็ดแล้วนั่น ไม่สนใจหน่อยเหรอ?" ฉันปรายตาไปมองกลุ่มหนุ่มตี๋ใส่แว่นทรงลูกคุณหนูที่กำลังส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ แค่วินาทีเดียวฉันก็เบ้ปาก "จืด" "จืดบ้าบออะไรยะ! หล่อตี๋เกาหลีอินเตอร์โอปป้าขนาดนั้น!" "จืดก็คือจืดป่ะวะ มึงดูหุ่นพวกนั้นสิ ผอมแห้งแรงน้อย กระแทกทีสองทีคงกระดูกหักคาเตียงกูแน่ๆ กูต้องการอะไรที่มัน... แน่นกว่านี้ ดุกว่านี้ แบบที่เอากูอยู่ ไม่ใช่ร้องโอดโอยหนีกลับบ้านเหมือนไอ้เวรตะไลเมื่อเช้านั่น เข้าใจป่ะวะ" แคนดี้กรอกตาบน "ย่ะ! แม่คนความต้องการสูง! แม่คนรสนิยมฮาร์ดคอร์ กูล่ะสาธุบุญเก่าแฟนเก่ามึงจริงๆ ที่มันทิ้งมึงไป ไม่งั้นคงได้ตายคาอกมึงเข้าสักวัน" "ไปเต้นดีกว่า อยู่ตรงนี้แล้วยิ่งหงุดหงิด" ฉันลุกขึ้นพรวด ดึงแขนแคนดี้แหวกผู้คนออกไปกลางฟลอร์เต้นรำ แสงไฟเลเซอร์วูบวาบสาดกระทบผิว ทันทีที่เสียงเบสหนักๆ ดังขึ้น ร่างกายฉันมันก็ขยับไปตามสัญชาตญาณ ส่ายสะโพก บดเบียดไปกับจังหวะ ฉันรู้ตัวดีว่าทุกท่วงท่าของฉันมันเรียกสายตาผู้ชายรอบข้างให้หยุดมองแล้วกลืนน้ำลายได้แค่ไหน ฉันกำลังหัวเราะ ฉันกำลังเต้น... แต่ข้างในแม่งโคตรโหวงเหวง มันมีความกระหายบางอย่างที่แอลกอฮอล์กี่แก้วก็ถมไม่เต็ม ความรู้สึกที่อยากจะขบกัด อยากโดนใครสักคนกระชากคอแรงๆ แล้วจับตอกให้จมเตียงจนฉันต้องร้องขอชีวิต ฉันกวาดสายตาไปรอบๆ คลับอย่างไร้จุดหมาย ทะลุขึ้นไปยังชั้น VIP โซนยกพื้นสูงที่มีม่านกั้นบางๆ สำหรับแขกกระเป๋าหนัก แล้ววินาทีนั้น ร่างกายฉันก็ชาวาบ การเคลื่อนไหวหยุดชะงักดื้อๆ "เชี่ย..." เสียงสบถหลุดออกจากริมฝีปากตัวเองแบบลืมตัว ลึกเข้าไปในมุมที่มืดที่สุดของโซน VIP บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่... มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างเลยแม้แต่น้อย เขานั่งเอนหลังพิงโซฟา ขาแกร่งยกขึ้นไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งแกว่งแก้ววิสกี้ช้าๆ ท่าทางดูผ่อนคลายนะ... แต่กลิ่นอายความอันตรายแม่งแผ่ออกมากดทับจนคนรอบข้างดูอึดอัดไปหมด ไฟสปอตไลท์สาดผ่านใบหน้านั้นไปเพียงเสี้ยววินาที แต่ฉันเห็นทุกอย่างชัดเต็มสองตา โครงหน้าหล่อจัดแบบลูกครึ่ง สันกรามคมกริบรับกับจมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นและดุดันจนฉันเผลอกลั้นหายใจ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ คือ 'ร่างกาย' ของเขา เสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดีถูกปลดกระดุมลงมาลึกจนเห็นแผงอกแกร่ง แขนเสื้อพับร่นขึ้นไปเผยให้เห็นท่อนแขนที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม เส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านผิวเนื้อราวกับรากไม้ รอยสักสีดำสนิทโผล่พ้นข้อมือออกมาให้เห็นวับๆ แวมๆ น่าซบ... ไม่สิ... น่ากัด