Semua Bab ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Bab 151 - Bab 160

ฉันรีบก้มลงไปทักทายมันทันทีโดยไม่รออนุญาตจากเจ้าของ มือเล็กของฉันคว้าท่อนลำที่อุ่นร้อน ลูบไล้ตามเส้นเลือดด้วยความหลงใหล "อืมมม หอมสบู่จังเลยค่ะ" ฉันพึมพำ กดจูบเบาๆ ที่ส่วนหัวบานหยัก "ตื่นได้แล้วนะเจ้าหนู พี่สาวตื่นแล้ว ตื่นมาเล่นกันเถอะนะ" "ซี๊ดดด ดาริน มึงนี่แม่ง" พี่คีธเงยหน้าสูดปากทันทีที่ปลายลิ้นของฉันแตะโดนส่วนนั้นของเขา ความตั้งใจที่เขาจะให้ฉันพักเมื่อกี้ คงพังทลายลงในสามวินาทีแล้วล่ะ "ตื่นมามึงก็หิวเลยนะ ตะกละชิบหายเลยเมียกู" "ก็ของอร่อย ใครจะอดใจไหวล่ะคะ" ฉันใช้ลิ้นเลียวนรอบหัวบานหยัก ดูดดึงมันจนเกิดเสียงดังจ๊วบ มืออีกข้างก็ชักรูดโคนไปด้วยอย่างรู้งาน ไม่นานนัก สิ่งที่หลับใหลอยู่ก็ผงาดง้ำขึ้นมาแข็งขึงเต็มมือฉันอีกครั้ง "แข็งแล้ว" ฉันเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มแป้นให้เขา "เห็นไหม รินบอกแล้วไงว่ามันคิดถึงริน" ฉันก้มลงไปอมมันใหม่ คราวนี้ฉันรับมันเข้าไปลึกจนแก้มตอบ อ็อก อ็อก จ๊วบ ซู๊ดดด พี่คีธวางมือลงบนหัวฉัน เขายุ้มผมเบาๆ เพื่อระบายความเสียว "พอก่อน พอแล้วดาริน เดี๋ยวกูแตกใส่ปากมึง" เขาดึงตัวฉันขึ้นมาจูบแลกลิ้นอย่างดูดดื่ม "ไปอาบน้ำก่อนไปมึง ตัวเหม

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออกโดย ภาคย์ ที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ (ซึ่งขัดกับหน้าโหดๆ ของเขาอย่างสิ้นเชิง) "สวัสดีครับบอส สวัสดีครับคุณดาริน" ภาคย์ยกมือไหว้ กุลีกุจอเปิดทางให้เจ้านายเดินเข้ามา "เชิญครับ ห้องรกหน่อยนะครับ พอดีผมเพิ่งทำความสะอาดครัวเสร็จ" "รกบ้านมึงสิ สะอาดกว่าห้องกูอีก" คีธ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามา กวาดสายตามองไปรอบๆ คอนโดหรูที่ตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นผิดหูผิดตา มีแจกันดอกไม้ มีกลิ่นอาหารหอมๆ "เลี้ยงดีนี่หว่า ดูแลนักโทษหรือดูแลเมียครับคุณภาคย์" "โธ่บอส อย่าแซวสิครับ" ภาคย์หน้าแดงเกาหัวแกรกๆ รีบถอดผ้ากันเปื้อนออก ดาริน ใส่ชุดเดรสรัดรูปโชว์หุ่นเซียะ เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกระเป๋าถือใบใหญ่ เธอไม่ได้สนใจบทสนทนาของผู้ชาย แต่พุ่งตรงไปที่ตู้โชว์ไม้สักมุมห้องทันที "อยู่ไหนนะ อยู่ไหน" มือเรียวรื้อค้นลิ้นชัก "เจอแล้ว ลูกรักของแม่" เธอชูยาดมพม่ากระปุกสีเขียวเป็นแพคที่ซื้อทิ้งไว้ขึ้นมาสูดดมเข้าปอดเฮือกใหญ่ด้วยความฟิน ฟู๊ดดดดด "อ๊า ชื่นใจ... " "มาเพื่อสิ่งนี้" เจสสิก้า เดินออกมาจากห้องนอน กอดอกพิงประตู

