Todos los capítulos de คลั่งรักยัยคู่หมั้นนายมาเฟีย: Capítulo 61 - Capítulo 70

เธอคงปฏิเสธไม่ได้สินะ เเล้วมันจะเจ็บมากไหมครั้งเเรกเนี่ย .. "เเล้ว... มันจะเจ็บมากไหมคะ ? " เอิงเอยเอ่ยถามเสียงเเผ่ว "เจ็บ มันต้องเจ็บอยู่เเล้ว เเต่เธอทนไหวเเน่นอน " วายุบอกตามความจริง "ให้พี่เป็นเจ้าของเรา ให้สมบูรณ์เถอะนะ "เขารอไม่ไหวเเล้วที่จะทนรอยัยเด้กดื้อขึ้นมหาลัยก่อน เเต่นี้เธอก็จะจบม.หกเเล้วนี่ อีกไม่กี่เดือนจะขึ้นมหาลัย เอากันก็ไม่ผิด พร้อมไหม เสียงกระซิบเเหบร่า ที่เต็มไปด้วยความต้องการสูง อ่า... หนีไม่ได้ ปฏิเสธก็ไม่ได้ ยอมก็ยอมสิเอิงเอยเจ็บเเค่ไหนกันเชียววะ "พร้อม ก็ได้คะเเต่พี่วายุออมเเรงด้วยนะ หนูกลัว" มาเฟียหนุ่มยกยิ้ม ดีใจ "ครับพี่จะเบาๆให้ก่อน ไม่รอช้า เขารีบอุ้มคนน้องไปจากโซนครัว เข้าห้องไปที่เตียงทันที ร่างเล็กของเอิงเอยถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างถนุถนอม ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามผิวกายขาวเนียน จากต้นขาอ่อน ขึ้นมาถึงเนินเนื้อที่ถูกปิดด้วยเพนตี้ภายไต้เดรสตัวสวย นิ้วเรียวยาวดึงรั้งสิ่งกีดขวางให้พ้นทาง เหลือเพียงสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนลุบไล้บนเนินเนื้อที่อวบอูมไร้เส้นขน วายุที่เห็นมันเเล้วคราวก่อนก็อยากเห็นอีก ไวเท่าความคิด ชุดเรสสถูกถอดออกให้พ้นทาง

มาเฟียหนุ่มหยิบเสื้อมาใส่ เล้วเดินจูงมือเอิงเอยออกไปจากห้อง เเต่ด้วยความสงสัย เขาจึงถามเธอว่า "เราไม่เจ็บตรงนั้นเเล้วหรอ " เพราะเห็นเธอไม่เเสดงอาการเจ็บปวดตอนเดินมาเตั้งเเต่อาบน้ำเสร็จ "เจ็บนิดหน่อยคะ พอทนได้ " เอิงเอยตอบคนพี่ เธอรู้สึกเจ็บอยู่เเต่ดีขึ้นมาบ้างเเล้ว อีกอย่าเธอไม่ใช่คนสำออยซักหน่อย "ดีเลย เดี๋ยวทานข้าวเสร็จมาต่อกันอีกรอบดีกว่านะ " วายุพูดยิ้มๆเเต่กลับโดนคนตัวเล็กเบรค "พอเลยคะ จะลงโทษอะไรเอิงไม่ว่าหรอกนะคะ เเต่พี่ควรพักผ่อนบ้างไม่ใช่จ้องจะเอากันอย่างเดียว เเบบนี้ไม่ไหวหรอกคะ " เเน่นอนว่ามาเฟียหนุ่มที่กำลังร่าเริงหุบยิ้มลงทันทีเขาโดนน้องเบรค เเเถมยังขู่อีกต่างหาก "พรุ่งนี้พี่ต้องไปบริาทนะคะ โตเเล้วอย่าไม่มีความรับผิดชอบต่องานคะ " เเน่นอนว่าเขาต้องทำตาม เเต่อันดับเเเรก ไปทานข้าวก่อน ที่เอิงเอยด่าเขาเเว้ดๆเเบบนี้ น้องกำลังโมโหหิวเเน่ๆ "ก็ได้ครับ ไว้พี่หายดีเมื่อไหร่จะพาไปเที่ยวทะเลก่อนมหาลัยเปิดเทอมก็เเล้วกันนะ ส่วนเรื่องที่นินทาพี่ พี่ต้องจัดการครับ เป็นเด็กเป็นเล็กนินทาพี่ ไม่ดีครับ โอเคไหม ??? วายุพาเธอเดินมาที่ร้านอาหารเล็กๆไม่ไกลจากคอนโดมากนัก ถึงเเม้จจะเป