น่าขย้ำ น่าเลียให้ทั่ว ฉันยืนนิ่งค้าง ลมหายใจเริ่มสะดุด ช่องท้องน้อยบิดเกร็งวูบวาบอย่างรุนแรง เพียงแค่สมองจินตนาการว่าท่อนแขนแข็งแรงนั่นจะรัดคอฉันแน่นแค่ไหนถ้าได้อยู่บนเตียงด้วยกัน... "อีริน! เป็นบ้าอะไรของมึง ยืนแข็งทื่อเป็นเสาตกน้ำมันอยู่ได้!" แคนดี้ที่เต้นอยู่ข้างๆ หันมาเขย่าแขนฉันแรงๆ "เดี๋ยวคนก็ชนล้มหรอก!" ฉันไม่ตอบ สายตายังคงล็อกเป้าหมายไว้ที่เดิม เผลอแลบลิ้นออกเลียริมฝีปากตัวเองที่แห้งผาก แคนดี้ขมวดคิ้ว ก่อนจะหันมองตามสายตาฉันไปจนปะทะเข้ากับร่างบนโซฟาหนังตัวนั้น "ว้าย! ตายแล้ว! นั่นมัน... มึงอย่าบอกนะว่ามึงเล็งคนนั้นน่ะอีริน!" "รู้จักเหรอมึง" ฉันถามเสียงพร่า ละสายตาไปจากเขาไม่ได้เลย "ใครจะไม่รู้จักยะ! นั่นมันพวกขาใหญ่ เจ้าของที่นี่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่มึงดูหน้าเขาสิ! หน้ายังกับมือปืนรับจ้าง ไม่ก็มาเฟียข้ามชาติ นั่งหน้าบอกบุญไม่รับดูอันตรายขนาดนั้น มึงไม่เห็นเหรอว่าไม่มีชะนีหน้าไหนกล้าเฉียดเข้าไปใกล้เลยนะยะ! เข้าไปมีหวังโดนลูกปืนเจาะกบาล!" "มาเฟียเหรอ" "ใช่! น่ากลัวจะตายชัก!" แคนดี้เขย่าแขนฉันอีกรอบ พยายามดึงสติ "กลับมามองตี๋โต๊ะเมื่อกี้เถอะ ปลอดภัยกว่าเยอะ เชื่อกู" "ไม่เอา ตี๋จืดชืดแบบนั้น กูกินจนเบื่อแล้ว" "แล้วมึงจะเอาไงฮะ!" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตาจับจ้องไปที่กล้ามเนื้อแขนของชายคนนั้นจังหวะที่เขายกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก... แม่งเอ๊ย ท่อนแขนที่ขยับนั่นมันช่างดึงดูดจนกูแทบคลั่ง "มึงว่า... เขาจะดุไหม" ฉันถามเสียงเบาหวิว "ดุสิยะ! หน้าแบบนั้น หมาเห็นยังไม่กล้าเห่า!" "ดี... แบบนี้กูชอบ" ฉันกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ความชื้นแฉะเริ่มก่อตัวขึ้นที่ใจกลางความเป็นสาว แค่คิดว่าถ้าโดนผู้ชายหน้าดุๆ แบบนั้นกระแทกเข้ามาแรงๆ ร่างกายฉันก็สั่นสะท้านไปหมดแล้ว "อาการร่านของมึงกำเริบแล้วใช่ไหมเนี่ยอีริน!" แคนดี้ถลึงตาใส่ "ตามึงเยิ้มจนจะหยดเป็นน้ำเชื่อมอยู่แล้วนะ เก็บอาการหน่อยอีชะนี!" "เก็บไม่ไหวแล้วมึง เห็นแล้วเงี่ยนว่ะ" ฉันแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเปลี่ยนจากความชื่นชมเป็นความหิวโหยอย่างไม่คิดจะปิดบัง "กูเจอแล้ว" "เจออะไรของมึง" "พ่อของลูก... หรืออย่างน้อย ก็พ่อทูนหัวคืนนี้ล่ะว้า" ฉันยกมือขึ้นเสยผม จัดการดึงคอเสื้อเดรสให้ร่นลงอีกนิดเพื่อดันทรงหน้าอกให้ดูอวบอิ่มรับสายตาที่สุด ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้เพื่อน "มึงรออยู่ที่โต๊ะนะ หรือถ้ากูหายไปนานเกินชั่วโมง ก็ไม่ต้องตามหา สันนิษฐานไว้เลยว่ากูกำลังมีความสุขอยู่กับพี่เค้า" ฉันไม่สนเสียงร้องห้าม หมุนตัวเดินตรงดิ่งผ่าผู้คนบนฟลอร์ มุ่งหน้าสู่โซน VIP ที่มืดสลัว