Lahat ng Kabanata ng ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า: Kabanata 61 - Kabanata 70

เมื่อนึกย้อนกลับไป…จ้านโหรวรู้อยู่แล้ว ว่าเสนาบดีฮั่วได้มาทาบทามจงห่าวหรานไว้ เนื่องจากในวันที่เดินทางไปต่างเมือง น้องชายของเขามาขอพูดคุยและบอกเรื่องนี้กับเขาด้วยตนเอง“เสนาบดีฮั่วมาทาบทามข้า เขาจะสนับสนุนข้าขึ้นเป็นองค์รัชทายาท”“แล้วอย่างไร เรื่องนี้เจ้ามาบอกข้าต้องการสิ่งใดงั้นหรือ” คราแรกที่จ้านโหรวได้ยิน ด้วยอคติที่มีอยู่ เขาจึงคิดว่าน้องชายเพียงอยากโอ้อวด ว่ามีขุนนางใหญ่หนุนหลัง แต่แล้วเขากับลืมคิดไปว่า อย่างไรพวกเราก็มีสายเลือดสกุลจง“การที่คนมีอำนาจพยายามยื่นมือเข้ามาเสนอความช่วยเหลือ พี่ใหญ่มิรู้หรือว่าหมายความว่าอย่างไร มันหมายความว่าเขาอยากให้ข้าขึ้นเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด” จ้านโหรวคิดตามสิ่งที่น้องชายว่า หากเสนาบดีฮั่วคิดอยากได้ห่าวหรานเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด นั่นหมายความว่าเขาคงอยากมีอำนาจเหนือฮ่องเต้“เจ้าคิดว่าเขามีแผนการบางอย่างงั้นหรือ”“เขาย่อมมีแผนการ แต่ข้ายังไม่มั่นใจว่ามันคือสิ่งใด”“หากว่าเตรียมใช้เจ้าเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิดแล้วล่ะก็ คงมิพ้น…” จ้านโหรวหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะเงยหน้าสบตาน้องชายอย่างเคร่งเครียด“อืม ข้ามั่นใจห้าในสิบส่วน ว่าเขาคิดจะก่อกบฏ”“…เช่นนั้น

เรื่องราวการก่อกบฏของเสนาบดีฮั่ว และเหล่าขุนนางนับสิบคน กลายเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันในหมู่ชาวบ้านเพียงชั่วข้ามคืน ยิ่งรู้ว่ากบฏครานี้มีองค์ฮองเฮาของแผ่นดินและสกุลหลิวเข้าร่วมด้วย ยิ่งทำให้ผู้คนออกมาประณามสาปส่งกันไม่หยุดหย่อนเหล่าแกนนำที่ร่วมก่อกบฏล้วนต้องโทษประหารกันทั้งสิ้น ทั้งยังมีการชำระโทษต่อหน้าประชาราษฎร์ ถือเป็นการประจาน และเป็นการข่มขู่ผู้ที่คิดจะกบฏกลายๆทว่ามีเพียงฮองเฮาของแผ่นดินที่มิต้องโทษประหาร ฝ่าบาทตัดสินให้ถอดยศและเนรเทศออกนอกแคว้น มิให้กลับเข้ามาในแคว้นอีก เพราะอย่างไรนางก็ถือว่าเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของอดีตองค์หญิงสาม จวิ้นซูหนี่“ท่านแม่รักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ” ซูหนี่ยืนเกาะกรงขังของมารดา ที่เตรียมจะเคลื่อนออกนอกแคว้น หากถามว่านางเจ็บปวดเพียงใด นางคงมิอาจสาธยายออกมาเป็นคำพูดได้ แต่เรื่องนี้เป็นมารดาและสกุลหลิวที่กระทำผิด ถึงขั้นคิดจะยึดครองบัลลังก์ของเสด็จพ่อตัวนางเองก็คงจะติดร่างแหไปด้วย หากว่าสามีมิได้มีความดีความชอบครั้งนี้ การที่มารดาของนางรอดพ้นจากโทษตายมาได้ก็ถือว่าเสด็จพ่อเมตตาแล้ว“เจ้าไปกับแม่สิ เมื่อใดที่น้องชายเจ้าเกิด เราจะมาทวงคืนบัลลังก์ของเรา มาสิหนี