ว่าไงครับ ? รักพี่รึเปล่า เขาดอบรัดเอวบางเน่นเเล้วถามอีกครั้ง คิกคิก .. "ไม่บอกได้มั้ยคะ ? เอิงเอยเเกล้ง หัวเราะกลบเกื่อน เเต่ด้วยท่าทางน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวทของเธอทำเอาเขา นึกอยากจะเเกล้งเธอคือนบ้าง มือใหญ่ค่อยๆ เลิกชายกระโปรงขึ้นร่นสูงเเทบเห็นเนินเนื้อกลางกาย " อ้ะ !!พี่วายุอย่าเเกล้งสิคะ ไปทำงานได้เเล้ว " เอ็ดเขาเสียงเข้ม เเต่เเฝงไปด้วยความน่ารัก "ไม่ทำงานเเล้วครับ เเต่พี่จะทำอยางอื่นเเทนเเล้ว" ฮือ... ไม่เอาคะ นี่ในห้องทำงานพี่นะ เดี๋ยวใครเข้ามาเห็นนะ " หึ. "ไมมีใครกล้าเข้ามสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก นอกจากปู่กับพ่อพี่ " เขาตอบพลางใช้ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวซับในลงมาเผยให้เห็นกลีบสาวสีหวาน ที่เพิ่งผ่านการใช้งานมาเมื่อวานครั้งเเรก อ้ะ !! "เเล้วพี่ไม่กลัวท่านมารึไงคะ ไม่เอาน่า ..ไปทำงาก่อนคะ " ไม่ ..มาขนาดนี้เเล้วพี่ขอเอาเราอีกซักรอบเถอะครับ เปลี่ยนบรรยากาศ" พรึ่บ ร่างของเอิงเอยถูกจับพลิกคว่ำหน้า เเนบกับเตียงนอนเล็กๆ ภายในห้องพักที่เขาเอาไว้พักสายตายามบ่าย อ้ะ พี่วายุ ท่านี้มันอื้ออ... เพี้ยะ!! เพี้ยะ !! เสียงฝ่ามือฟาดลงหนักๆบนก้นขาวเนียนของเธอ จนเอิเอยเเอบสะดุ้ง ตามด้วยลำกายใหญ่ท

จนเวลาสี่โมงเย็น วายุเคลียร์จนเสร็จเเละจะพาเอิงเอยไปเดินห้างตามสัญญา เขาจึงลุกขึ้บิดวเายบิดขวาสองสามทีไล่ความเมื่อยอกจากร่างกาย เเล้วเดินเข้าห้อง ทันทีที่เปิดประตูก็เห็นเมียเด็กกำลังนอนดูซีรี่ย์หัวเราคิกคักอย่างสบายอารมณ์ "เพิ่งตื่นหรอครับ " เขาถามเเล้วเดินมาดอบว้อนจากทางด้านหลังอีกคนที่กำลังเพลิดเพลินกับซีรีย์ในจอถึงกับสะดุ้งโหยงตกใจ "ว้ายตกใจหมดเลยคะ พี่วายุ" เอิงเอยยกมือขึ้นเเนบอก "ขวัญอ่อนไม่สมกับเป็นเมียมาเฟียเลยครับ " วายุเเซวเธอพลางลูบหัวทุยเบาๆ "ไปครับลุกขึ้น งานเสร็จเเล้ว ไปช้อปกันครับ อาทิตย์หน้าพี่ว่างเดี๋ยวจะพาไปเที่ยวทะเล " ได้ยินคำว่าเที่ยวทะเลเท่านั้นละ เอิงเอยลุกขึ้นอย่างไว "เย้ ..จริงหรอคะ " ไปครับ วันนี้เราช้อปได้เต็มที่เลยนะ พี่อนุญาติหนึ่งวัน " ณ. ห้างสรรพสินค้า ย่านดังไม่ไกลจากคอนโดเเละบริษัทมากนัก ตอนนี้วายุกำลังยืนกอดอกหน้านิ่วมองเมียเด็กที่กำลังเลือกชุดว่ายน้ำตั่วจิ๋วเเสนเซกซี่อยู่ จะขัดใจก็ไม่ได้เพราะเมื่อครู่เขาบอกเธอไว้เเล้วว่าตามใจเธอหนึ่งวัน เพราะฉะนั้นตอนนี้ ได้เเต่อดทนเข้าไว้ จะกลับคำก็ไม่ได้อีก เสียชื่อมาเฟียหมด จบเกือบสองชั่วโม

อื้อ.. เอิงเอยที่รู้สึกตัวมาในตอนเช้าด้วยความปวดเมื่อยไปทั้งตัว เเถมยังปวดหัวตุ้บๆ เหมือนจะเป็นไข้เลยด้วย เเล้วนี่พี่วายุไปไหนกัน เธออยู่ในห้องเขา นี่น่า พี่เขาไปไหนเเต่เช้สนะ หรือว่าไปทำงานเเล้ว " " อ้ะเจ็บอะ " ความรู้สึกเจ็บจี้ดเเล่นเข้ากลางกาย จนลุกไม่ไหว ทำให้เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงต่อ น้ำตาเเหล่งความน้อยใจมันไหลออกมาเองอัตโนมัติ อึก.. เธอพยายามข่มตานอนเเต่นเช้ำตามันดันไหลออกมาไม่หยุดซะนี่ ทางด้านวายุเขาตื่นตั้งเช้า เพราะเสียงละเมออื้อ.งของเธอ เขาคิดว่าเอิงเอยต้องป่วยเเน่ๆจึงฉวยโอกาสตอนที่เธอยังไม่ตื่นลงไปสั่งงานคริสเเละลูกน้องให้ไปทำหน้าที่เเทน เเต่ไม่คิดว่าน้องจะตื่นก่อน เเก้ก!!เสียงประตูห้องถูกเปิดเบาๆ เพราะกลัวรบกวนการนอนของเธอ เเต่เสียงสะอื้นของเธอทำให้เขาชะงัก ร่างสุงรีบเดินเข้าไปหาน้องที่นอนหันหลังให้เขาอยู่ทันที "เอิงเอย เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม" วายุนั่งลงขอบเตียงข้างๆเธอ มือหนาลูบปอยผมที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาเบาๆ "ฮือๆๆ พี่วายุไหนมาคะ หนูตื่นมาไม่เจอพี่หนูคิดว่าพี่ทิ้งหนูไปทำงานซะเเล้ว " โอ๋ๆๆๆ ไม่ร้องนะ พี่เห็นเรายังไม่ต่นเลยลงไปสั่งงานลูกน้องชั้นล่าง ครับ ขึ้นมาก็