Todos os capítulos de ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า: Capítulo 11 - Capítulo 20

เช้าวันรุ่งขึ้น ซิงเยียนก็เข้าประชุมเช้าร่วมกับเหล่าขุนนางเฉกเช่นทุกวัน ทว่าวันนี้ นางกลับตื่นเต้นเป็นพิเศษ คงเพราะห่วงว่าเหล่าขุนนางจะยอมรับเรื่องการให้ราชบุตรเขยดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาทหรือไม่“ข้าได้ไตร่ตรองเรื่องการแต่งตั้งองค์รัชทายาทแล้ว ด้วยเพราะข้าอายุมาก แต่ยังไม่มีโอรสไว้สืบราชสมบัติ หากจะให้ทำการคัดเลือกสนมและรอให้มีการประสูติพระโอรส อาจทำให้ระหว่างนี้เกิดความไม่มั่นคงของราชสำนักขึ้นได้”“เช่นนั้นฝ่าบาทตัดสินพระทัยเรื่องนี้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าคิดจะแต่งตั้งราชบุตรเขยเป็นองค์รัชทายาท” กล่าวเพียงเท่านั้น เสียงฮือฮาของเหล่าขุนนางก็ดังขึ้น จนฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ต้องเอ่ยปราม และกล่าวข้อกำหนดของราชบุตรเขยที่มีคุณสมบัติที่จะได้รับเลือกต่อการคัดเลือกองค์รัชทายาทที่ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่คิดขึ้น จะใช้วิธีการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท ราชบุตรเขยที่มีสิทธิ์เข้าร่วมการคัดเลือก จะต้องไม่เป็นเชื้อพระวงศ์ของแคว้นอื่น และมีความสามารถ เชี่ยวชาญในด้านต่างๆ ทั้งนี้เหล่าองค์หญิงเองก็ต้องฉลาดหลักแหลม ให้สมกับตำแหน่งพระชายาเอก และว่าที่ฮองเฮาของแคว้นจวิ้นหลังจากที่มีราชบุตรเขยคนใดคนหนึ่งไ

เมื่อจงห่าวหรานแยกตัวออกไป ซิงเยียนก็สั่งขันทีกำนัลที่ติดตามมา ไปรออยู่ที่รถม้า ส่วนตนเองพาเสี่ยวหงกลับไปเดินในตลาดอีกครั้ง เพื่อหาซื้อขนมไปฝากมารดาและน้องสาว“พอเถิดเพคะองค์หญิง เท่านี้พระสนมและองค์หญิงเจ็ดก็อิ่มไปหลายวัน” เสี่ยวหงชูขนมมากมายให้นายเหนือหัวดู ข้าวของเต็มไม้เต็มมือถึงเพียงนี้ หากล้มหน้าคะมำไป นางคงถูกขนมทับจนหลังหักเสียแล้ว“จิ๊ พอเพียงเท่านี้ก็ได้ ช่วงนี้เจ้าชักจะขัดใจข้าบ่อยขึ้นนะเสี่ยวหง” มิว่าเปล่า หญิงสาวหรี่ตามองคนสนิทอย่างคาดโทษ“โถ่~ ก็ช่วงนี้องค์หญิงเป็นถึงที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของฝ่าบาท ผู้อื่นจึงเอาแต่ตามใจองค์หญิง หม่อมฉันกลัวว่าองค์หญิงจะเสียคนเพคะ”“หึ! เจ้ามิชอบหรืออย่างไร มีแต่คนเอาใจเช่นนั้น คนจากตำหนักของฮองเฮายังไม่กล้าหาเรื่องเรา เสด็จแม่ หนิงเซียน และขันทีกำนัลของเรา ก็พลอยอยู่กันอย่างสงบสุขไปด้วย”“ชอบเพคะ แต่คนเหล่านั้นล้วนหวังผลประโยชน์จากองค์หญิง หม่อมฉันมิไว้ใจ” แม้จะรู้ว่าองค์หญิงของนาง มิมีทางยอมให้ผู้อื่นเอาเปรียบได้ง่ายๆ แต่นางก็อดห่วงมิได้อยู่ดี“ข้าเองก็หวังประโยชน์กับคนพวกนั้นเช่นกัน เจ้าอย่าได้คิดมาก ผู้ใดเป็นมิตร ข้าก็จะดีด้วย แต่หากมัน

“เอาเถิด ท่านคิดเสียว่าข้าเป็นสุนัขก็ได้ ข้าจะนั่งฟังเฉยๆ ไม่ปริปาก”“หน้าเจ้าเหมือนสุนัขจรจัดแถวตลาด…ข้าโกรธหนิงเซียน” จ้านโหรวกำลังจะเอ่ยปากเถียง ที่ภรรยาว่าเขาเป็นสุนัขจรจัด แต่ก็ต้องหุบปากลง เมื่อนางเริ่มเล่าเรื่องราวที่ทุกข์ใจให้ฟัง“…”“ข้าโกรธที่นางยอมไปแคว้นฉินตามคำขอของฝ่ายนั้น” เรื่องราวต่างๆ พรั่งพรูออกมา ทั้งเรื่องราชทูต เรื่องที่หนิงเซียนดื้อรั้นจะไปแคว้นฉิน และเรื่องที่นางมิอาจช่วยน้องสาวได้“ท่านอยากให้องค์หญิงเจ็ดเปลี่ยนใจหรือ”“ใช่ แต่ข้ารู้จักหนิงเซียนดี หากนางได้ตัดสินใจแล้ว นางจะมิมีทางเปลี่ยนใจเด็ดขาด ตอนนี้ข้าเลยทำได้เพียงคิดว่า จะทำอย่างไรให้นางอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัย”“ข้ามีสหายอยู่ที่แคว้นฉิน หากท่านต้องการ เขาสามารถส่งข่าวขององค์หญิงเจ็ดมาให้ท่านได้ทุกเวลาที่ท่านต้องการ” จ้านโหรวขยับเข้าไปนั่งเคียงข้างซิงเยียนจนแขนสัมผัสกัน“จริงหรือ! เขาจะรู้เรื่องในวังหลังได้ด้วยหรือ”“อะ อืม สหายข้าผู้นี้เป็นขันที”“รู้จักกันในหอนางโลมอีกแล้วหรือ” ซิงเยียนยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าหล่อเหลา จนปลายจมูกเกือบแนบชิดกัน“ชะ ใช่ ใช่ๆ” ดวงตาสีเหลืองอร่าม เอาแต่จดจ้องแววตาที่เปล่งปร