หัวใจในอกเต้นกระหน่ำอย่างแรงด้วยความตื่นเต้นที่กำลังจะได้เล่นกับไฟ ก้าวแต่ละก้าวของฉันมั่นคง ยิ่งเดินเข้าใกล้ ความกดดันจากชายคนนั้นก็ยิ่งพุ่งปะทะหน้าชัดเจนขึ้น ผู้ชายชุดดำสองคนที่ยืนคุ้มกันอยู่รอบนอกขยับตัวขวางทันที พวกมันส่งสายตาข่มขู่ไม่เป็นมิตรสุดๆ แต่คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ? ฉันเชิดหน้าขึ้น ส่งสายตาจิกกัดกลับไปชนิดที่ไม่มีความเกรงกลัว จนสุดท้ายพวกการ์ดต้องยอมหลีกทางให้ฉันเดินผ่านม่านกั้นเข้าไป ตอนนี้ ไม่มีอะไรขวางกั้นระหว่างฉันกับพี่เขาอีกแล้ว ฉันหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะกระจก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก... มันหอม หอมจนฉันอยากจะมุดหน้าเข้าไปซุกไซ้ตามซอกคอหนานั่น ฉันรู้สึกตื่นเต้นทั้งคันทั้งอยากกินพี่คนนี้ นัยน์ตาสีเข้มดุดันคู่นั้นตวัดขึ้นมาประสานกัน โลกทั้งใบของฉันเหมือนถูกแช่แข็ง ลมหายใจสะดุด ความกดดันหนักอึ้งแผ่ซ่านออกมาจนฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เขาไม่พูดอะไรสักคำ แค่มอง มองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเย็นชา เสียจนคนปกติคงก้าวขาไม่ออก ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ระงับอาการสั่นสะท้านที่เกิดจากความตื่นเต้นดิบๆ ในกาย ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานหยดย้อย "ขอโทษนะค้าา ที่ตรงนี้ว่างไหมคะ พอดีเพื่อนทิ้ง เลยอยากหาที่พักพิงสักหน่อยได้มั้ยค้า""งั้นมึงอยากกินอะไร ขนมเค้กร้านโปรดมึงไหมล่ะ เดี๋ยวให้ไอ้เจมส์ขับรถไปซื้อให้เดี๋ยวนี้เลย" พอได้ยินชื่อของหวาน ยัยตัวแสบก็หันขวับกลับมามองหน้ากูทันที แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ คิ้วของเมียตัวดีก็ขมวดเข้าหากันแน่น ทำจมูกฟุดฟิดดมอากาศรอบตัว ก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาอุดจมูกตัวเองไว้ "เป็นอะไรขึ้นมาอีกวะ จะอ้วกเหรอริน" กูรีบขยับเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปหมายจะลูบหลังให้ "หยุดเลยนะ อย่าเข้ามาใกล้รินเด็ดขาด" ยัยดารินแหวลั่นห้อง ยกสองมือขึ้นมายันอกกูไว้เต็มแรงจนกูแทบหงายหลัง "ถอยไปไกลๆ เลย กลิ่นอะไรเนี่ย เหม็นชิบหายเลย แหวะ" กูชะงักค้าง ยกแขนเสื้อตัวเองขึ้นมาดมดูซ้ายขวาอย่างงงๆ เหม็นบ้าเหม็นบออะไรของมันวะ "เหม็นอะไรของมึงวะ กูเพิ่งอาบน้ำถูสบู่มาไม่มีกลิ่น บุหรี่กูก็ไม่แตะมาเป็นอาทิตย์แล้วเนี่ย" "ไม่ได้เหม็นบุหรี่ แต่มันเหม็นกลิ่นตัวพี่ เหม็นเหงื่อพี่ แล้วหน้าพี่ก็เหม็นด้วย มองแล้วจะอ้วก ออกไปไกลๆ เลยนะ รินไม่อยากเห็นหน้าพี่แล้ว" พูดจบ ยัยดารินก็คว้าหมอนอิงที่กูเพิ่งเอาไปรองหลังให้เมื่อกี้ปาอัดเข้ากลางอกกูเต็มแรง ก่อนที่ยัยตัวแสบจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้บนโซฟาแล้วคว้าหมอนอีกใบมาปิดหน้าปิ
