Lahat ng Kabanata ng ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า: Kabanata 51 - Kabanata 60

ร่างอวบอั๋นของซิงเยียน กำลังเดินเลือกอาภรณ์สำเร็จให้ท่านตา โดยมีแม่สามีคอยช่วยเลือก“สีนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าว่าเหมาะกับท่านตายิ่งนัก” ชุดบุรุษสีน้ำเงินเข้มถูกยกขึ้นมาดู ทั้งลายปักและเนื้อผ้าต่างงดงามไม่มีที่ติ“งดงามยิ่ง แม่ว่าท่านตาคงจะชอบ แต่แม่ว่าเราเอาสีขาวไปด้วยดีหรือไม่”“เจ้าค่ะ ผืนนี้งดงามยิ่งนัก” ซิงเยียนกับเถียนปาเดินเลือกไปเรื่อยๆ อาภรณ์ผืนใดที่ถูกใจก็ยื่นให้เสี่ยวหงถือ“ฮะ ฮูหยินเจ้าคะ” ซิงเยียนหันมามองตามเสียงเรียกของเสี่ยวหง ก็พบว่าหญิงสาวหอบอาภรณ์จนแทนจะยืนไม่ไหว“ฮ่าๆ ข้าขอโทษ เจ้าเอาของไปให้เขาคิดราคาเถิด แล้วเจ้าก็หยิบของเจ้ามาสักสี่ห้าชุด” เมื่อได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนาย เสี่ยวหงก็รีบนำผ้าไปให้เถ้าแก่ที่อยู่อีกฟากของร้าน ทำการห่อและคิดราคา แต่นางก็ไม่ลืมที่จะหยิบของตนเองมาด้วยตามที่นายสั่งด้านซิงเยียนก็เดินเล่นไปมาอยู่กับแม่สามีที่เดิม แต่อยู่ๆ นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเคลื่อนเข้ามาทางด้านหลัง จึงได้หันกลับไปมองสตรีร่างบางโพกหน้ามิดชิด กำลังง้างมือจะจวงมีดสั้นเข้าหาท้องของซิงเยียน ร่างอวบจึงเบนกายหลบ ไปชนเข้ากับโต๊ะที่วางอยู่บริเวณนั้น จนรู้สึกเจ็บขึ้นมา แม้จะเป็นเ

หลังจากซ่งกงลี่กล่าว ก็เป็นฮั่นเป้ยเฉวียนที่พบปัญหาหน้าดินเสีย ชาวบ้านไม่สามารถเพราะปลูกได้ เขาแก้ไขโดยการฟื้นฟูหน้าดิน แต่เรื่องนี้ก็ต้องใช้เวลานาน จึงยังไม่เห็นผลลัพธ์ แต่ก็ถือว่าทำการแก้ไขได้ตรงหลักการต่อมาเป็นปัญหาไฟป่าของจงห่าวหราน ที่ชาวบ้านหลายหลังคาเรือน ต้องเดือดร้อนกันไปมากมาย ซึ่งห่าวหรานก็พาชาวบ้านทำแนวกันไฟพร้อมทั้งเยียวยาผู้ที่เดือดร้อน บ้างก็สร้างเรือนให้ บ้างก็ให้เป็นเงิน แน่นอนว่าความคิดนี้มาจากจวิ้นซูหนี่ที่ขันอาสามาช่วย“ในส่วนของกระหม่อม เป็นเรื่องผลผลิตทางการเกษตรที่เกินความต้องการพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมและฮูหยินจึงคิดจะนำข้าวโพดมาแปรรูป ก่อนนำมาส่งขายอีกครั้ง นี่เป็นแป้งข้าวโพด น้ำมันข้าวโพด และนมข้าวโพด ทั้งหมดนี้ทำจากข้าวโพดที่ไม่มีผู้รับซื้อพ่ะย่ะค่ะ” จ้านโหรววางสิ่งของทั้งสามอย่างลงบนโต๊ะ“แล้วเป็นอย่างไรบ้าง”“สินค้าเป็นที่ต้องการของคนในเมืองและคนต่างเมือง ชาวบ้านจึงคิดว่าจะปลูกข้าวโพดเพื่อนำมาแปรรูปกันต่อไป กระหม่อมจึงได้สร้างโรงแปรรูปไว้ให้ชาวบ้านได้ใช้ร่วมกันพ่ะย่ะค่ะ” เหล่าขุนนางและราชครูต่างพยักหน้า พอใจกับวิธีแก้ปัญหา ที่สร้างงานสร้างอาชีพให้ชาวบ้านไปในตัว

