All Chapters of ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Chapter 241 - Chapter 250

​"อื้อ พี่คีธ เสียว รินเสียว" ฉันครางลั่นห้อง คว่ำหน้าลงกับฟูกในท่าที่สะโพกแอ่นรับแรงกระแทก เรื่องอะไรจะยอมนอนนิ่งให้เขาคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียว สองมือฉันจิกผ้าปูแน่นแล้วเริ่มขยับสะโพก ร่อนก้นบดสวนกลับไปหาท่อนเอ็นด้านหลัง ให้มุดลึกเข้าไปข้างในจนสุดโคน สัมผัสแน่นคับที่ครูดผ่านจุดกระสันทำเอาฉันเสียวจนแทบสำลัก แต่พอได้ยินเสียงคนตัวโตสบถซี้ดในลำคอ ฉันก็ยิ่งบดสะโพกย้ำลงไปอย่างได้ใจ ​ฉันยันเข่ากับฟูกแน่น ปล่อยมือข้างหนึ่งลูบผ่านสะดือลอดลงไปตรงร่องเสียวที่กำลังกลืนกินลำเอ็นอยู่ ปลายนิ้วของฉันแตะตรงจุดเสียวด้านหน้าแล้วร่อนสะโพกวนสวนกลับไปรับความแข็งขึงด้านหลัง ตั้งใจรีดพิษคนตัวโตให้หมดคราบความดุ "ซีด เล่นท่ายากนักนะมึง จะเอาให้กูคลั่งตายคาเตียงใช่ไหม" พี่คีธครางกระเส่า มือใหญ่เอื้อมอ้อมมาขยำหน้าอกฉันเต็มแรง บดคลึงดึงรั้งยอดอกจนเนื้อตัวฉันสั่นสะท้านไปตามจังหวะบด สภาพบอสใหญ่ตอนนี้ตาเยิ้มจนแทบไม่เหลือคราบความโหดเหี้ยม มีแต่ผัวหื่นที่โดนเมียบดจนโงหัวไม่ขึ้น "ถ้าพี่คีธไม่ยอมแพ้ รินก็จะขยับไม่หยุดแบบนี้แหละ คอยดูสิ" "มึงปากดีไปเถอะอีดาริน เดี๋ยวได้รู้ว่าใครจะยอมแพ้ก่อนกัน" ​พอยิ่งเห็นผ

​"อื้อ..." ฉันนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม สองมือกดแนบหน้าท้องน้อยที่บิดเกร็งจนแทบหายใจไม่ออก เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมเต็มขมับ ยาแก้ปวดสองเม็ดที่พี่คีธเพิ่งกรอกปากไปยังไม่ยอมออกฤทธิ์สักที มดลูกตัวดีก็ขยันบีบประท้วงเหมือนจะฉีกร่างฉันให้แหลกคามือ ไม่รู้เพราะความเครียดจากเรื่องเฉียดตายที่ท่าเรือ หรือเพราะเพิ่งโดนผัวเถื่อนกระแทกกระทั้นไปหมาดๆ กันแน่ เมนส์รอบนี้ถึงได้เล่นงานหนักจนแทบจะกลั้นใจตายคาที่นอน ​"พี่คีธ" ฉันครางเรียกคนตัวโตที่นอนซ้อนอยู่ข้างหลังพลางขดตัวแน่นกว่าเดิม "ยาพาราที่กินไปเมื่อกี้แม่งไม่สะเทือนเลย ปวดจนไส้จะบิดอยู่แล้วเนี่ย ไปหยิบพอนสแตนในกระเป๋าเครื่องสำอางให้รินอีกเม็ดที" คนข้างตัวพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะยอมผละอ้อมกอด ลุกจากเตียงเดินตรงไปรื้อกระเป๋าใบเล็กตรงโต๊ะเครื่องแป้งให้อย่างหัวเสีย "อยู่ช่องไหนของมึงวะ ของรกชิบหาย" "ช่องซิปด้านใน แผงฟอยล์สีเขียวเหลือง แกะมาเม็ดหนึ่งเลย โอ๊ย ทรมานชิบเป๋ง นึกว่าจะได้ขย่มผัวให้สลบคาร่อง กลายเป็นต้องมานอนงอเป็นหมาหมดสภาพอยู่บนเตียงซะงั้น" พี่คีธที่กำลังแกะเม็ดยาสีเหลืองออกจากแผงฟอยล์ถึงกับหันมามองตาขวาง ​"สภาพจะตายห่าอยู่รอมร่อ ยังเสือกมีหน

​แสงแดดที่ลอดเข้ามาในห้องปลุกให้ฉันลืมตาขึ้นช้าๆ ฤทธิ์ยาพอนสแตนเมื่อคืนช่วยชีวิตไว้ได้ทันเวลา อาการปวดบิดเป็นเกลียวตรงท้องน้อยค่อยยังชั่วขึ้นมาบ้าง เหลือแค่อาการหน่วงๆ ตื้อๆ พอให้หงุดหงิดตามประสาป้าแดงลง ฉันวาดมือไปข้างตัว กะจะควานหาไออุ่นจากอกแน่นๆ มานอนกอดต่อ แต่กลับคว้าได้แค่ความว่างเปล่า ที่นอนข้างๆ เย็นชืด ไร้เงาเจ้าพ่อมาเฟียที่นอนกกฉันไว้ทั้งคืน หายหัวไปไหนของเขาวะ พอยันตัวลุกขึ้นนั่ง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตสีเหลืองแปะหราอยู่บนกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ลายมือหวัดๆ หนักๆ เหมือนคนเขียนกำลังรีบกระแทกปากกา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าฝีมือผัวตัวดีทิ้งข้อความไว้แน่นอน ​'พ่อมึงเรียกกูลงไปคุยธุระ แดกข้าวต้มที่สั่งไว้ให้หมด หายปวดแล้วก็อย่าเพิ่งซ่า เดี๋ยวกูขึ้นมา' ฉันอ่านข้อความสั้นห้วนบนกระดาษแล้วก็หลุดขำออกมาเบาๆ อดไม่ได้ที่จะดึงมันออกมาถือดูใกล้ๆ "สั่งเก่งจังนะพ่อคุณ กลัวเมียลืมหรือไงว่าตัวเองเผด็จการขนาดไหน" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เก็บกระดาษลง เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา ฉันสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะรีบคว้าเสื้อคลุมตัวยาวมาสวมทับชุดนอนสายเดี่ยว รวบผมยุ่งๆ ขึ้นมัดลวกๆ แล้วเดินลากขากึ่งเ

