All Chapters of ADDICTED เสพติดรักมาเฟียเถื่อน Nc25+ SM: Chapter 81 - Chapter 90

แสงไฟเลเซอร์สาดส่องไปทั่วคลับสีเทาที่คึกคัก ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดหลังตรงขณะก้าวเดินคล้องแขนพี่คีธเข้ามาในโวลเท็กซ์คลับ วันนี้ฉันใส่เดรสเกาะอกสีแดงเลือดหมูที่ผ่าข้างสูงโชว์เรียวขา บนนิ้วนางข้างซ้ายมีแหวนเพชรเม็ดเป้งสวมอยู่ ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่หันมามอง ทั้งพวกผู้ชายที่มองอย่างหิวโหย และพวกผู้หญิงที่มองด้วยความอิจฉา "ยิ้มกว้างไปแล้วมั้งคุณนาย..." เสียงทุ้มของพี่คีธกระซิบแซวชิดริมหูฉัน มือหนาของเขาโอบเอวคอดของฉันแน่นขึ้นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ "ปากจะฉีกถึงหูแล้วนะ" "ก็รินภูมิใจนี่คะวันนี้ใครๆ ก็มองริน... พี่ดูสิ พวกพนักงานก้มหัวให้รินกันหมด สะใจชะมัดเลย" "ก็ลองไม่ก้มสิ... เดี๋ยวผัวไล่ออกยกแผง" พี่คีธหัวเราะในลำคอ เขาพาฉันเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นลอยโซนวีไอพี ซึ่งเป็นห้องกระจกใสที่มองเห็นฟลอร์ด้านล่างได้ทั้งหมด "เดี๋ยวพี่ขอไปเคลียร์บัญชีหลังร้านกับผู้จัดการแป๊บนึง หนูรออยู่ตรงนี้นะ การ์ดอยู่ครบ ห้ามซน" "รู้แล้วน่า... รินไม่ใช่เด็กนะ" ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่ ไขว่ห้างอวดเรียวขา แล้วหยิบแก้วไวน์จากพนักงานขึ้นมาถือไว้ "รีบไปรีบมานะคะ... รินไม่อยากนั่งสวยคนเดียวนาน

รอดแล้ว ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก บรรยากาศภายในห้องเก็บของเก่าเงียบกริบลงทันทีที่สิ้นเสียงประตูเหล็กพังครืน ฉันเงยหน้ามองพี่คีธที่ก้าวข้ามซากประตูเข้ามา กลิ่นอายความตายแผ่ออกมาจากตัวเขาลอยแตะจมูกฉัน เขากวาดสายตามองไปรอบห้องจนมาหยุดที่ฉัน สภาพฉันตอนนี้คงดูไม่ได้เลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเกาะอกหลุดลุ่ย แก้มบวมช้ำแถมยังมีเลือดซึมที่มุมปาก ฉันเห็นกรามเขาขบเข้าหากันแน่น ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาไปหยุดอยู่ที่นังเจสสิก้าที่ยืนตัวสั่นงกๆ อยู่กลางห้อง "ค คีธ" นังเจสสิก้าเรียกชื่อเขาเสียงสั่น ปืนในมือมันร่วงหล่นลงพื้น แววตาอวดดีเมื่อกี้หายวับไปเหลือแต่ความหวาดกลัว พี่คีธไม่พูดอะไร เขาสืบเท้าเดินดุ่มๆ เข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น ความอำมหิตจากตัวเขาทำเอาฉันที่นั่งอยู่ยังรู้สึกเย็นยะเยือกไปเลย "อีเจส" พี่คีธเอ่ยชื่อมันออกมาด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน "มึงนี่มันสันดานเสีย สันดานกะหรี่จริงๆ" นังเจสสิก้าหน้าชา อ้าปากค้าง "ผู้ชายเขาไม่เอามึงทำเมีย ถึงกับต้องเล่นสกปรกขนาดนี้เลยเหรอวะ" พี่คีธตะคอกใส่หน้ามันเสียงดังลั่นจนนังนั่นสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปชนผนัง "คีธฟังเจสก่อนส

ความวุ่นวายและเสียงกรีดร้องในห้องเก็บของเมื่อกี้จบลงด้วยความเงียบสงัด ฉันยังยืนสั่นอยู่เลย พี่คีธค่อยๆ ประคองตัวฉันให้ลุกขึ้นยืน มือใหญ่ของเขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าและเนื้อตัวให้ฉันอย่างเบามือ สายตาที่เขามองสำรวจรอยช้ำตามตัวฉันมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้นตัวเองที่ดูแลฉันไม่ดีพอ "เจ็บมากไหม" พี่คีธถามฉันเสียงพร่า นิ้วหัวแม่มือของเขาค่อยๆ เช็ดคราบเลือดตรงมุมปากฉันออก "เจ็บค่ะ แต่รินเหนื่อยมากกว่า" ฉันถอนหายใจยาว ทิ้งน้ำหนักตัวพิงอกกว้างของเขาอย่างหมดแรง ไม่อยากฝืนยืนเองอีกต่อไปแล้ว "พี่คีธ พารินขึ้นห้องเถอะค่ะ รินไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว กลิ่นมันเหม็น รินอยากอาบน้ำ อยากนอนเตียงนุ่มๆ แล้ว" "ได้ เดี๋ยวพี่พาขึ้นไปเดี๋ยวนี้" พี่คีธช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มในทันทีโดยไม่รอให้ฉันต้องเดินเอง เขาหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องเคลียร์พื้นที่ ก่อนจะก้าวเท้าเตรียมเดินออกจากห้องนรกนี่ "เดี๋ยวค่ะ" ฉันเอามือคล้องคอเขาไว้ แล้วกระตุกคอเสื้อเขาเบาๆ ให้หยุดเดิน "มีอะไรอีก หรือจะให้พี่กลับไปยิงหัวมันทิ้งจริงๆ" เขาเลิกคิ้ว ถามเสียงดุ "เปล่า" ฉันส่ายหน้า ซบหัวลงกับไหล่กว้าง สายตาฉันเหม่อมองไปทางประตูที่เจ

