Semua Bab ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Bab 141 - Bab 150

เจสสิก้าทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างๆ ภาคย์ ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย "ฉันสั่งให้คนไปทำร้ายดาริน ฉันสั่งให้เผาคลับที่ฉันสร้างมากับมือ" เธอทุบอกตัวเองแรงๆ "ฉันมันเลว ฉันมันบ้า สมควรแล้วที่ต้องไปตาย ฮืออออ!" "อย่าพูดแบบนั้น" ภาคย์รวบตัวเธอเข้ามากอดแน่น เป็นครั้งแรกที่เขากล้ากอด ดอกฟ้า ที่เขาเฝ้ามองมาตลอด "คุณไม่ได้เลว คุณแค่หลงทาง คุณแค่" "ฉันรักเขา ภาคย์ ฉันรักคีธ" เจสสิก้าร้องตะโกนใส่หน้าอกเขา ระบายความในใจที่อัดอั้นมานานปี "ฉันทำทุกอย่างเพื่อเขา ฉันพยายามถีบตัวเอง พยายามเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ เพื่อที่จะได้คู่ควรกับเขา!" "แต่เขาไม่เคยเห็นฉันเลย ไม่เคยเลย ความรักของฉันมันไม่มีค่าเลยเหรอ" เธอกอดภาคย์แน่น ร้องไห้จนตัวโยน "พอเห็นนังเด็กนั่น เด็กที่ไม่มีอะไรเลย มาแย่งเขาไปง่ายๆ ฉันเลยสติแตก ความอิจฉามันบังตา ฉันแค่อยากเอาชนะ ฮือออ" ภาคย์ลูบหลังเธอเบาๆ ปล่อยให้เธอร้องไห้จนพอใจ หัวใจเขาเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยินเธอบอกรักผู้ชายอื่น แต่เขาก็เข้าใจ ความรักที่ไม่สมหวัง มันทรมานแค่ไหน เขารู้ดีที่สุด "ผมรู้ครับ ผมรู้" ภาคย์กระซิบเสียงแผ่ว "คุณรักบอส เหมือนที่ผม รักคุณ

"ดาริน..." เสียงกูเริ่มแหบพร่า สติสตังเริ่มกระเจิงไปหมด "มึงนี่มัน ยั่วกูเก่งนักนะ" "จุ๊ๆๆ อย่าพูดคำหยาบสิคะ" ดารินเอานิ้วชี้มาแตะที่ปากกู "ท่านประธานต้องพูดเพราะๆ สิคะ หนูเป็นนักศึกษานะ ต้องพูดว่าหนูจ๋า หรือไม่ก็ป๋าขาสิคะ" มันขยับสะโพกบดเบียดกับเป้าตุงๆ ของกู เน้นย้ำจังหวะถูไถให้ร่องหลืบที่ชุ่มฉ่ำของมันเสียดสีกับลำเอ็นของกูผ่านกางเกงใน "ป๋าดูสิค้าา ของหนูก็แฉะไปหมดแล้ว สงสัยแอร์ในห้องนี้จะเสีย หรือไม่ก็ หนูอยากโดนฉีดวัคซีนเข็มใหญ่ๆ เข้าไปข้างในแล้วล่ะค่ะ" "วัคซีนเหรอ" กูกัดฟันแน่น กูทนการยั่วของมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว อีตัวแสบยั่วชิบหาย กูจัดการรูดซิปกางเกงตัวเองลงอย่างไว รีบควักเอาแก่นกายออกมาตรงหน้ามัน "วัคซีนยี่ห้อนี้ เข็มมันใหญ่นะ หนูจะรับของป๋าไหวเหรอฮะ" ยัยดารินมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาหื่นสุดๆ "โอ้โห ใหญ่กว่าในรูปที่เพื่อนแชร์กันอีกนะคะเนี่ย" มันแกล้งทำตาโต ก้มหน้าลงไปมองใกล้ๆ จนลมหายใจอุ่นๆ ของมันเป่ารดส่วนหัวของกู "หัวบานๆน่ากินจังเลยค่ะ เส้นเลือดปูดโปนเชียว ดูดุร้ายน่าดูเลยนะ" มันเงยหน้าขึ้นมาสบตากู แล้วแลบลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียส่วนปลายหัวทู่เบาๆ แผ

