All Chapters of ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า: Chapter 31 - Chapter 40

เสียงฝีเท้าของผู้มียศสามคนที่กำลังเดินเข้ามา ทำให้ทหารเฝ้ายามหน้าคุกหลวงต้องรีบเดินมาต้อนรับ“เปิดประตูให้ข้าที ข้าจะเข้าไปสอบสวนนักโทษ” เสนาบดีหวังสั่งเสียงเรียบ แต่ทหารยามที่เฝ้าอยู่ยังทำท่ายืดคอ ไปมองว่าคนที่มากับท่านเสนาบดีเป็นผู้ใด“เอ่อ คนด้านหลังท่านเสนาบดีเป็นผู้ใดหรือขอรับ”“เป็นข้า พวกเจ้ามีปัญหาอย่างนั้นหรือ” ซิงเยียนเปิดผ้าคลุมหน้าออก ก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจ จนทหารทั้งสองสะดุ้งโหยง แต่ก็ยังปฏิบัติตามหน้าที่“แล้วอีกคนเล่าขอรับ”“สามีของข้า เจ้าจะถามอันใดอีก เสียเวลาข้าทำงาน หากเสด็จพ่อตำหนิข้า ข้าจะให้พวกเจ้ารับผิดชอบ” ซิงเยียนแสร้งอารมณ์เสีย“ชะ เชิญขอรับ นะ นี่กุญแจห้องขังนักโทษขอรับ” มือหยาบกร้านของทหารยามสั่นเทาไปด้วยความกลัว หวังป๋อเหวินหยิบกุญแจมา แล้วจึงพากันเดินเข้าไป“ลุงจะไปสอบสวนนักโทษเสียหน่อย เจ้าพาเยียนเอ๋อร์ไปทางนั้น”“ขอบพระคุณขอรับท่านลุง” จ้านโหรวรับกุญแจมา ก่อนจะพาฮูหยินเดินไปหน้าห้องขังของท่านตาเรือนผมสีเหลืองทองของคนในห้องขัง ทำให้จ้านโหรวมั่นใจว่านั่นคือท่านตาของเขา ความเป็นอยู่ของท่านตาในนี้แม้มิได้แย่ แต่ก็ใช่ว่าจะดี เพราะข้างในนี้ทั้งเหม็น ทั้งสกปร

ซิงเยียน เสี่ยวหง และลู่เป่านั่งรออยู่ในห้องรับรองเพียงสามคน เสี่ยวหงยังมีท่าทีตกใจอยู่บ้าง ที่รู้ว่าจ้านโหรวเป็นถึงเจ้าสำนักฟู่โฉว ต่างจากลู่เป่าที่พอจะคาดเดาได้อยู่แล้ว เพราะเขาไม่เคยสะกดรอยตามนายท่านได้สำเร็จสักครั้ง“นายหญิง ชา ขนม และผลไม้มาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงหวานดังขึ้น สตรีนางนี้ คือแม่นางเหลียนฮวาไม่ผิดแน่ หญิงสาวสั่งให้คนนำของรับรองมาวางไว้ที่โต๊ะ“พวกเจ้าไปได้แล้ว” เหลียนฮวาเอ่ยสั่ง ก่อนที่คนของหอหงฮัวจะก้มคำนับและออกไป“เชิญนายหญิงและคนสนิท ดื่มชารสดีจากหอหงฮัวของเราก่อนเจ้าค่ะ” คณิกาสาวรินชาลงจอก ทั้งกิริยา หน้าตา และคำพูด ล้วนเหมาะสมกับตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่ง“ขอบใจ”“มิเป็นไรเจ้าค่ะ ข้าน้อยก็ปรนนิบัตินายท่านเช่นนี้บ่อยครั้ง ขอนายหญิงอย่าได้เกรงใจ” น้ำเสียงนุ่ม ไพเราะ แต่กลับไม่รื่นหูสำหรับซิงเยียนสักนิด สตรีผู้นี้ต้องการประกาศตัวว่าเคยปรนนิบัติสามีนางอย่างนั้นหรือ!!!“สามีข้าใช้เจ้ารินน้ำชาหรือ เสียของจริงๆ”“มิได้เจ้าค่ะ อย่างอื่นข้าก็ทำ”“บังอาจนัก!” เสี่ยวหงหมายจะขยับเข้ามาสั่งสอน คนมิรู้จักที่ต่ำที่สูง“มิต้องหรอกเสี่ยวหง ปล่อยให้นางภาคภูมิใจไปเถิด” ซิงเยียนยิ้มเย็น

