All Chapters of ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Chapter 231 - Chapter 240

​เพล้ง แก้วเหล้าลอยไปกระแทกกำแพงจนแตกกระจาย น้ำสีอำพันสาดเปรอะวอลเปเปอร์ห้องทำงานเลอะเทอะไปหมด ส.ส. ทวีศักดิ์ นักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลที่เคยเดินเชิดหน้าชูตาในสังคม ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากหมาจนตรอก เสื้อสูทราคาแพงถูกเหวี่ยงทิ้งยับยู่ยี่บนพื้น เนกไทถูกกระชากหลุดลุ่ยจนกระดุมคอเสื้อปริ เหงื่อเม็ดเป้งผุดเต็มหน้าอวบอูมที่แดงก่ำด้วยความโมโหและหวาดกลัวจนแทบคลั่ง สองมือสั่นระริกขณะแนบโทรศัพท์เข้ากับหู "รับสายสิวะไอ้แก่ รับสายกู" ​ทวีศักดิ์สบถด่าอย่างบ้าคลั่ง รัวนิ้วกดโทรหานายพลวิจิตรไม่หยุด ทว่าปลายสายกลับกดตัดทิ้งตัดหน้าดื้อๆ รายงานด่วนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนทำเอาเขาแทบเป็นบ้า บัญชีลับที่เกาะเคย์แมนและข้อมูลส่วยทั้งหมดถูกมือดีแฮกไปจนหมดสิ้น ไพ่ตายที่เคยใช้ขู่พวกผู้มีอิทธิพลกำลังกลายเป็นมีดที่ย้อนกลับมาปาดคอตัวเอง ถ้าไอ้คีธกับพวกมันสาวมาถึงตัว หัวเขาได้หลุดจากบ่าจริงๆ แน่ ​ก๊อก ก๊อก ก๊อก ภายในห้องทำงานของนายพลวิจิตร ความเงียบงันปกคลุมจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงปลายกระบอกปืนพกเคาะกระทบโต๊ะไม้สักช้าๆ คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงานไม่ใช่เจ้าของห้อง แต่เป็นเวคิน เจ้าพ่

ปัง ปัง เสียงปืนในมือกูดังสนั่นลั่นห้องสองนัดซ้อน ไอ้ทวีศักดิ์หวีดร้องลั่นจนเส้นเลือดคอปูด ร่างอ้วนเผละทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กระสุนปืนกูเจาะเข้าสะบ้าหัวเข่ามันทั้งสองข้างจนกระดูกแตกละเอียด เลือดสดๆ ทะลักเปรอะพรมเต็มไปหมด กูลดปากกระบอกปืนลง ยืนมองสภาพคนที่เคยทำตัวคับบ้านคับเมือง กำลังนอนดิ้นพล่าน สองมือกุมหัวเข่าที่เละไม่มีชิ้นดี ปากอ้าพะงาบร้องโอดครวญแทบขาดใจ ​"ฆ่ากู ไอ้คีธ ยิงกูให้ตายไปเลย" มันละล่ำละลักพูดทั้งน้ำตา น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนหน้าไปหมด สันดานคนขี้ขลาดพอหมดหนทางก็ร้องขอความตายทันที "ตายมันสบายไปว่ะ" กูหัวเราะหึในคออย่างสมเพช ปลดแม็กกาซีนปืนออกแล้วโยนอัดใส่หน้าอกมันดังปัก "มึงหวงเก้าอี้ หวงหน้าตาทางสังคมนักไม่ใช่เหรอ งั้นก็อยู่ดูความพินาศของตัวเองด้วยสภาพไอ้เป๋นี่แหละ" ​เสียงไซเรนรถตำรวจกับรถพยาบาลดังใกล้เข้ามาทุกที ป่านนี้ฝูงนักข่าวคงมารอดักเก็บภาพประจานมันล้นหน้าบ้าน กูเดินก้าวข้ามร่างไอ้ทวีศักดิ์ออกมา ปล่อยให้มันนอนจมกองเลือดรอรับผลกรรมที่บัดซบยิ่งกว่าตาย โดนแฉจนหมดตัว แล้วลากสังขารพิการเข้าไปนอนเน่าในคุก ​กูขับรถกลับมาที่คาสิโนโอเชี่ยนส์เอ็มไพร์ แวะล้างค

​วิกเตอร์ทิ้งตัวลงนั่งพิงโซฟาตัวยาวกลางห้อง ท่าทางสบายใจเหมือนอยู่บ้านตัวเอง ยัยตัวแสบของกูเห็นแบบนั้นก็รีบปรี่เข้าไปนั่งแหมะบนตักพ่อเลี้ยงหน้าตาเฉย สองแขนกอดคอวิกเตอร์แน่น ซบหน้าอ้อนเหมือนเด็กไม่รู้จักโตกูนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเดี่ยวข้างๆ มองภาพสองพ่อลูกแล้วยิ้มขำ คราวนี้กูไม่ได้คิดจะหวงไม่เข้าเรื่องหรือโวยวายอะไรไร้สาระ ในเมื่อผู้ชายตรงหน้าคือรุ่นใหญ่ที่เคยลุยห่ากระสุนมาด้วยกัน และท่าทางอ้อนพ่อของยัยตัวดี มันก็น่าเอ็นดูจนกูโกรธไม่ลง​"แด๊ดดี้ คอลหาแม่เร็วเข้า เซอร์ไพรส์กันหน่อย" ดารินเกาะแขนพ่อเลี้ยงยิกๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที"จัดไป อยากรู้เหมือนกันว่าแม่เราจะตกใจขนาดไหน"วิกเตอร์กดเปิดวิดีโอคอลหาภรรยาทันที สัญญาณดังไม่กี่ทีปลายสายก็กดรับ ภาพบนหน้าจอเผยให้เห็นแม่ยายกูกำลังนั่งจิบแชมเปญสบายอารมณ์ สวยสง่าสมเป็นคุณนายมาเฟียเหมือนเดิม​"ไฮฮันนี่ คุยงานเสร็จแล้วเหรอคะ" ปลายสายทักขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับภาพในจอ "อ้าว วิกเตอร์ ยัยริน ไปนั่งเกยตักกันอยู่ตรงนั้นได้ยังไง สองพ่อลูกไปรวมหัวกันตั้งแต่เมื่อไหร่""แด๊ดดี้บินมาหารินถึงที่เลยค่ะแม่" ยัยตัวแสบยิ้มแป้น เอียงคอซบไหล