หลังจากที่องค์หญิงหนิงเซียนเดินทางไปแคว้นฉิน องค์หญิงห้า จวิ้นเลี่ยงหรูก็ได้สมรสกับใต้เท้าซ่งตามที่ต้องการ ส่วนฮูหยินคนงามของจ้านโหรวก็กลับมานั่งซึมอีกครั้ง ครานี้เกรงว่าจะเป็นหนักกว่าเดิม เห็นทีเขาคงต้องทำอันใดสักอย่างแล้ว“ไปกันเถิด” มือใหญ่คว้าแขนเรียวของภรรยาให้ตามมา“ไปที่ใด ข้าจะอ่านตำรา”“ตำรามิหายไปไหนหรอก ท่านมากับข้าดีกว่า ข้าจะพาท่านไปในที่ที่จรรโลงใจ” รอยยิ้มร้ายของสามี ทำให้ซิงเยียนนึกระแวงไม่น้อย แต่ก็ยอมตามไป เจ้าตาสีขนเป็ดนี่ก็เป็นคนดีกับเขาเหมือนกัน อุตส่าห์พานางออกมาเที่ยวทั้งที่ใกล้เวลาเข้านอนแล้วรถม้าคันหรูเคลื่อนมาหยุดอยู่หน้าสถานที่ที่ซิงเยียนไม่คาดคิด สตรีใดจะคิดเล่าว่ายามทุกข์ใจเช่นนี้ สามีจะพานางมาที่หอนางโลมบ้า บ้าไปแล้วจริงๆ“เจ้าจะบ้าหรืออย่างไร เจ้าพาข้ามาหอนางโลมเนี่ยนะ” ซิงเยียนฟาดมือลงบนแขนแกร่ง นึกเสียดายที่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนดี ที่แท้เขาก็อยากมาเที่ยวหอนางโลม“โอ๊ย! โอ๊ย ก็ข้านึกถึงที่ใดไม่ออก นอกจากที่นี่ ดนตรีไพเราะ สุรารสดี ทั้งยังมีสาวงามมาปรนนิบัติ รับรองว่าท่านจะจรรโลงใจอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน”“เจ้านี่มัน!”“อย่าพึ่งโวยวายไปเลย ลองเข้ามาก่อนแ

“ข้าไม่เมา ไม่เมาเลยสักนิด ข้าจำเจ้าได้ เจ้าตาสีขนเป็ด คิกๆ” ซิงเยียนว่าด้วยเสียงยานคาง พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มของชายหนุ่ม“ตาข้าน่ะหรือ สีเหมือนขนเป็ด” จ้านโหรวพูดไปด้วย พลางสาวเท้าขึ้นรถม้าไปด้วย“ช่าย คิกๆ ผมก็สีขนเป็ด ตาก็สีขนเป็ด เจ้าเป็นเป็ดหรือ” ชายหนุ่มส่ายหัวให้กับความคิดของคนในอ้อมกอด รอยยิ้มเอ็นดูปรากฏขึ้นตลอดทั้งเส้นทางกว่าจะมาถึงจวนผิงจิ้ง ก็ทุลักทุเลกันพอสมควร แต่ที่น่าปวดหัวไปกว่านั้น คือฮูหยินคนงามของเขา ยืนยันว่าจะอาบน้ำก่อนที่จะเข้านอนให้ได้ ห้ามอย่างไรก็มิยอมฟัง“ข้าจะอาบ สกปรก เหม็น นอนไม่ได้”“ขนาดยืน ยังโอนเอนไปมา จะอาบน้ำเองได้อย่างไร ประเดี๋ยวข้าจะเรียกเสี่ยวหงให้” เพียงแค่เขาคลายอ้อมกอด คนที่ยืนอยู่ข้างกันก็พร้อมจะร่วงลงไปนอนกับพื้นได้ทันที“ไม่เอา! เสี่ยวหงนอนแล้ว ทุกคนนอนหมดแล้ว”“แล้วจะทำอย่างไร ท่านอาบเองไม่ได้ เพียงข้าปล่อยมือ ท่านก็ล้มแล้ว หากลื่นล้มในห้องอาบน้ำจะทำอย่างไร”“แต่ข้าจะอาบ ฮึก ไม่มีใครตามใจข้าเลย ฮื่ออออ” จ้านโหรวถึงกับกุมขมับ อันนั้นก็ไม่ดี อันนี้ก็ไม่ได้“แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร หืม…ทั้งจวนก็มีแต่ข้ากับท่านที่ยังไม่นอน ท่านจะให้ข้าอาบ