ร่างกายเปลือยเปล่าของฉันยืนสั่นเทาอยู่ใต้ฝักบัวไม่หยุดมือของฉันกำฟองน้ำขัดตัวไว้แน่น ถูไถไปตามต้นขาและหน้าท้องอย่างแรงจนผิวที่เคยนุ่มลื่นตอนนี้เริ่มแดงเถือกเป็นปื้นๆ จากแรงขัด"ออกไปสิ... ออกไป..."ฉันพึมพำเสียงสั่น น้ำตาไหลพรากปนไปกับสายน้ำอุ่น ฉันยังคงรู้สึกเหมือนมีมือหยาบๆ สกปรกของไอ้สวะพวกนั้นไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนตัว กลิ่นลมหายใจเหม็นหืนที่รดต้นคอ สายตาหื่นกระหายที่มองร่างกายของฉัน สัมผัสพวกนั้นมันฝังแน่นอยู่ในความรู้สึกจนฉันขยะแขยงตัวเองแทบอยากจะอ้วกออกมา"ดาริน! พอได้แล้ว!"เสียงทุ้มของพี่คีธตวาดดังแข่งกับเสียงน้ำ พร้อมกับมือหนาที่พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น เขายื้อแย่งฟองน้ำขัดตัวออกไปจากมือฉันแล้วโยนมันทิ้งไปที่มุมห้อง"ปล่อยริน ฮึก รินสกปรก มันจับตัวริน มันแตะตรงนี้ มันแตะตรงนี้ด้วย"ฉันกรีดร้อง ดิ้นรนจะเอามือถูผิวตัวเองต่อเหมือนคนเสียสติ เล็บฉันจิกเข้าเนื้อตัวเองจนเลือดซึม"เอามันออกไปพี่คีธ รินขยะแขยง ฮือออ"ฉันเห็นพี่คีธมองมาที่ฉันด้วยความปวดร้าวในอก เขาไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะรวบตัวฉันเข้าไปจนแผ่นหลังของฉันชนกับแผงอกเปลือยเปล่าอันแข็งแกร่งของพี่เขา แขนของพี่คีธรัดตรึงเอวฉันไ

นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วสินะ บาดแผลและความปวดระบมตามร่างกายของฉันหายสนิทกลับมาซ่าได้เหมือนเดิม คืนนี้ฉันเลยตัดสินใจรื้อโปรเจกต์ลับที่เคยค้างคาไว้ขึ้นมาปัดฝุ่นใหม่ ท่ามกลางบรรยากาศดึกสงัดในเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด ฉันสวมชุดนอนผ้าลูกไม้สีดำบางเฉียบที่แทบจะปิดบังอะไรไม่ได้เลย เดินนวยนาดถือขวดแก้วใบจิ๋วที่บรรจุของเหลวสีฟ้าใสเข้ามาหาพี่คีธที่กำลังนั่งเช็ดปืนอยู่ที่ปลายเตียง "พี่คีธขา..." ฉันลากเสียงหวานหยดย้อยเรียกความสนใจจากมาเฟียสุดหล่อ พี่คีธเงยหน้าขึ้นจากกระบอกปืนในมือ เขากวาดสายตามองเรือนร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมาหยุดที่ขวดใบเล็กในมือฉัน "อะไรอีก มึงยังไม่เข็ดอีกเหรอดาริน" "เข็ดอะไรกันคะ... ร่างกายรินฟื้นตัวร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วนะค้าา" ฉันคลานเข่าขึ้นไปบนเตียง แล้วนั่งคร่อมทับลงบนตักของผัวรัก จงใจเบียดสะโพกบดคลึงกับเป้ากางเกงที่มันเริ่มตุงนูนขึ้นมาตอบรับการกระทำของฉัน ฉันชูขวดสีฟ้าในมือขึ้นรับกับแสงไฟ แววตาคงเป็นประกายวาววับ "ไหนพี่คีธเคยท้าไว้ไงคะ... ว่ายานี้มันของแรง เป็นลอตใหม่จากยุโรป..." ฉันก้มลงไปกระซิบชิดริมฝีปากเขา จงใจเป่าลมหายใจอุ่นร้อนรดผิวแก้มสาก "พี่คีธ เม