จ้านโหรวและซิงเยียนอุ้มเด็กน้อยทั้งสองออกมาดูหน้าจวน ก็พบว่าเฟยหย่ากำลังชี้นิ้วสั่งการให้บ่าวไพร่นำของลงจากเกวียน“ท่านป้า ท่านลุง ของพวกนี้คือสิ่งใดหรือขอรับ” จ้านโหรวเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาแน่ใจว่ามิได้สั่งซื้อสิ่งใดมา“อ้าว พระชายายังมิได้บอกกับองค์รัชทายาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”“บอกเรื่องใดหรือเยียนเอ๋อร์” ซิงเยียนอมยิ้ม ก่อนจะตอบออกไป“อีกสองวันข้างหน้าเป็นวันเกิดของเจ้ามิใช่หรือ ข้าเลยคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงที่จวน เชิญเฉพาะครอบครัวมาดื่มกินสังสรรค์กัน”“อ่อ มิเห็นจะต้องลำบาก อย่างไรอีกสองวันก็ต้องจัดงานในวังอยู่แล้ว”“เพราะวันนั้นผู้คนจะมาร่วมอวยพรให้เจ้ามากมาย คงมิได้มีเวลาอยู่กับครอบครัว” จ้านโหรวยกยิ้มเต็มใบหน้า เข้าไปจุมพิตปรางแก้มเนียนของภรรยาเป็นรางวัล เขามิได้อยากมีงานฉลองยิ่งใหญ่ เพียงได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าก็เพียงพอแล้ว“พอๆ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถิดพ่ะย่ะค่ะ แม้จะมีเพียงครอบครัว แต่คนก็มากมายทีเดียว มิรู้ว่าฝ่าบาทจะเสด็จมาด้วยหรือไม่” ป๋อเหวินรีบไล่หลานสาวและหลานเขยไปอาบน้ำอาบท่า“เอาองค์ชายน้อยทั้งสองมาฝากกระหม่อมไว้เถิด”“เจ้าค่ะ แต่ท่านป้าอย่าสอนเรื่องแปลกๆ ให้บุตรของข้านะเจ

“อย่าดูเลย ไม่เหมาะกับเด็ก” หนิงหวงเอามือปิดตาน้องชายไว้“เจ้ากับข้าเป็นฝาแฝดกัน ลืมแล้วหรือ” ซิ่วอิงมีหรือจะยอม เขามาถึงที่จะให้กลับไป โดยไม่รู้สิ่งใดเลยมันก็มิใช่เขาแล้วเสียงครวญครางของนางโลมสาว ที่ถูกเคี่ยวกร่ำดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถูกชายร่างหนาควบขี่ด้วยจังหวะที่เร่งเร้า ซิ่วอิงเห็นดังนั้นก็หน้าแดงก่ำ หายใจไม่ทั่วท้อง แต่ก็ไม่อาจละสายตาได้ จนพี่ชายต้องรีบพาน้องชายออกจากที่นั่น“เป็นอย่างไรเจ้าคะ ครึกครื้นหรือไม่”“อืม ครึกครื้นมากเชียวล่ะ” ซิ่วอิงลดมือลงบังส่วนที่แข็งขืนขึ้นมา“เช่นนั้นเปิดห้องดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะให้เด็กๆ มาดูแล รับรองว่าน่ารัก ช่างออดช่างอ้อน ถูกใจคุณชายทั้งสองแน่”“ไม่-”“เอา! มาถึงนี่แล้ว อย่างไรก็ต้องลองสักที นะ นะ พี่ใหญ่” ซิ่วอิงพูดจาออดอ้อนพี่ชายของตน ปกติแล้วเขามักจะไม่เรียกหนิงหวงว่าพี่ใหญ่ เว้นเสียแต่ว่ามีสิ่งที่ต้องการ เขาก็จะออดอ้อนพี่เป็นพิเศษ“อย่างไรดีเจ้าคะ”“…เอาสองห้องเลยแม่นาง” เมื่อพี่ชายไม่ได้คัดค้าน ซิ่วอิงจึงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ สั่งให้คณิกาสาวไปจัดการทันทีหนิงหวงนั่งอยู่ในห้องรับรองเพียงคนเดียว บนโต๊ะมีอาหารมากมายวางอยู่ สุราและชาเองก็ถูกเตร

หลังจากเหตุการณ์นั้นเพียงสองวัน ก็มีข่าวลือว่าคุณหนูสกุลจ้าวเข้าไปเที่ยวเล่นในหอนางโลม จนตกเป็นของแขกชายที่ไปใช้บริการในหอนางโลมนั้น แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้มาจากศัตรูทางการเมือง ที่ต้องการทำให้สกุลจ้าวเสื่อมเสีย“มันเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้า เจ้าถูกขืนใจจริงหรือ” เสนาบดีกรมโยธาเค้นถามบุตรสาว เขาทั้งโกรธ และเสียใจที่ดูแลบุตรสาวไม่ดี ปล่อยให้พวกนางคาดสายตาจนไปเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้“มิได้เจ้าค่ะท่านพ่อ ข่าวลือพวกนั้นเกินจริงไปมาก” เฟิงเหยียนรีบแก้ต่าง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นบิดามีอาการเสียใจอย่างเห็นได้ชัด“แล้วเรื่องเป็นเช่นไร เล่าให้พ่อฟังเถิด พ่อพร้อมจะรับฟังพวกเจ้าเสมอ”“คือ…ลูกกับน้องหลงเข้าไปในหอนางโลมจริงเจ้าค่ะ และถูกพาไปที่ห้องรับรองแขกจริงๆ แต่มิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยนะเจ้าคะ เพียงแค่นั่งทานอาหารด้วยกันเท่านั้น เพราะประตูห้องรับรองลงกลอนจากด้านนอกจึงออกมาไม่ได้”“แน่หรือ! ชายผู้นั้นได้ล่วงเกินพวกเจ้าหรือไม่” เสนาบดีจ้าวถามซ้ำ“มิได้เจ้าค่ะ เขามิได้ล่วงเกินลูกแม้แต่น้อย” ฟาผิงตอบรับอย่างหนักแน่น แต่ก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าผู้อื่นคงมิเชื่อ ชายหญิงอยู่ในห้องรับรองของหอนางโลมเพียงลำพัง จะไม่ม