All Chapters of ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Chapter 211 - Chapter 220

"มึงว่าอะไรนะอีเจส ใครเป็นเครื่องจักร ใครเป็นยาเสพติดนะ" เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังแทรกขึ้นมากลางวงสนทนาของเราสองคน ฉันกับเจสสิก้าสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองที่ประตูห้อง มันถูกเปิดอ้าออกตั้งแต่เมื่อไหร่ฉันก็ไม่ทันสังเกตเห็น พี่คีธยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์และดูอันตรายสุดๆ รอยยิ้มมุมปากของเขามันฟ้องชัดเจนเลยว่าเขาได้ยินสิ่งที่เราคุยกันเมื่อกี้เต็มสองรูหู ส่วนด้านหลังของเขามีพี่ภาคย์ยืนนิ่งอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาของพี่ภาคย์เรียบเฉยตามสไตล์ แต่สายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังเจสสิก้าทำเอาฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับเสียวสันหลังแทนเพื่อนเลยทีเดียว "พ พี่คีธ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย" ฉันแกล้งฉีกยิ้มหวานส่งไปให้เขา พยายามดึงสติของตัวเองกลับมาให้เร็วที่สุด "ก็ตั้งแต่ตอนที่มึงอวดว่ากูบีบคอแล้วเสียวจนน้ำแตกนั่นแหละดาริน" พี่คีธเลิกคิ้วกวนประสาท เขาเดินก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะปรายตามองไปที่เจสสิก้า "ส่วนมึงไอ้ภาคย์ เมียมึงบอกว่ามึงเป็นเครื่องจักร ซอยยิบจนหูอื้อ ไม่ธรรมดานี่หว่า" พี่ภาคย์ไม่ได้ตอบรับคำแซวของเจ้านายตัวเอง เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเจสสิก้าท

​เสียงหวูดเรือสำราญโอเชียนส์ซินดังก้องคุ้งน้ำ สะพานเทียบเรือทอดตัวลงสู่ท่าเรือส่วนตัวที่เรียงรายไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์และโกดังสินค้า ลมทะเลช่วงเย็นพัดตีจนเส้นผมยาวของดารินปลิวสยาย ความเงียบสงบโดยรอบไม่ได้ทำให้คีธวางใจ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วลานกว้างอย่างระแวดระวังตามสัญชาตญาณ ​มือหนาโอบกระชับเอวบางของคนข้างกายเข้ามาแนบชิด ก่อนที่เขาจะก้มมองหญิงสาวใต้แว่นกันแดดสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ดูซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดทำให้คีธต้องขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ "เวียนหัวเหรอดาริน บอกแล้วไงว่าเมื่อคืนอย่าฝืน รั้นจะทำบนโซฟาให้ได้" "รินแค่เมาเรือตอนขาลงนิดหน่อยเองน่า พี่คีธนั่นแหละสูบบุหรี่เยอะ กลิ่นมันเหม็นจนรินคลื่นไส้ไปหมดแล้ว" ดารินบ่นอุบอิบ ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง ถัดไปด้านหลัง ภาคย์เดินตามลงมาติดๆ โดยมีเจสสิก้าควงแขนอยู่ไม่ห่าง ชายหนุ่มยังคงอยู่ในโหมดเฝ้าระวัง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบท่าเรืออย่างถี่ถ้วนตามสัญชาตญาณบอดี้การ์ดมืออาชีพ ส่วนรั้งท้ายคือเวคินที่เดินกึ่งโอบกึ่งประคองนุ่มนิ่ม เด็กสาวดูตื่นตาตื่นใจกับท่าเรือขนาดใหญ่ แต่ก็ยังเดินเบียดชิดเจ้าหนี้เหมือนหาที่พึ่ง รถยนต์กันกระสุนสามคัน

