ขายาวๆก้าวออกจากห้องพลางใช้สมองคิดว่าตะทำอะไรให้เธอทานนึกขึ้นได้ว่าคนป่วยต้องทานข้าวต้ม ดีเเต่ด้วยความที่เขาไม่เคยทำ จึงต้องเปิดหาสูตรกาทำในเเอปเเดง เขาเลื่อนดูไปเรื่อยๆ เเล้วทำตาม ไม่นานข้าวต้มของวายุก็ส่งกลิ่นหอมกรุ่นฟุ้งทั้งห้อง กริ้ง กริ้ง ... เสียงกดกริ่งหน้าห้อง เขารู้ว่าเป็นลูกน้องตัวเองที่ใช้ให้ไปซิ้อของ จึงวางมือลงจากในครัวเเล้วเดินไปเอา "นี่ครับนาย ยาเเล้วก็ต้นหอมผักชีที่สั่ง " "อืม . ขอบใจมาก กลับไปได้เเล้วไป " เขาทำท่าจะหันหลังกลับเข้าห้องเเต่ลูกน้องคนเดิมเรียกไว้อีกครั้ง "เอ่อ. .เดี๋ยวครับนาย " วายุชะงัก หันมาทำหน้าตึงใส่ทันที "มึงมีอะไรอีก ? " เขาถามเสียงเข้ม "ผมจะถามว่านายทำอาหารหรอครับ ? " ชายชุดดำถามเสียงสั่น ๆ "เออ. ทำไมหน้าอย่างกูทำอาหารไม่ได้รึไง ? เสียงเข้มขึ้น พร้อมกับสีหน้าที่ตึงจัดๆๆ "เปล่าครับนาย ผมเเค่จะบอกว่า หอมมากครับ ฝากทานเผื่อผมด้วย ไปละครับ " ว่าเเล้วมันก็รีบวิ่งลงไปทันทีไม่รอให้เขาเอ่ยไล่ใดๆ เเต่มันชมมว่าข้าวต้มของเขาหอม นั่นเเปลว่าต้องอร่อยสินะ เอิงเอยต้องชอบเเน่ๆ วายุเดินกลับเข้ามาในครัว จัดการล้างต้นห้อมผักชีให้สะอาดเเล้ว
Leer más