"อ่อก แหวะ" เสียงโอ้กอ้ากดังลั่นออกมาจากในห้องน้ำทำเอากูที่หลับลึกอยู่สะดุ้งตื่นกลางดึก กูดีดตัวลุกพรวดจากเตียง รีบสาวเท้าตรงดิ่งไปยังประตูห้องน้ำที่เปิดแง้มเอาไว้ด้วยความใจหาย "อีดาริน มึงเป็นอะไรวะ" กูพุ่งเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างตัวเมียที่กำลังนั่งก้มหน้าเกาะขอบชักโครกอยู่บนพื้น แล้วรีบลูบแผ่นหลังที่สั่นเทาของมันขึ้นลงเบาๆ หน้าตาของยัยตัวแสบซีดเผือดจนน่าใจหาย เหงื่อแตกชุ่มจนไรผมเปียกชื้นไปหมด ดารินหอบหายใจหนักหน่วง ก่อนจะทิ้งน้ำหนักเอนตัวลงมาพิงอกกูอย่างคนหมดสภาพ "ริน รินเวียนหัว จะอ้วกอีกแล้ว แหวะ" เมียตัวดีโก่งคอจะอาเจียนออกมาอีกรอบจนกูทำอะไรแทบไม่ถูก ใจกูหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม มือไม้เริ่มสั่นไปหมด กูรีบคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่แขวนอยู่ใกล้ๆ มาซับเหงื่อตามหน้าตาให้มันแบบลนลาน ทั้งห่วงทั้งงงไปหมดแล้วว่ามันไปกินอะไรผิดสำแดงมาวะ เมื่อตอนเย็นยังนั่งกินข้าวหน้าตาเฉยอยู่เลยแท้ๆ "อาหารเป็นพิษเหรอวะ ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าฮะดาริน" กูลูบหลังให้ยัยตัวแสบป้อยๆ ก่อนจะหันขวับไปตะโกนลั่นห้อง "ไอ้เจมส์โว้ย! มึงไปตามหมอมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ" "ไม่ต้องตามหมอ" ดารินแหวใส่กูเสียงเขียว ม
แสงแดดแยงตาผ่านรอยแยกผ้าม่านเข้ามาจนฉันต้องหยีตาหนี หางตาเหลือบไปเห็นเศษชุดชั้นในลูกไม้ตัวละสี่แสนห้าขาดวิ่นตกอยู่ข้างเตียงคู่กับผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ สภาพห้องเละเทะไม่ต่างอะไรกับผ่านสงครามมาหมาดๆฉันซุกหน้าลงกับหมอน ถอนหายใจยาวอย่างคนหมดสภาพ เนื้อตัวตอนนี้ทั้งแสบทั้งระบมไปหมด โดยเฉพาะแถวแผ่นหลังกับสะโพกที่โดนทั้งกัดทั้งดูดมาทั้งคืน ปวดเมื่อยจนแทบยกแขนไม่ขึ้น ไอ้บ้าพลังเอ๊ย อดอยากมาจากไหนวะถึงได้ฟัดไม่ยอมให้เมียได้พักหายใจเลยสักชั่วโมง ขอเถอะ ขอหลับยาวๆ สักตื่นก่อนได้ไหม อย่าเพิ่งมากวนประสาทกันตอนนี้เลยแต่ดูเหมือนคนข้างตัวจะไม่ได้เห็นใจสภาพปางตายของฉันเลยสักนิด ปลายลิ้นสากๆ ร้อนผ่าวลากไล้ลงมาตามแนวกระดูกสันหลังช้าๆ จนฉันสะดุ้งเฮือก นิ่วหน้าครางอู้อี้ในลำคอ พอปลายลิ้นเปียกชื้นตวัดเลียย้ำตรงรอยสักแถวสะบักแล้วไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงบั้นเอว ความง่วงที่มีอยู่ก็เริ่มตีกับความหงุดหงิด"อื้อ พี่คีธ พอได้แล้ว รินง่วง จะนอน รินเหนื่อยจนตัวจะแตกอยู่แล้วนะ"ฉันพึมพำเสียงอู้อี้ พยายามกระเถิบตัวหนีไปอีกฝั่ง แต่เอวกลับโดนมือหนารวบหมับดึงกลับเข้าไปชิดอกแกร่งจนขยับไปไหนไม่รอด"ตื่นได้แล้ว สายป่า