"เหยียบให้มิด มึงขับให้เร็วกว่านี้หน่อยสิวะ" กูตวาดลั่นใส่ไอ้ลูกน้องที่ทำหน้าที่ขับรถ สายตากูจ้องมองถนนข้างหน้าสลับกับก้มลงมองเมียกูที่อยู่ในอ้อมกอด กอดเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่ผัวคนนึงจะทำได้ ยัยดารินซุกหน้าลงกับแผงอกของกู กูสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอบถี่ของเธอ ใบหน้าที่กูมองว่าสวยเฉี่ยวมาตลอด ตอนนี้มันซีดเผือด ไม่มีสีเลือดเลยสักนิด กูรู้ว่าเธอไม่ได้อ่อนแอ แต่ร่างกายเธอเพิ่งพักผ่อนมาไม่เต็มที่บนเรือสำราญ แล้วจู่ๆ ก็ต้องมากระโดดหลบห่ากระสุน พอสถานการณ์จบ ร่างกายมันปรับตัวไม่ทัน "แหวะ อึก" กูเห็นเมียรักของกูยกมือขึ้นปิดปาก เธอทำท่าขย้อนลมหายใจออกมา กูรู้เลยว่าเธอกำลังทรมาน "ริน เป็นไงบ้าง ถุงพลาสติก พวกมึงเอาถุงมาให้กูเดี๋ยวนี้" กูรีบตะโกนสั่งลูกน้องด้านหน้า คว้าถุงพลาสติกมากางจ่อไว้ที่ปากของเธอ มืออีกข้างของกูลูบแผ่นหลังบางที่กำลังสั่นสะท้านอย่างเบามือที่สุด "อ้วกออกมาเลยริน มึงไม่ต้องกลั้น อ้วกใส่รถนี่แหละ ปล่อยมันออกมา" "อึก ไม่ รินไม่ได้อยากอ้วก" ดารินส่ายหน้าไปมา เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่ยิ่งสูด เธอก็ยิ่งทำหน้าทรมานกว่าเดิม "พี่คีธเหม็น กลิ่นดินปืนมันคลุ้งไปหม

​กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินภายในคลับถูกกลบด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่ว แสงไฟจากหลอดสีขาวสว่างจ้าส่องกระทบร่างสะบักสะบอมของไอ้สวะที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กตรงกลางห้อง สภาพใบหน้าของมันบวมปูดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ เลือดสดๆ ไหลหยดจากปลายคางลงมากระทบพื้นซีเมนต์เป็นหยดๆ ​กูยืนพิงผนังปูน พลางหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดบุหรี่แล้วสูดควันเข้มเข้าปอดลึกๆ ครึ่งชั่วโมงก่อนกูยังมองดารินด้วยสายตาห่วงใย แต่ตอนนี้ความอ่อนโยนพวกนั้นถูกกูเหยียบจมดินไปหมดแล้ว ตอนนี้กูอยากจะฉีกเนื้อมันออกเป็นชิ้นๆ ​ถัดไปไม่ไกล ไอ้คินนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้ กางเกงของมันเปื้อนฝุ่นแต่เจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจ มือข้างหนึ่งควงมีดพับเล่นไปมา แววตากวนประสาทของมันหายวับไป เหลือเพียงสายตาอำมหิตของนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อรอเวลาขย้ำ ​ส่วนคนที่ยืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้าไอ้สวะนั่นคือไอ้ภาคย์ มันถอดเสื้อสูทพาดไว้กับพนักเก้าอี้ พับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าหล่อเหลาของมันเรียบสนิทจนน่าขนลุก มือของมันค่อยๆ เลือกเครื่องมือช่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเหล็กอย่างใจเย็น ราวกับหมอผ่าตัดที่กำลังเลือกมีดลงมีดบนร่างคนไข้ "กูถามมึงอีกครั้ง ใคร

ฉันนอนบิดเร่าอยู่บนเตียง การต้องพลิกตัวนอนเคว้งอยู่คนเดียวไม่ได้ช่วยให้ความกระสันในตัวลดลงเลยสักนิด มีแต่จะยิ่งทำให้ความร้อนรุ่มปะทุหนักขึ้นกว่าเดิม ภาพเหตุการณ์ที่ท่าเรือยังวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ท่าทางตอนพี่คีธสาดกระสุนใส่พวกมันอย่างไม่ปรานี ความดิบเถื่อนที่แผ่ออกมามันยิ่งจุดไฟความอยากในตัวฉันจนทนไม่ไหว ​"อึก แม่งเอ๊ย" ​ฉันสบถออกมาด้วยความอึดอัด มือข้างหนึ่งขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับย่น ส่วนมืออีกข้างซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เสียงมอเตอร์ของเครื่องสั่นขนาดพกพาดังหึ่งๆ ประสานไปกับเสียงหอบหายใจของตัวเอง ฉันพยายามกดหัวสั่นบดขยี้ลงบนติ่งเสียวที่กำลังบวมเป่งและชุ่มโชกไปด้วยน้ำรัก ​"แต่มันไม่ใช่ สัมผัสแค่นี้มันไม่พอสักนิด" ​ของเล่นพลาสติกพวกนี้มันเทียบไม่ได้เลยกับฝ่ามือสากๆ หรือท่อนเอ็นร้อนผ่าวอันใหญ่โตของพี่คีธที่เคยกดแทรกเข้ามาในตัวฉัน "ฮือ ไม่เห็นจะรู้สึกดีเลย" ฉันครางออกมา ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมจากหางตาด้วยความหงุดหงิดที่ร่างกายตัวเองไม่ยอมเชื่อฟัง ยิ่งฉันพยายามจะส่งตัวเองให้ถึงฝั่งฝันมากเท่าไหร่ ความรู้สึกอ้างว้างในอกมันก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ความสั่นสะเทือนจากของเล่นมันแห้งแล้