"ซี๊ดดดด ชอบสิคะ ป๋าขา"แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะฉันอยู่ในชุดนักศึกษาที่ตอนนี้มันหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี นั่งขย่มโยกตัวอยู่บนตักแกร่งของพี่คีธอย่างเมามันทุกจังหวะที่ฉันกดสะโพกลงมา กลืนกินความใหญ่โตของเขาเข้าไปจนมิดด้าม มันสร้างความรู้สึกคับแน่นจนฉันจุกเสียด แต่มันก็เป็นความจุกที่ปนเปไปด้วยความสุขสวบ ปึก"อ๊าาา ลึก มันลึกถึงมดลูกรินเลยค่ะ"ฉันเผลอกัดปากตัวเองแน่น สองมือขยำไหล่หนาของพี่คีธเอาไว้เพื่อระบายความเสียว"ของป๋าใหญ่แบบนี้ รินจะไปไหนรอดค้า ฮึก รินติดใจป๋าจะตายอยู่แล้ว"ฉันได้ยินพี่คีธครางในลำคออย่างพึงพอใจ มือหนาของเขาบีบเค้นสะโพกฉันที่กำลังบดเบียดอยู่บนหน้าขาเขาอย่างหมั่นเขี้ยว"ไปไหนไม่รอดก็ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ"พี่คีธสวนเอวขึ้นรับจังหวะการร่อนเอวของฉัน"มึงก็อยู่ให้ป๋ากระแทกอยู่ตรงนี้นี่แหละดาริน เป็นไงคะ ทุนการศึกษาของป๋า ถึงใจหนูไหมฮะ""ถึงใจ อื้อ ถึงใจหนูที่สุดเลยค่ะ"ฉันปรือตามองหน้าเขา ส่งสายตาเว้าวอนไปให้"ป๋าส่งหนูเรียนจนจบเลยได้ไหมคะ หนูอยากเรียนวิชานี้กับป๋าทุกวันเลย เช้า กลางวัน เย็น"ฉันโน้มตัวลงไปพูดข้างหูเขา แล้วจงใจเป่าลมหายใจร้อนๆ รดต้นคอหนา"หนูสัญญาว่าจะเป็น

หลังจากที่เราย้ายสมรภูมิรบจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่มาที่โซฟาหนังที่มุมห้อง ฉันมองพี่คีธที่ตอนนี้กำลังนั่งพิงพนักโซฟาอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาหลุดลุ่ยจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม กระดุมหลุดหายไปไหนก็ไม่รู้ เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยเล็บของฉันและเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมออกมาเต็มไปหมด ลมหายใจของพี่คีธหอบกระชั้น ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองฉันด้วยแววตาหิวกระหายสุดๆ เขามองฉันที่กำลังขยับตัวปีนขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนหน้าตักของเขาอย่างใจจดใจจ่อ "ขึ้นมาดาริน" พี่คีธตบลงที่หน้าขาตัวเองดังฉาด เรียกให้ฉันรีบเข้าไปหา "ขึ้นมาขย่มให้ป๋าดูซิ ว่าเด็กฝึกงานคนนี้มีดีอะไรฮะ" "ใจร้อนจังเลยนะคะป๋า " ฉันตอบกลับเขาเสียงหวาน ในสภาพที่ตอนนี้บนตัวฉันเหลือแค่เสื้อนักศึกษาตัวเดียวที่กระดุมหลุดออกไปเกือบหมดแล้ว ฉันค่อยๆ ก้าวขาข้ามเอวของพี่คีธไป แล้วคร่อมทับหน้าตักเอาไว้ จากนั้นก็ค่อยๆ หย่อนสะโพกลงมาช้าๆ เอื้อมมือไปจับแก่นกายที่ตั้งตระหง่านและชุ่มโชกไปด้วยน้ำรักของเราจากรอบที่แล้ว จับมันมาจ่อเข้าที่ร่องแคบของตัวเองที่ตอนนี้มันบวมแดงไปหมด "อื๊อออ ของป๋าใหญ่จังเลยค่ะ ซี๊ดดด" ฉันสูดปากครางออกม

ฉันขยับตัวยุกยิกอยู่ในผ้าห่มนวมผืนหนา หลับยาวจนถึงบ่าย ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาในสมองทันทีที่รู้สึกตัว มันไม่ใช่ความงัวเงีย หรือความหิวข้าวเลยสักนิด แต่มันคือความรู้สึกหนึบที่หว่างขาต่างหากล่ะ "อื้มมม..." ฉันส่งเสียงครางในลำคอ บิดขี้เกียจจนตัวงอ เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บเบาๆ รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่ผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วงเมื่อคืนนี้ ทั้งบนโต๊ะทำงาน บนโซฟา และจบลงที่เตียงนอน แต่แทนที่จะเข็ดหลาบ ความเจ็บปวดพวกนั้นกลับกระตุ้นให้ฉันนึกถึงเรื่องราวที่เราร่วมเพศกันเมื่อคืนอย่างดุเดือด นึกถึงตอนลำดุ้นของพี่คีธที่กระแทกเข้ามาซ้ำๆ น้ำรักสีขุ่นที่ไหลเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อนขาฉันไปหมด และความรู้สึกจุกเสียดที่แสนสุขสม "ฮือออ อยากโดนจัดอีกจังเลย" ฉันพึมพำกับหมอนข้าง ขาสองข้างหนีบหมอนเอาไว้แน่นแล้วเผลอขยับสะโพกถูกับหมอนเบาๆ โดยอัตโนมัติ "พี่คีธหายไปไหนเนี่ย รินตื่นแล้วนะ มาเติมของให้หน่อยสิคะ" แกร๊ก... เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ฉันหันไปมองร่างสูงใหญ่ของพี่คีธที่เดินออกมาในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวสีขาวแค่ผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวตามมัดกล้ามและรอยสักที่แ