Lahat ng Kabanata ng ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า: Kabanata 41 - Kabanata 50

เมื่อเหล่าพ่อครัวแม่ครัวมากันพร้อมหน้า ท่านเจ้าเมืองก็ให้ฮูหยินของตนและบุตรสาวเข้ามาช่วยด้วยอีกแรง“นี่บุตรสาวของข้าน้อย นามว่าไฉ่หลินเจ้าค่ะ” ฮูหยินไฉ่แนะนำบุตรี ที่บัดนี้นั่งจดจ้องจ้านโหรวตาไม่กะพริบ“อืม ข้าต้องการรู้ว่าเราจะสามารถแปรรูปข้าวโพด ไปเป็นอะไรได้บ้าง พวกเจ้าช่วยกันคิดทีเถิด” ซิงเยียนว่า พลางนำกระดาษและพู่กันออกมาจดบันทึกทุกคนในห้องโถงต่างเร่งออกความคิดเห็น จนได้ข้อสรุปว่า ข้าวโพดที่มีเหลือมากมายนั้น จะให้ชาวบ้านแปรรูปเป็นแป้งข้าวโพด น้ำมันข้าวโพด และนมข้าวโพดเนื่องจากของเหล่านี้เป็นที่ต้องการในท้องตลาด ทั้งกับคนในเมืองไฉ่ฉวน และเมืองอื่น หากว่าชาวบ้านจับทางได้ ไม่แน่ว่าเมืองไฉ่ฉวนอาจกลายเป็นแหล่งผลิตของแปรรูปทั้งสามอย่าง ไปเลยก็เป็นได้“ทั้งสามอย่างนี้ พวกเจ้าพอจะทำเป็นหรือไม่”“ข้าน้อยทำเป็นขอรับ” หนึ่งในพ่อครัวเอ่ยตอบซิงเยียน“เช่นนั้น พรุ่งนี้ข้าและจ้านโหรวจะไปบอกเรื่องนี้กับชาวบ้าน ในวันพรุ่ง ข้าจะให้พวกเจ้าลองทำดูก่อน จากนั้นจึงจะให้ช่วยกันไปสอนชาวบ้าน”“อาจจะเหนื่อยหน่อย แต่หากเราช่วยกันทุกอย่างจะเสร็จเร็วขึ้น” จ้านโหรวเอ่ยสำทับ“พวกข้ายินดีขอรับ ขอเพียงนายท่านจ

“ใช้เวลานานเกินไปแล้ว ฮูหยินรัก” ได้ยินคำสบประมาทของสามี จากที่คิดว่าจะเล่นกับชายทั้งสองคนนานๆ กลับต้องเปลี่ยนใจรีบจัดการเสียให้สิ้นซาก“เรียบร้อยแล้ว ไม่คิดว่าเจ้าจะรีบ เลยเล่นนานไปเสียหน่อย”“หึๆ มานี่มา ข้าเช็ดคราบเลือดให้” จ้านโหรวเช็ดคราบเลือดที่ติดบนร่างกายของภรรยาออก“เราหยุดพักหลังต้นไม้ใหญ่นั่นก่อนเถิด จะได้ดูแผนที่ด้วย” จ้านโหรวจูงมือซิงเยียนมานั่ง ก่อนจะนำแผนที่ขึ้นมากางเมื่อระบุตำแหน่งได้ ทั้งสองจึงพากันเดินลัดเลาะไปตามทาง พยายามหาจุดสำคัญที่บอกไว้ในแผนที่ จนมาถึงปลายทาง“ในแผนที่บอกว่าอยู่ตรงนี้มิใช่หรือ” ซิงเยียนยืนเกาหัวอย่างสิ้นท่า นางกับสามีเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังไม่พบปากถ้ำที่ท่านตากล่าว“นั่นสิ หรือว่าท่านตาจะหลงๆ ลืมๆ จำผิดจำถูก” จ้านโหรวโยนความผิดให้ผู้เป็นตาเสียอย่างนั้น นัยน์ตาสีทองกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งจ้านโหรวเห็นดอกไม้สีสวยขึ้นอยู่ตามเถาวัลย์ที่เลื้อยไปตามผา แต่เมื่อสังเกตบริเวณโดยรอบกลับไม่พบดอกไม้เหล่านี้ ร่างสูงจึงตัดสินใจเดินไปดูใกล้ๆ“เยียนเอ๋อร์ มาดูตรงนี้ นี่ใช่ปากถ้ำหรือไม่”“ใช่จริงด้วย แต่ดูเหมือนจะรกร้างมาก”“ท่านตามิไ

