Semua Bab ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Bab 71 - Bab 80

เสียงเพลงบีทหนักๆ ดังกระหึ่มเข้ามาในห้อง VIP เพียงแผ่วเบา บรรยากาศด้านในเต็มไปด้วยกลิ่นอายของซิการ์และไวน์ชั้นดี เวคิน หนุ่มหล่อเพื่อนสนิทของคีธนั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคีธที่เดินโอบเอวดารินเข้ามา รอยยิ้มรู้ทันก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาทันที "โอ้โห มากันแล้วเว้ย คู่รักนรกแตก" เวคินวางแก้วไวน์ลง ผายมือต้อนรับ "มาช้าฉิบหาย กูคิดว่ามึงจะคาเตียงตายไปแล้วซะอีก" "ปากหมา" คีธด่าเพื่อนยิ้มๆ ก่อนจะพาดารินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม มือหนายังคงวางพาดบนพนักโซฟา แสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่ "สวัสดีค่ะคุณเวคิน" ดารินยกมือไหว้ทักทาย "ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดี มีคนแถวนี้งอแงไม่ยอมลุกจากเตียง" เธอปรายตามองคีธอย่างรู้กัน ทำเอาเวคินหัวเราะร่า "เข้าใจครับ เข้าใจ ข้าวใหม่ปลามันก็เงี้ย" เวคินรินไวน์เลื่อนไปให้ "อะ เข้าเรื่อง เอกสารที่รินแปลให้ กูส่งไปแล้วนะ เรียบร้อยดีมาก อีกสองวันสัมปทานไอ้ชัยวัฒน์หลุดแน่ เตรียมฉลองได้เลย" ดารินพยักหน้ารับ แต่สีหน้ายังมีความสงสัยติดอยู่ เธอวางแก้วไวน์ลงแล้วเอียงคอถามตรงๆ "เดี๋ยวนะคะคุณเวคิน รินมีเรื่องคาใจนิดนึง" "ว

"มึงพูดเองนะเวคิน..." เสียงพี่คีธดังขึ้นพร้อมกับมือหนาที่กระแทกแก้วไวน์ลงบนโต๊ะดังปึก เขาพรวดพราดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหันมาคว้าข้อมือฉันให้ลุกตามทันที "งั้นกูไม่เกรงใจล่ะ คืนนี้กูขอตัวพาเมียกลับไปยิงยาวๆ ที่ถิ่นกูดีกว่า" "เฮ้ย! จะรีบไปไหนวะ เหล้ายังไม่หมดขวดเลย" "หมดเวลาแดกเหล้าแล้ว..." พี่คีธหันไปยักคิ้วให้เพื่อนตัวแสบของเขา "ถึงเวลาแดกเมีย... กูจะกลับไปใช้ห้องลับที่ตึกกู เดี๋ยวสนิมมันจะเกาะโซ่ซะก่อน" "ฮ่าๆๆๆ เชิญครับเชิญ โชคดีเพื่อน... ถนอมน้องรินมันหน่อยล่ะ เดินขาถางหมดแล้วนั่น" "คุณเวคินบ้า" ฉันได้แต่หันไปด่าไล่หลัง หน้าฉันร้อนผ่าวและคงแดงก่ำไปหมดแล้ว ฉันถูกผัวตัวดีลากออกจากห้องวีไอพีไปแบบไม่รั้งรออะไรทั้งนั้น พอรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถส่วนตัวชั้นใต้ดินของคลับ พี่คีธก็ไม่รอช้า เขาพาฉันขึ้นลิฟต์ส่วนตัวยิงยาวรวดเดียวถึงชั้นบนสุด ติ๊ง ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก แขนแกร่งก็ตวัดโอบเอวฉันแน่น พาเดินตรงไปยังห้องลับ เขากดรีโมทในมือเปิดทางสู่บันไดวนสีดำที่ทอดลงไปยังห้องลับห้องเดิม กลิ่นอายความดิบเถื่อนที่ฉันคุ้นเคยปะทะเข้าหน้า ผนังบุหนังสีแดงเลือดหมู