ระหว่างทางที่เราสองคนกำลังขับรถกลับจากคอนโด ฉันนั่งเอนหลังพิงเบาะในรถสปอร์ตคันหรูของสามี ฉันเหลือบมองพี่คีธที่กำลังขับรถด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือหนาข้างหนึ่งของเขาจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างก็วางพาดไว้ที่หัวเกียร์อย่างคุ้นเคย ฉันยกยาดมพม่าขึ้นมาสูดเข้าปอดฟุดฟิด พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย แต่สุดท้ายก็หลุดหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ จนคนขับต้องหันมามอง "มึงเป็นบ้าอะไรของมึงเนี่ยดาริน" พี่คีธเหลือบสายตามามองฉัน แววตาของเขามีคำถามแปะอยู่เต็มไปหมด "นั่งหัวเราะอยู่คนเดียว เมายาดมหรือไงฮะ" "เปล่าซะหน่อย" "รินแค่ขำ ขำเรื่องเจสสิก้าน่ะ" ฉันขยับตัวหันไปหาเขาเต็มตัว ยกขาเรียวขึ้นไขว่ห้างจนกระโปรงเลิกขึ้นสูงเหนือเข่า "พี่คีธรู้ไหมคะ ตะกี้ตอนที่รินคุยด้วยเนี่ย เจสมันหลุดความลับสุดยอดออกมาให้รินฟังด้วยแหละ" "ความลับอะไรของมันวะ" พี่คีธถามกลับอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจนัก สายตาเขายังคงมองตรงไปที่ถนนเบื้องหน้า "มันแอบซุกเงินกูไว้เหรอ หรือมันแอบวางแผนจะหนี" "ไม่ใช่เรื่องเครียดแบบนั้นสักหน่อยย่ะ" ฉันโน้มตัวข้ามคอนโซลไปกระซิบข้างหูเขา ทั้งที่ในรถก็มีกันอยู่แค่สองคน "เจสมันบอกรินว่า มันยังซิง

ฉันก้มลงจูบที่ปากเขาอย่างดูดดื่ม ลิ้นเล็กของฉันเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นหนาของเขาอย่างเร่าร้อน มือฉันจิกทึ้งลงบนไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่มันพุ่งพล่านไปทั่วตัว "ก็ผัวรินหล่อ กะดอก็ใหญ่ แถมยังพามาเอาในที่เปลี่ยวๆ แบบนี้อีก ใครมันจะไปทนไหวล่ะค้า" ฉันผละริมฝีปากออกมามองหน้าเขาด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม "พี่คีธดูสิ แถวนี้เงียบกริบเลยอะ ถ้ามีคนบังเอิญเดินมาส่องกระจกรถเรานะ เขาต้องเห็นรถเราโยกแน่ๆ เลยค่ะ" ฉันจงใจพูดยั่วยวนผัวรัก "เขาต้องรู้แน่ๆ เลยว่าข้างในเนี้ยกำลังเอากันอย่างมันส์หยดเลยล่ะค่าา ผัวขาา" "มึงชอบโชว์นักใช่ไหมดาริน ได้" พี่คีธเอื้อมมือไปกดปุ่มปรับเบาะให้เอนลงไปอีก จนตอนนี้มันแทบจะนอนราบไปกับด้านหลังแล้ว "งั้นเราเอาท่านี้ กูจะได้กระแทกมึงถนัดๆ หน่อย" เขาจับขาทั้งสองข้างของฉันพาดขึ้นไปบนบ่าข้างหนึ่งของเขาในพื้นที่ที่โคตรจะจำกัด แล้วเขาก็เริ่มซอยสะโพกยับๆ ใส่ฉันทันที ตับ ตับ ตับ ตับ "กรี๊ดดดด พี่คีธ พี่กระแทกแรงไปแล้ว หัวรินจะชนกระจกแล้วนะ อ๊ายยย" ฉันหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกของผัวรัก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นในรถที่แคบๆ มันสะท้อนก้องไ

เจสสิก้าหน้าแตกเพล้ง ความลับแตกไวยิ่งกว่าจรวด "เอ่อ อ๋อ เหรอ" เธอหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน "สงสัยถ่านรีโมทมันจะหลวมมั้ง แฮะๆ" "ครับ คงงั้นมั้งครับ" ภาคย์พยักหน้ารับมุก ไม่คิดจะฉีกหน้าเธอ "งั้น ถ้าแอร์เย็นแล้ว ผมขอตัวนะครับ" เขาทำท่าจะหันหลังกลับ แต่ในใจกลับถ่วงเวลาให้ช้าลง รอคอยอะไรบางอย่าง "เดี๋ยว ภาคย์" เจสสิก้ารีบลุกขึ้นคว้ามือเขาไว้ "อย่าเพิ่งไป" สัมผัสจากมือนุ่มนิ่มที่เย็นชื้นเหงื่อ ทำให้ภาคย์หยุดชะงัก เขาค่อยๆ หันกลับมามองเธอ "ครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับคุณเจส" "เลิกพูดคำว่า รับใช้ สักทีได้ไหม" เจสสิก้าเงยหน้ามองเขา แววตาสั่นระริก "ตอนนี้ฉันไม่ใช่นายจ้างนายแล้วนะ ฉันเป็นแค่นักโทษ เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง" เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา จนหน้าอกอิ่มสัมผัสกับท่อนแขนแกร่ง "นายรังเกียจฉันเหรอ ที่ฉันเคยทำตัวเลวๆ ที่ฉันเคยร้ายกาจ" "ไม่ครับ ไม่เคยเลย" ภาคย์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง มือหนายกขึ้นกุมมือเธอไว้แน่น "ผมไม่เคยรังเกียจคุณ ไม่ว่าจะตอนไหน คุณก็คือคุณเจสที่ผม..." เขาชะงักคำว่า รัก ไว้ที่ปลายลิ้น "ที่ผมเทิดทูนเสมอ" "เทิดทูนบ้าบออะไร" เจสสิก้าน