​แด๊ดดี้หัวเราะในคออย่างอารมณ์ดี ฉันฟังแล้วก็นั่งนิ่ง ปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีตได้ทีละชิ้น "มิน่าล่ะ แม่ถึงจับรินยัดเข้าโรงเรียนประจำหญิงล้วนตั้งแต่มัธยม พอขึ้นมหาลัยก็ส่งคนมาแอบตามประกบห่างๆ ที่แท้แม่ไม่ได้แค่หวงลูกสาวเว่อร์ แต่แม่ตั้งใจกันรินให้อยู่ในที่สว่าง ไม่ให้รินต้องมารับรู้เรื่องคาวเลือดพวกนี้เลยต่างหาก" ​"แม่มึงแกปกป้องมึงต่างหาก" พี่คีธลูบหัวฉันเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบ "วงการใต้ดินมันอันตราย แม่มึงไม่อยากให้มือมึงต้องมาแปดเปื้อน หรือต้องมานั่งระแวงลูกปืน แกเลยประคบประหงมมึงไว้อย่างดี เลี้ยงด้วยกองเงินกองทอง ให้มึงใช้ชีวิตลอยชาย ผลาญเงินเล่นไปวันๆ โดยไม่ต้องมารับรู้เรื่องคาวๆ พวกนี้" เขาเชยคางฉันขึ้น สบตาฉันนิ่ง "แต่สุดท้าย สันดานมึงมันดันดื้อ มึงเดินดุ่มๆ เข้ามาในผับกู แล้วก็คว้าเอามาเฟียอย่างกูทำผัวจนได้ มึงรู้ไหมตอนที่แม่มึงรู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน แกแทบจะบินกลับมายิงกูทิ้ง ที่เสือกพาลูกสาวสุดที่รักของแกกลับเข้ามาในดงกระสุนอีกรอบ" ​"แม่รู้ตั้งแต่วันนั้นเลยเหรอ" ฉันอ้าปากค้าง หันขวับไปมองหน้าคนตัวโตข้างๆ "แล้วทำไมพี่ไม่เคยบอกรินเลย" "ระดับคุณวิภา ไม่รอดสายตาแกหรอกครับ" พี่

พี่คีธคำรามต่ำ มือหนาล็อคเอวฉันไว้แน่นแล้วรั้งสะโพกถอยออกไปจนเกือบหลุด ก่อนจะอัดสวนพรวดเข้ามาติดๆ กันจนตัวฉันโยกคลอนไปตามที่นอน เสียงเนื้อกระทบกันดังถี่รัวจนฉันหวีดครางไม่เป็นภาษา "อื้อ อ๊ะ พี่คีธ เบาหน่อยซี่ อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว" ​ฉันหวีดครางกระเส่าเมื่อคนตัวโตเริ่มขยับสะโพกตะบันเข้ามาไม่เว้นช่องว่างให้หายใจสักนิด เสียงเนื้อปะทะกันดังลั่นห้องไปพร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของผัวรัก บอกตรงๆ ว่าทั้งจุกทั้งแน่นจนแทบสำลัก แต่ความเสียวซ่านมันกลับแล่นพล่านจนหยุดตัวเองไม่ได้ ผัวบ้าอะไรแรงเยอะเป็นบ้า เล่นดึงออกไปจนเฉียดปลายแล้วตอกสวนลึกเข้ามาจนมิดลำแทบทุกดอก ขยี้จุดกระสันด้านในจนฉันแอ่นสะโพกขึ้นรับอย่างลืมอาย สัมผัสเสียดสีดิบเถื่อนมันกระตุ้นจนร่องเนื้อบีบรัดเขาเป็นจังหวะถี่ยิบ ยิ่งเขาตอกลงมาแรงเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งเคลิ้มตามจนหัวสมองหมุนคว้างไปหมด ตับ ตับ ตับ ​"อื้อ ลึกอีกสิคะ รินยังไหว" ปากดีไปงั้นทั้งที่ข้างในร้อนวูบวาบจนแทบแหลกคาเตียง "มึงท้ากูเองนะอีดาริน" พี่คีธสบถรัว เขากดจูบไซ้ซอกคอฉันอย่างดุดัน มือใหญ่ขยำสะโพกฉันแน่นขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนจับขาทั้งสองข้างของฉันดันขึ้นแนบอก ยกสะโพกฉันให้ลอยสูงข