"ซี๊ด ลีลาอยู่นั่นแหละ ไม่ทันใจสักนิด ช้าแบบนี้จนรินจะหมดอารมณ์อยู่แล้วนะ"ฉันสบถใส่คนข้างบนอย่างคนเริ่มหัวเสีย เอาแต่ขยับกดเข้าออกเนิบนาบแบบนี้ ใครมันจะไปทนไหว ยิ่งโดนแกล้งปั่นประสาท ข้างในก็ยิ่งรุ่มร้อนจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วขืนมัวแต่รอคนขี้แกล้ง คืนนี้คงไม่ได้เสร็จสมอารมณ์หมายกันพอดี มือทั้งสองข้างกำลงบนแผงอกกว้างแล้วออกแรงผลักไหล่หนาเต็มแรง คนตัวโตยอมทิ้งตัวหงายหลังลงไปนอนราบบนเตียงตามแรงผลักแบบไม่อิดออด แถมยังนอนจ้องฉันที่กำลังปีนป่ายขึ้นไปคร่อมอยู่ด้านบนด้วยแววตาคมดุที่วาววับอย่างคนรอจังหวะเอาคืนอยู่แล้วฉันแยกขาสองข้างออกกว้าง นั่งคร่อมทับหน้าตักแกร่งไว้ ก่อนจะเอื้อมมือลงไปจับแก่นกายที่แข็งเต่งและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำเสียวของฉันเองให้ตั้งตรง ใจมันร้อนรนจนไม่อยากเสียเวลาเล้าโลมอะไรอีกแล้ว ฉันจ่อปลายส่วนหัวเข้ากับรูเสียวที่กำลังตอดตุบๆ แล้วทิ้งน้ำหนักสะโพกกดทับลงไปรวดเดียวจนสุดความยาว"อื้อ ลึกชิบหาย"ฉันเชิดหน้าสูดปากซี๊ดจนน้ำตาแทบเล็ด ให้ตายเถอะ ลืมไปเลยว่าพักมาตั้งแปดวันเต็ม พอกดลงไปทีเดียวจนสุดแบบนี้มันทั้งจุกทั้งแน่นไปหมดทั้งท้องน้อย ข้างในตอดรัดลำดุ้นของเขาไว้แน่นจนแทบข
ฉันฝืนกล้ามเนื้อแขน ยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง แผงอกของพี่คีธที่ฉันเพิ่งผละออกมายังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเราสองคน ขาฉันสั่นพั่บๆ ร่างกายมันยังจดจำความรู้สึกกระตุกเกร็งตอนที่น้ำรักของเขาฉีดพ่นเข้ามาได้ดี ฉันยกมือขึ้นเสยผมดัดลอนที่ยุ่งเหยิงให้พ้นหน้า หอบหายใจลึกๆ แล้วหันไปฉีกยิ้มหวานสุดชีวิตให้ผู้ชายต
"อึก เดี๋ยวค่า พี่ขา"ฉันอาศัยจังหวะที่เขากำลังเผลอสูดปากคราง ออกแรงผลักแผงอกล่ำๆ นั่นเต็มแรง พลิกตัวร่างสูงใหญ่ให้หงายหลังล้มตึงลงไปนอนราบบนที่นอนนุ่มอย่างรวดเร็ว"ใจร้อนจังนะแม่คุณ"เขายอมนอนราบแต่โดยดี แขนสองข้างสอดประสานรองท้ายทอยตัวเองไว้ สายตาวาววับจับจ้องฉันที่กำลังปีนป่ายขึ้นมานั่งคร่อมทับบ
ตั่บ ตั่บ ตั่บ"อ๊า อึ๊ก ซี๊ดดด พี่คีธ เสียว มันเสียวจนรินจะขาดใจอยู่แล้ว อื้อ ชอบจัง รินฟินที่สุดเลยค่ะพี่คีธขา"เสียงครางกระเส่าของฉันดังระงมไปทั่วทั้งห้อง ฉันแหงนหน้าขึ้น ปลายเท้าจิกเกร็งไปกับเบาะเพื่อระบายความรัญจวนที่พุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ร่างกายฉันบิดเร่ารับแรงกระแทกดิบเถื่อนที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้ง
ตั่บ ตั่บ ตั่บเสียงเนื้อกระทบกันดัง ตั่บ สลับกับเสียงน้ำรักเฉอะแฉะที่ถูกตีจนแตกฟอง พี่คีธซอยสะโพกกระแทกเข้ามาไม่ยั้งแรง ความดิบเถื่อนที่เขาสาดใส่ทำเอาฉันแทบจะบ้าตาย รูเสียวของฉันมันตอดรัดแก่นกายของเขาถี่ยิบ ตอบรับทุกจังหวะอย่างตะกละตะกลาม"อ๊ายยย พี่คีธ อื้อ... แรงอีกค่าพี่จ๋าา รินเสียว... ซี๊ดดด"
reviewsMore