ขุนนางขั้นสูงของแคว้นจวิ้น นอนอยู่ในห้องมืดอย่างสิ้นหวัง ใต้เท้าอันโดนจับมาขังที่นี่นานพอควร ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสองวันหรือสามวัน เขาพยายามตะโกนเสียงดังโวยวาย แต่คนพวกนั้นก็ไม่สนใจ เอาเพียงอาหารมาวางไว้ให้เท่านั้น ขนาดว่าเขายื่นข้อเสนอว่าจะให้มากกว่าผู้จ้างวานสามเท่า คนเหล่านั้นยังไม่สนใจพวกมันเป็นใครกันแน่“เอาตัวออกมา นายท่านกับนายหญิงต้องการพบ อย่าลืมปิดตามันด้วย” ชายชุดดำสองคน เข้ามาลากตัวใต้เท้าอันออกจากห้อง โดยมิได้บอกสิ่งใด แม้ใต้เท้าอันจะดีดดิ้นโวยวายเช่นไร ก็ไม่เป็นผล จนกระทั่งมาถึงห้องที่เต็มไปด้วยของทัณฑ์ทรมาน“พะ พวกเจ้าเป็นใคร จับข้ามาด้วยเหตุใด” ใต้เท้าอันหันไปมาอย่างหวาดผวา ยิ่งถูกปิดตาอยู่เช่นนี้ ยิ่งทำให้จินตนาการไปเรื่อยเปื่อย ดูอย่างไรคนพวกนี้ก็คงไม่ประนีประนอม พูดจาดีกับเขาเป็นแน่“จะเป็นผู้ใดไม่สำคัญ ขอเพียงเจ้าตอบคำถามข้าอย่างตรงไปตรงมา เจ้าก็จะไม่เจ็บตัวมาก” จ้านโหรวว่าขึ้น พลางเดินไปรอบเก้าอี้ที่ขุนนางขั้นสูงนั่งอยู่ ทุกครั้งที่จ้านโหรวก้มลงมาพูดข้างหู ใต้เท้าผู้นี้เป็นอันต้องสะดุ้งโหยง“พะ พวกเจ้าต้องการสิ่งใดก็ว่ามา ข้า ข้าจะหามาให้ เงินทองหรือ เพชรพลอยหรือ”“

ขบวนเดินทางของจ้านโหรวถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ซิงเยียนสั่งให้เอาเฉพาะของที่จำเป็นไปเท่านั้น มีคนสนิทติดตามไปปรนนิบัติ และมีบ่าวไพร่ตามไปอีกไม่มาก ในส่วนของคนคุ้มกันก็มีทั้งทหาร และคนของจ้านโหรวบางส่วน“คนของเจ้ามีเพียงเท่านี้เองหรือซิงเยียน นี่หากว่าสามีข้าไม่ยอมไปด้วยพวกเจ้าจะทำอย่างไร” ซูหนี่ที่มาพร้อมกับขบวนรถม้าหลายสิบคัน เดินเข้ามายิ้มเย้ยซิงเยียนอย่างผู้ชนะ“เห้อ!” ซิงเยียนได้แต่ถอดถอนหายใจ แล้วขึ้นรถม้าของตนไปเท่านั้น นี่นางต้องทนฟังเสียงซูหนี่ไปตลอดทางเลยหรือนี่ น่าปวดหัวเสียจริง!“หึ! สมน้ำหน้า” จ้านโหรวนั่งกอดอก เชิดหน้ามองไปทางอื่น“นี่ เจ้าตาสีขนเป็ด เดี๋ยวนี้เจ้ากล้าว่าข้าเลยหรือ หืม~” ซิงเยียนดึงแก้มสาก จนยืดออกทั้งสองข้า“โอ๊ย โอ๊ยๆ ก็ท่านอยากตอบรับห่าวหรานดีนัก ก็ต้องทนรำคาญเช่นนี้แหละ”“ข้าบอกเจ้าแล้ว ที่ข้าตอบรับก็เพราะอยากขัดใจซูหนี่ มิได้คิดสิ่งใดกับห่าวหรานเสียหน่อย”“แต่เจ้านั่นคิด ท่านมิเห็นสายตาที่มันมองท่านหรือ” จ้านโหรวหัวเสียทุกครั้งที่เห็นสายตาของน้องชายที่มองมายังซิงเยียน“เขาก็ได้แค่มอง เจ้าได้มากกว่านั้นมิใช่หรือไร” เห็นสายตาเขินอายของฮูหยิน จากที่หัวเส

“ผลผลิตมากมายถึงเพียงนี้จะให้เราทำอย่างไร”“เป็นเพราะท่าน ท่านต้องรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดนี้” เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังกระหึ่มขึ้น ชาวบ้านนับร้อยคนที่รวมตัวกันหน้าเรือนท่านเจ้าเมืองของเมืองไฉ่ฉวน พากันขว้างปาของเน่าเสียเข้าไปในเขตเรือนขบวนเดินทางของจ้านโหรวที่พึ่งจะมาถึงเมืองไฉ่ฉวนก็งุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น การที่ชาวบ้านลุกฮือขึ้นมาประณามสาปส่งเจ้าเมืองเช่นนี้มิใช่เรื่องปกติเป็นแน่ ยิ่งมีการขว้างปาของเน่าเสียยิ่งแล้วใหญ่“ท่านอยู่ในนี้ก่อน ข้าจะออกไปดูสถานการณ์ด้านนอก” ว่าแล้วจ้านโหรวก็ลงจากรถม้า เพื่อไปสอบถามกลุ่มคนพวกนั้น“พี่ชาย เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ” ชายวัยกลางคนเอ่ยเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังเมืองไฉ่ฉวนเป็นเมืองที่เพาะปลูกสิ่งใดก็ขึ้นง่ายไปเสียหมด ชาวบ้านแต่ละคนก็จะปลูกพืชผักแตกต่างกันไป แต่เมื่อหลายเดือนก่อน ท่านเจ้าเมืองประกาศให้ชาวบ้านช่วยกันปลูกข้าวโพด เพราะทางการต้องการข้าวโพดและจะรับซื้อข้าวโพดในราคาแพงด้วยความเชื่อใจท่านเจ้าเมือง ชาวบ้านทุกคนต่างปลูกข้าวโพดกันหมด แต่พอถึงเวลาเก็บเกี่ยว ท่านเจ้าเมืองรับซื้อเพียงครึ่งเดียว ทั้งยังให้ราคาต่ำ เขาอ้างว่าได้ข้าวโ