​เสียงล็อกประตูดังแกร๊ก กูทิ้งน้ำหนักตัวผลักประตูเพนท์เฮาส์เข้ามา หัวตื้อไปหมด ฤทธิ์เหล้ากับกลิ่นบุหรี่ตีรวนขึ้นมาจนมึน กูใช้มือข้างเดียวกระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดไปสามเม็ด ปลดเนกไทเหวี่ยงทิ้งลงพื้นแม่งตรงนั้น กะแค่ว่าจะพาร่างหนักๆ ไปทิ้งตัวลงที่นอนให้สมองโล่งสักหน่อย​แต่จังหวะที่เดินเข้าห้องนอน ขากูดันชะงักค้าง​ยัยตัวแสบของกูนั่งไขว่ห้างรออยู่บนปลายเตียง สลิปเดรสสายเดี่ยวสีแดงเข้มตัวสั้นเต่อ ชายกระโปรงร่นขึ้นไปถึงไหนต่อไหนจนเห็นขาอ่อนขาวจั๊วะ กลิ่นแชมพูยังลอยฟุ้ง ผมยาวๆ เพิ่งสระเสร็จยังชื้นนิดๆ ทิ้งตัวปรกหลัง หน้าตาผิวพรรณดูสดชื่นมีแรง ไม่เหลือคราบยัยตัวดีที่นอนงอเป็นกุ้งเพราะปวดท้องเมนส์เมื่อคืนเลยสักนิด แล้วพอกูสบตาเข้าเต็มๆ ยัยนั่นก็ส่งยิ้มหวานยั่วประสาทกวนตีนส่งมาให้ทันที​"แด๊ดดี้ปล่อยตัวมาแล้วเหรอคะ ป๋าคีธ"​เสียงใสแจ๋วเอ่ยแซวขึ้นมาก่อน ยัยตัวแสบยันตัวลุกจากเตียง เดินลอยหน้าลอยตาทอดน่องเข้ามาหา เห็นสายตาระยิบระยับแบบนั้นกูก็รู้ทันทีว่าในหัวมันกำลังวางแผนกวนตีนอะไรอยู่แน่ๆ​กูถอนหายใจพรืด คว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามาชิดอก ยื่นหน้ามุดลงไปฟัดซอกคอขาว สูดเอากลิ่

​แสงไฟหัวเตียงส่องลงมากระทบผิวขาวๆ ของยัยดารินที่นอนมุดผ้าห่มซุกตัวอยู่ข้างกู สภาพกูตอนนี้นอนแผ่หราหมดแรง แขนขาแม่งล้าไปหมดเพราะโดนแม่ตัวดีงัดทั้งปากทั้งเต้าสูบน้ำกูไปจนเกลี้ยง แต่ถึงจะเพลียแค่ไหน แขนกูก็ยังพาดกอดรัดเอวมันไว้แน่น ไม่เปิดช่องให้ขยับหนีไปไหนได้ง่ายๆ ​ยัยตัวแสบนอนหนุนแขนกูตาแป๋ว นิ้วเล็กๆ นั่นลากเขี่ยวนเล่นตรงรอยสักบนหน้าอกกูไม่หยุด ลากไปลากมาเหมือนเพลินมือนักหนา แต่ทำเอากูจั๊กจี้ชิบหาย ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่แถวซี่โครง ความเงียบในห้องที่มีแค่เสียงแอร์เป่าเบาๆ พลอยทำให้หัวที่ตื้อมาทั้งวันเริ่มสงบลง ถึงจะโดนรีดแรงจนแทบหมดสภาพ แต่มีเมียนอนนิ่งๆ ให้กอดจมอกแบบนี้ มันก็โคตรจะสบายตัวเลยว่ะ ​"พี่คีธ..." ​เสียงอู้อี้ดังขึ้นเบาๆ จากคนที่ยังนอนมุดหน้าอยู่กับซอกอกกู ​"หืม ว่าไง ยังปวดท้องอยู่อีกหรือไงวะ" กูส่งเสียงถามในคอพลางก้มมอง เลื่อนมือจากสะโพกลงไปลูบหน้าท้องน้อยให้เบาๆ นึกว่าอาการปวดจะกำเริบขึ้นมาอีก ​"เปล่า ไม่ได้ปวดแล้ว" ดารินส่ายหัวดุ๊กดิ๊กกับอกกู ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตา แววตายัยตัวแสบนิ่งสนิทจนกูเริ่มรู้สึกว่าแม่งมีอะไรแปลกๆ "รินมีเรื่องจะถาม ถามจริงๆ นะ ห้ามโกหกเ