“เป็นอย่างไรบ้างไห่เหลียง เรื่องที่ข้าให้ไปสืบ” หลังจากที่ครอบครัวสกุลหวังกลับไป ไห่เหลียงก็เข้ามาพูดคุยเรื่องที่นายสั่งให้ไปทำทันที เพราะวันนี้ท่านแม่พึ่งจะฟื้น จ้านโหรวจึงมิได้ออกไปคุยงานที่หอนางโลม“ได้เรื่องสตรีที่นำจดหมายมาส่งแล้วขอรับ หากนายท่านกับนายหญิงรู้จะต้องตกใจมากเป็นแน่ ขนาดว่าข้ารู้ยังประหลาดใจ ข้า-” ทั้งจ้านโหรวและซิงเยียนต่างก็รอฟังอย่างใจจดใจจ่อ แต่ไห่เหลียงก็ยังไม่เข้าประเด็นเสียที จนเสี่ยวหงที่นั่งอยู่ด้วยต้องเอ่ยเตือน“ไห่เหลียง! พูดวกไปวนมา เมื่อใดจะรู้ความเล่า”“โถ่ คนงามนี่ใจร้อนเสียจริง” ได้ยินคำเอ่ยเย้าของไห่เหลียง จ้านโหรว ซิงเยียน และลู่เป่าถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่ พวกเขาสังเกตมานานแล้ว ว่าระหว่างสองคนนี้ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่นอน“คนที่มาส่งจดหมายเตือนให้นายท่าน คือสาวใช้ของฮูหยินท่านแม่ทัพขอรับ” เป็นอย่างที่ไห่เหลียงว่า ทุกคนได้ยินชื่อของซูหนี่ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย โดยเฉพาะซิงเยียนที่แทบจะไม่เชื่อหูตนเอง“ซูหนี่น่ะหรือ เจ้าแน่ใจนะ”“แน่ใจขอรับ ข้าลองเอาลายมือไปเทียบดูแล้ว ก็ตรงกับลายมือฮูหยินท่านแม่ทัพจริงๆ ดูนี่สิขอรับ” ไห่เหลียงยื่นจดหมาย มา

เพล้ง!แจกันที่วางอยู่บนโต๊ะถูกซิงเยียนขว้างไปกระทบผนังห้องจนแตก“ฮึก ข้าไม่ให้ อย่างไรข้าก็ไม่ให้” น้ำตาสีใสไหลพรากออกมาจากหน่วยตาทั้งสอง แต่แทนที่จะเศร้าใจ เหลียนฮวากลับงุนงงที่จู่ๆ คนตรงหน้าก็ขว้างปาสิ่งของ แล้วร้องไห้ออกมา“อันใดของท่าน วิปลาสไปแล้วหรือ”“เยียนเอ๋อร์ เกิดอันใดขึ้น ข้าได้ยินเสียงของตกแตก” จ้านโหรวสาวเท้ากลับเข้ามาในห้องก็พบว่าภรรยากำลังนั่งร้องไห้ จนใบหน้าแดงก่ำไปหมด“จ้านโหรว ฮึก ข้าไม่ให้เจ้าไป ฮื่ออออ” ซิงเยียนร้องโฮออกมา ชายหนุ่มจึงรีบเข้าไปกอดปลอบภรรยา ด้านเหลียนฮวาที่งุนงงอยู่เมื่อครู่ ก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ ว่าสตรีท้องโตตรงหน้าต้องการสิ่งใด“ข้าจะไปที่ใดได้ เกิดสิ่งใดขึ้น” จ้านโหรวหันไปมองเหลียนฮวาเพื่อขอคำตอบ แต่สาวงามกับนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะตอบออกไปว่าอย่างไร“นางมาขอเจ้ากับข้า บอกว่าข้าปรนนิบัติเจ้าไม่ได้ ก็ควรให้นางทำ ฮึก” คำตอบที่มาพร้อมกับเสียงสะอื้นของคนรัก ทำให้จ้านโหรวตวัดตามองหญิงสาวด้วยสายตาแดงก่ำ ดูก็รู้ว่าเจ้าสำนักฟู่โฉวเกรี้ยวโกรธมากเพียงใด“เจ้าใช้สิทธิ์อันใดมาพูดกับฮูหยินของข้าเช่นนี้ ตอบ!” จ้านโหรวเค้นเสียงพูด เพื่อไม่ให้ตนเองเผลอตะคอกจนซิงเย

“สนมของข้า ข้าได้หลานถึงสองคนเชียวหรือ” องค์ฮ่องเต้ออกปากถาม ทุกคนเองก็รอลุ้นคำตอบกันตัวโก่ง“เพคะ ทรงมีพระนัดดาทีเดียวถึงสองคน เป็นชายทั้งคู่เลยเพคะ” เพียงเท่านั้น ทุกคนก็โห่ร้องด้วยความดีใจ โดยเฉพาะฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ ที่สุดท้ายพระองค์ก็มีพระนัดดาไว้สืบราชสมบัติเสียที“พระสนม กระหม่อมขอเข้าไปหาเยียนเอ๋อร์ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“รีบเข้าไปเถิด ป่านนี้ลูกเขยคงโดนงอนเสียแล้ว” จ้านโหรวงงงวยกับคำพูดของแม่ยาย แต่ก็รีบเดินเข้าไปหาภรรยาและบุตร แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าคนรักกำลังเบะปากใส่เขา คล้ายกับไม่พอใจบางอย่าง“เยียนเอ๋อร์”“เจ้ามาช้า รู้หรือไม่ว่าข้า ข้า-” ซิงเยียนกัดริมฝีปากตนเอง เพราะไม่กล้าพูดว่าตนเองหวาดกลัวเพียงใด ตอนที่ปวดท้องจะคลอด แต่ยามนั้นสามีกลับไม่อยู่จวน นางรอแล้วรอเล่า จ้านโหรวก็ยังไม่กลับมาเสียที“ชู่วๆ ข้าขออภัยท่าน เป็นข้าที่ผิด แต่ท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าข้ามาทัน ข้าอยู่รอท่านด้านนอก”“อื้ม ข้าได้ยินเสียงเจ้า เจ้าตัวเล็กทั้งสองได้ยินเสียงบิดาก็ออกมาเลย” จ้านโหรวหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยา พร้อมกับกระซิบบอกขอบคุณที่มอบรางวัลที่แสนล้ำค่าให้กับเขา“คุณชายเจ้าค่ะ