Todos os capítulos de ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า: Capítulo 31 - Capítulo 36

เสียงฝีเท้าของผู้มียศสามคนที่กำลังเดินเข้ามา ทำให้ทหารเฝ้ายามหน้าคุกหลวงต้องรีบเดินมาต้อนรับ“เปิดประตูให้ข้าที ข้าจะเข้าไปสอบสวนนักโทษ” เสนาบดีหวังสั่งเสียงเรียบ แต่ทหารยามที่เฝ้าอยู่ยังทำท่ายืดคอ ไปมองว่าคนที่มากับท่านเสนาบดีเป็นผู้ใด“เอ่อ คนด้านหลังท่านเสนาบดีเป็นผู้ใดหรือขอรับ”“เป็นข้า พวกเจ้ามีปัญหาอย่างนั้นหรือ” ซิงเยียนเปิดผ้าคลุมหน้าออก ก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจ จนทหารทั้งสองสะดุ้งโหยง แต่ก็ยังปฏิบัติตามหน้าที่“แล้วอีกคนเล่าขอรับ”“สามีของข้า เจ้าจะถามอันใดอีก เสียเวลาข้าทำงาน หากเสด็จพ่อตำหนิข้า ข้าจะให้พวกเจ้ารับผิดชอบ” ซิงเยียนแสร้งอารมณ์เสีย“ชะ เชิญขอรับ นะ นี่กุญแจห้องขังนักโทษขอรับ” มือหยาบกร้านของทหารยามสั่นเทาไปด้วยความกลัว หวังป๋อเหวินหยิบกุญแจมา แล้วจึงพากันเดินเข้าไป“ลุงจะไปสอบสวนนักโทษเสียหน่อย เจ้าพาเยียนเอ๋อร์ไปทางนั้น”“ขอบพระคุณขอรับท่านลุง” จ้านโหรวรับกุญแจมา ก่อนจะพาฮูหยินเดินไปหน้าห้องขังของท่านตาเรือนผมสีเหลืองทองของคนในห้องขัง ทำให้จ้านโหรวมั่นใจว่านั่นคือท่านตาของเขา ความเป็นอยู่ของท่านตาในนี้แม้มิได้แย่ แต่ก็ใช่ว่าจะดี เพราะข้างในนี้ทั้งเหม็น ทั้งสกปร

ซิงเยียน เสี่ยวหง และลู่เป่านั่งรออยู่ในห้องรับรองเพียงสามคน เสี่ยวหงยังมีท่าทีตกใจอยู่บ้าง ที่รู้ว่าจ้านโหรวเป็นถึงเจ้าสำนักฟู่โฉว ต่างจากลู่เป่าที่พอจะคาดเดาได้อยู่แล้ว เพราะเขาไม่เคยสะกดรอยตามนายท่านได้สำเร็จสักครั้ง“นายหญิง ชา ขนม และผลไม้มาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงหวานดังขึ้น สตรีนางนี้ คือแม่นางเหลียนฮวาไม่ผิดแน่ หญิงสาวสั่งให้คนนำของรับรองมาวางไว้ที่โต๊ะ“พวกเจ้าไปได้แล้ว” เหลียนฮวาเอ่ยสั่ง ก่อนที่คนของหอหงฮัวจะก้มคำนับและออกไป“เชิญนายหญิงและคนสนิท ดื่มชารสดีจากหอหงฮัวของเราก่อนเจ้าค่ะ” คณิกาสาวรินชาลงจอก ทั้งกิริยา หน้าตา และคำพูด ล้วนเหมาะสมกับตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่ง“ขอบใจ”“มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าน้อยก็ปรนนิบัตินายท่านเช่นนี้บ่อยครั้ง ขอนายหญิงอย่าได้เกรงใจ” น้ำเสียงนุ่ม ไพเราะ แต่กลับไม่รื่นหูสำหรับซิงเยียนสักนิด สตรีผู้นี้ต้องการประกาศตัวว่าเคยปรนนิบัติสามีนางอย่างนั้นหรือ!!!“สามีข้าใช้เจ้ารินน้ำชาหรือ เสียของจริงๆ”“มิได้เจ้าค่ะ อย่างอื่นข้าก็ทำ”“บังอาจนัก!” เสี่ยวหงหมายจะขยับเข้ามาสั่งสอน คนมิรู้จักที่ต่ำที่สูง“มิต้องหรอกเสี่ยวหง ปล่อยให้นางภาคภูมิใจไปเถิด” ซิงเยียนยิ้มเย็น

ขุนนางขั้นสูงของแคว้นจวิ้น นอนอยู่ในห้องมืดอย่างสิ้นหวัง ใต้เท้าอันโดนจับมาขังที่นี่นานพอควร ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสองวันหรือสามวัน เขาพยายามตะโกนเสียงดังโวยวาย แต่คนพวกนั้นก็ไม่สนใจ เอาเพียงอาหารมาวางไว้ให้เท่านั้น ขนาดว่าเขายื่นข้อเสนอว่าจะให้มากกว่าผู้จ้างวานสามเท่า คนเหล่านั้นยังไม่สนใจพวกมันเป็นใครกันแน่“เอาตัวออกมา นายท่านกับนายหญิงต้องการพบ อย่าลืมปิดตามันด้วย” ชายชุดดำสองคน เข้ามาลากตัวใต้เท้าอันออกจากห้อง โดยมิได้บอกสิ่งใด แม้ใต้เท้าอันจะดีดดิ้นโวยวายเช่นไร ก็ไม่เป็นผล จนกระทั่งมาถึงห้องที่เต็มไปด้วยของทัณฑ์ทรมาน“พะ พวกเจ้าเป็นใคร จับข้ามาด้วยเหตุใด” ใต้เท้าอันหันไปมาอย่างหวาดผวา ยิ่งถูกปิดตาอยู่เช่นนี้ ยิ่งทำให้จินตนาการไปเรื่อยเปื่อย ดูอย่างไรคนพวกนี้ก็คงไม่ประนีประนอม พูดจาดีกับเขาเป็นแน่“จะเป็นผู้ใดไม่สำคัญ ขอเพียงเจ้าตอบคำถามข้าอย่างตรงไปตรงมา เจ้าก็จะไม่เจ็บตัวมาก” จ้านโหรวว่าขึ้น พลางเดินไปรอบเก้าอี้ที่ขุนนางขั้นสูงนั่งอยู่ ทุกครั้งที่จ้านโหรวก้มลงมาพูดข้างหู ใต้เท้าผู้นี้เป็นอันต้องสะดุ้งโหยง“พะ พวกเจ้าต้องการสิ่งใดก็ว่ามา ข้า ข้าจะหามาให้ เงินทองหรือ เพชรพลอยหรือ”“