สถานการณ์ในเมืองไฉ่ฉวนดำเนินไปได้ด้วยดี เพราะความช่วยเหลือจากราชบุตรเขยและองค์หญิงของแคว้น ทำให้ชาวบ้านในเมืองไฉ่ฉวนมีหน้าที่การงานเป็นหลักแหล่งจ้านโหรวและซิงเยียนได้ตั้งโรงแปรรูปข้าวโพด ให้ชาวบ้านมาใช้ร่วมกัน ส่วนสิ่งของที่ได้จากการแปรรูป ก็เป็นที่ต้องการขอราษฎรทั่วทั้งแคว้น โดยเฉพาะในเมืองหลวงที่ไม่ค่อยมีสถานที่เพาะปลูก ไม่สามารถปลูกพืชผัก เพื่อนำมาแปรรูปได้ ก็จะมาซื้อจากเมืองรอบนอก กว่าจะทำให้เมืองไฉ่ฉวนเป็นรูปเป็นร่างได้ ก็ใช้เวลานานหลายเดือน เมื่อทุกอย่างเป็นไปด้วยดีแล้ว จ้านโหรวและซิงเยียนจึงเดินทางกลับเมืองหลวง ระหว่างทางสองสามีภรรยาพบว่าหมู่บ้านใด เมืองใดที่เดือดร้อน ก็จะเข้าไปช่วยเหลืออย่างหมู่บ้านใกล้เชิงเขา มักถูกโจรเข้าปล้นบ่อยครั้ง จ้านโหรวก็พาคนของตนบุกเข้าทลายกลุ่มโจร และจับส่งทางการไป จึงทำให้การเดินทางกลับเมืองหลวงล่าช้ากว่าเดิม“เห้อ กว่าจะถึงจวน” พวกเขารอนแรมมาหลายเดือน ย่อมต้องเมื่อยล้าเป็นธรรมดา โดยเฉพาะซิงเยียนที่ทั้งเหนื่อยล้าเพราะเดินทาง และรับศึกหนักที่สามีขยันพาไปออกรบ“ไปชำระกายให้สดชื่นแล้วพักเถิด ข้าจะรวบรวมหลักฐานต่างๆ เพื่อส่งให้ท่านลุงในวันพรุ่งนี้”

“พวกเราสบายดี ว่าแต่ซิงเยียน เมื่อครู่ข้าเห็นสามีของเจ้าเข้าไปในหอนางโลมหงฮัวอีกแล้ว อ๊ะ! นี่ข้าทำให้ครอบครัวแตกแยกหรือไม่” ซูหนี่ยกมือขึ้นปิดปาก ราวกับพึ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูด ทว่าสายตากลับดูสาแก่ใจเสียมากกว่า“อย่างนั้นหรือ เจ้าช่างมีเวลาว่างเสียจริง เอาแต่สนใจสามีข้าเช่นนี้ ระวังจะไม่มีเวลาไปสนใจสามีตนเอง”“นี่ ข้าเตือนเจ้าดีๆ นะ ระวังไว้เถิด สามีจะหอบหิ้วนางโลมเข้าจวน”“รอให้เขาหอบเข้ามาก่อนเถิด ถึงครานั้นข้าจะมาขอความช่วยเหลือจากเจ้า” ว่าแล้วซิงเยียนก็พาแม่สามีเดินออกมา มิได้เก็บคำของซูหนี่มาเป็นอารมณ์ แต่คนที่ไม่รู้ความเป็นไปของบุตรชายอย่างเถียนปา เป็นอันต้องทุกข์ใจแทนลูกสะใภ้“อาโหรวนะอาโหรว ฮูหยินกำลังท้องกำลังไส้อยู่แท้ๆ ยังทำเรื่องเช่นนี้อีก เยียนเอ๋อร์อย่าได้เก็บมาใส่ใจจนเกิดผลเสียต่อลูกในท้อง ครานี้แม่สัญญาว่าจะจัดการเขาให้เด็ดขาด” เมื่อเดินห่างจากผู้คนมาแล้ว เถียนปาก็รีบปลอบสะใภ้ทันที กลัวว่าซิงเยียนจะคิดมาก“ท่านแม่อย่าได้ด่าว่าจ้านโหรวเลยเจ้าค่ะ เขามีเหตุจำเป็น”“โถ่ ลูกแม่ เจ้าช่างเป็นคนดีนัก แต่มิต้องออกรับแทนเจ้าลูกไม่รักดีของแม่หรอก กลับมาแม่จะกลั้นใจตีเขาเสียให้เ

“แต่หากทำเช่นนี้ เงินในพระคลังหลวงของเราอาจจะหมดไปอย่างรวดเร็ว ขอฝ่าบาทพิจารณาอีกครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เป็นเสนาบดีหม่าที่ออกปากเรื่องนี้“จิตใจของเสนาบดีหม่าทำด้วยหินผาหรือไร เหตุใดจึงได้มิมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเช่นนี้ ท่านรู้หรือไม่ ว่าคนในชนเผ่าเอ๋อร์หลัวต้องทนอยู่ในขุมนรกมานานนับยี่สิบปี หากไม่ถูกฆ่า ก็ถูกนำไปขายเป็นทาส สตรีถูกพามาขายเป็นนางโลม” ขุนนางทุกคนต่างก้มหน้ารับฟังซิงเยียน โดยมิมีผู้ใดกล้าออกปากขัด“…”“เช่นนั้นท่านเสนาบดีหม่าส่งฮูหยินและบุตรสาวของท่าน ไปอยู่หอนางโลมสักยี่สิบปีเป็นอย่างไร หากท่านกล้าทำเช่นนั้น ข้าจะเป็นผู้ออกหน้าขอร้องต่อเสด็จพ่อ ว่ามิต้องชดใช้ต่อชนเผ่าเอ๋อร์หลัว”“…” ไม่มีเสียงคัดค้านขึ้นมาแม้แต่เสียงเดียว โดยเฉพาะใต้เท้าหม่าที่ก้มหน้านิ่ง“อะฮึ่ม! ในเมื่อไม่มีผู้ใดคัดค้าน ก็จัดการตามที่ข้ากล่าวไป ส่วนเรื่องการคัดเลือกองค์รัชทายาท ข้าจะไปฟังรายงานผลจากราชบุตรเขยทั้งสี่ ในอีกสิบวันข้างหน้า ขอพวกท่านเข้าร่วมฟังผลการทดสอบในครานี้ด้วย” เมื่อการประชุมเช้าสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางก็พากันหมอบคำนับ รอให้องค์กษัตริย์และที่ปรึกษาส่วนพระองค์ออกจากท้องพระโรงไปก่อนทว่าจ