ปึก... ปึก... ปึก...แรงกระแทกจากเอวของพี่คีธเริ่มผ่อนจังหวะลงเปลี่ยนเป็นเนิบนาบช้าๆ ทันทีที่ร่างกายของฉันกระตุกเกร็งและปลดปล่อยความสุขสมออกมาจนตัวโยนฉันมองผ่านกระจกเงา ตรงหน้า เห็นเขาลดปืนในมือลง วางมันทิ้งไว้บนโต๊ะข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ สายตาคมกริบของเขาในกระจกกำลังจ้องมองอาการของฉันที่หมดสภาพคาอกเขา"แฮก... แฮก... อื้อ..."ฉันหอบหายใจหนักหน่วง ขาเรียวสั่นพั่บๆ จนแทบยืนไม่อยู่ ถ้าไม่ได้ท่อนแขนของพี่คีธล็อกเอวฉันไว้ ฉันคงลงไปกองกับพื้นแน่ๆ"แตกเยอะชิบหาย..."พี่คีธก้มลงมองผลงานตัวเองในกระจก แล้วกระซิบเสียงพร่าข้างหูฉัน"ดูสิดาริน... มองในกระจกสิ... น้ำมึงมันล้นออกมาจนท่วมไข่กูหมดแล้วเนี่ย"ฉันปรือตามองตามเสียงกระซิบ ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นความหยาบโลนทุกอย่าง ตรงจุดร่วมรักระหว่างขาของฉันกับหน้าขาของเขา มีน้ำรักสีขุ่นไหลทะลักออกมา มันผสมปนเปกับน้ำของพี่คีธ ไหลย้อยลงมาตามปลีน่องของฉัน หยดลงบนพรมสีแดงสดเป็นดวงๆ"เยอะ... เยอะจริงๆ ด้วย..."ฉันพึมพำเสียงแหบแห้ง ลิ้นเล็กแลบออกมาเลียริมฝีปากตัวเองที่แห้งผาก"ริน รินแตกเยอะมาก อูยยย เสียว มันยังเสียวอยู่เลยพี่คีธ..."ถึงปากฉันจะบอกว่าเสร็จไปแล้

ฉันต้องขยับตัวตื่นขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน แต่พอขยับตัวปุ๊บ ความปวดเมื่อยก็แล่นริ้วไปทั่วร่างทันที โดยเฉพาะช่วงเอวและน้องสาวที่มันระบมตุบๆ ตอกย้ำถึงบทรักมาราธอนเมื่อคืนที่พี่คีธจัดหนักจนฉันแทบสลบคาอกเขา "โอ๊ย..." ฉันครางอือในลำคอ พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดหนึบที่สะโพกมันเล่นงานจนฉันต้องทิ้งตัวลงไปนอนแผ่หราอยู่บนเตียงเหมือนเดิม รู้สึกชาหนึบไปหมดทั้งช่วงล่าง "ตื่นแล้วเหรอตัวแสบ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากปลายเตียง ฉันปรือตามองเห็นพี่คีธในชุดลำลองสบายๆ สวมแค่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาว เขากำลังเดินถือกาน้ำชากับถาดอาหารเข้ามาด้วยใบหน้าสดใส ผิดกับสภาพศพของฉันตอนนี้ลิบลับ "ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ!" ฉันแว้ดใส่เขาเสียงแหบแห้ง ชี้หน้าผัวตัวดีด้วยมือที่สั่นน้อยๆ "พี่นั่นแหละตัวดี ร่างรินจะพังหมดแล้วเนี่ย ขยับไม่ได้เลย เห็นไหม" พี่คีธหัวเราะในลำคอ เขาวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งลงข้างๆ ฉัน มือพี่คีธเอื้อมมาเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากฉันให้อย่างอ่อนโยน "ก็เมื่อคืนใครกันล่ะ ร้องครางบอกว่า เอาอีกๆ แรงๆ เลยผัวขา หืม" "หยุดล้อเลยนะ!" ฉันคว้าหมอนใกล้มือปาใส่หน้าเขาไปหนึ่งที "ก็

บรรยากาศในห้องนอนเริ่มเงียบสงบและเย็นฉ่ำ ฉันที่เพิ่งกินข้าวมื้อสายเสร็จจนอิ่มแปร้ ตอนนี้เลยได้แต่นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ มือข้างซ้ายของฉันชูขึ้นรับแสงไฟสลัว พลิกดูแหวนเพชรเม็ดงามที่นิ้วนางไปมาสวยชะมัด... สวยจนตาแทบบอดเลยเนี่ยฉันยิ้มแก้มปริจนปวดแก้มไปหมด ส่วนมือขวาก็วางแปะอยู่บนปืนพกกระบอกใหม่สีดำขลับที่พี่คีธเพิ่งให้มา ลูบคลำมันไปมาด้วยความตื่นเต้น"ชอบขนาดนั้นเลย"เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ฉันละสายตาจากแหวนเพชร หันไปมองพี่คีธที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียง ในมือของเขากำลังควงรีโมททีวีเล่นพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้ฉัน"ชอบสิคะ..." ฉันตอบกลับเสียงใส ขยับปืนในมือโชว์เขา "ทั้งสวย ทั้งดุ... เหมาะกับรินจะตายไป""งั้นมาดูของขวัญชิ้นสุดท้าย..."พี่คีธพูดจบก็กดรีโมทเปิดทีวีจอใหญ่ปลายเตียง"ปืนก็มีแล้ว แหวนก็มีแล้ว... ขาดแค่อย่างเดียวที่จะทำให้หนูเป็นนายหญิงได้อย่างสบายใจ... คือการไม่มีแมลงหวี่แมลงวันมากวนใจอีก"ฉันขมวดคิ้วสงสัย ของขวัญชิ้นสุดท้ายอะไรอีกล่ะเนี่ยแต่พอสายตาฉันมองไปที่หน้าจอทีวี ภาพข่าวพาดหัวด่วนสีแดงก็ทำเอาฉันตาค้าง ภาพเหตุการณ์เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษพร้อมอาวุธค