All Chapters of คลั่งรักยัยคู่หมั้นนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวคุณสหรัฐเเละ คุณเพียงฟ้า เสียงหัวเราะครื้นเครงอย่างเป็นกันเองดังกลบความเงียบภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์หลังโต สองครอบครัวนักธุรกิจใหญ่ที่ไปมาหาสู่กันจนสนิทสนมประหนึ่งครอบครัวเดียวกำลังนั่งพูดคุยสังสรรค์กันในวันหยุดพักผ่อน บนโซฟาตัวยาว เอิงเอย เด็กสาวในวัยสิบห้าปีที่เพิ่งสอบเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายมาหมาดๆ นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างมารดา เธอยิ้มบางๆ รับฟังบทสนทนาของผู้ใหญ่ แม้จะรู้สึกเกร็งอยู่บ้างเมื่อต้องทนรับรู้ถึงสายตาคมกริบของใครบางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม วายุ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง นัยน์ตาดุดันและมีใบหน้าหล่อเหลาติดจะเย็นชา เขานั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีนิ่งสงบ วายุเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง และในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เขากำลังจะบินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเป็นเวลาถึงห้าปีเต็ม "ตาวายุไปอยู่นู่นตั้งห้าปี กลับมาคราวนี้คงโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว พร้อมรับช่วงต่อธุรกิจจากคุณพ่อเขาพอดีเลยนะ" เพียงฟ้า แม่ของเอิงเอยเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นแหละคุณหญิง" คชา พ่อของวายุหัวเราะร่วน ก่อนจะหันมามองเด็กสาวหน้าตาสดใสที่นั่งอยู

บรรยากาศยามเช้าของวันเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความคึกคัก เอิงเอยก้าวเข้ามาในรั้วโรงเรียนด้วยความรู้สึกตื่นเต้น วันนี้เธอไม่ได้เป็นเด็กมัธยมต้นอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นนักเรียนมัธยมปลายเต็มตัว ร่างเล็กดูน่ารักสมวัยในชุดนักเรียนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาและกระโปรงสีกรมท่าที่ตัดเย็บอย่างประณีต "ยัยเอย! ทางนี้ๆ"เสียงใสแจ๋วของ ของขวัญดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งหน้าตั้งเข้ามากอดเพื่อนรักด้วยความคิดถึง โดยมีพราวฟ้าเพื่อนสนิทอีกคนเดินยิ้มหวานตามมาติดๆ "เปิดเทอมวันแรกก็มาเช้าเหมือนเดิมเลยนะ" พราวฟ้าเอ่ยทักทายพร้อมกับช่วยขยับคอเสื้อและจัดระเบียบเครื่องแบบให้เพื่อนอย่างใส่ใจ"ม.สี่วันแรกทั้งที ก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาแหละ มาๆ พวกเรามาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อยดีกว่า" ของขวัญผู้รักการถ่ายรูปเป็นชีวิตจิตใจรีบชูสมาร์ตโฟนขึ้นมา หามุมรับแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเอิงเอยขยับเข้าไปยืนตรงกลางระหว่างเพื่อนรักทั้งสองคน เธอยิ้มกว้างให้กับกล้อง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงตัวสวยอย่างเป็นธรรมชาติโดยไร้ซึ่งเหล็กจัดฟัน รอยยิ้มหวานละมุนนั้นช่างเข้ากันได้ดีกับเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปล่อยยาวสยายคลอเคลียแผ่นหลัง ข

ความเหนื่อยล้าจากการจัดการปัญหาในคาสิโนเมื่อครู่ดูเหมือนจะเบาบางลงไปมาก เพียงแค่ได้มองรูปถ่ายของเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลาย วายุนอนเอนหลังพิงหัวเตียง นัยน์ตาคมทอดมองตัวเลขสิบหลักบนหน้าจอโทรศัพท์ที่เขาเพิ่งจะแอบขอมาจากมารดาของเธอเมื่อไม่กี่วันก่อนด้วยข้ออ้างสารพัดที่คนฟอร์มจัดอย่างเขาจะนึกออกคำนวณเวลาที่เมืองไทยตอนนี้ น่าจะเป็นช่วงเย็นๆ ที่เด็กนักเรียนเพิ่งเลิกเรียนและกลับถึงบ้าน...ปลายนิ้วหนากดโทรออกอย่างไม่ลังเล เสียงรอสายดังอยู่เพียงไม่กี่อึดใจ ก่อนที่ปลายสายจะกดรับพร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ดังลอดมาให้ได้ยิน " ฮัลโหลค่ะ.. นั่น ใครคะ? "หัวใจของมาเฟียหนุ่มที่มักจะเต้นด้วยจังหวะราบเรียบสม่ำเสมอมาตลอด กลับกระตุกเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ เพียงแค่ได้ยินเสียงหวานๆ นั้น วายุสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับน้ำเสียงให้ดูนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผู้ชายหน้าดุอย่างเขาจะทำได้ "ฮัลโหล... กลับถึงบ้านหรือยัง"ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงใสๆ จะเปลี่ยนเป็นความระแวงและแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีโดยลืมนึกว่า คู่หมั้นตัวเองก็อยู่ต่างประเทศ"เเล้วคุณเป็นใครคะเนี่ย? เบอร์แปลกแถมอยู่ต่างประเทศด้วยอย่าบอ

รอยยิ้มอบอุ่นที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อหน้าจอโทรศัพท์ดับลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบภายในห้องนอนกว้างขวาง วายุกำลังจะเอนตัวลงนอนเพื่อพักผ่อนอย่างจริงจัง ทว่าความสงบนั้นก็อยู่ได้เพียงไม่นาน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นติดๆ กันสามครั้ง ตามด้วยเสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทที่ดังลอดเข้ามา"ขออนุญาตครับนายน้อย... เกิดเรื่องที่คาสิโนโต๊ะวีไอพีโซนสองครับ"นัยน์ตาคมกริบที่เคยทอประกายอ่อนโยนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเย็นชาในเสี้ยววินาที วายุผุดลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมสีดำสนิทมาสวมทับชุดนอนอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความอันตรายแผ่ซ่านรอบตัวขณะที่เขาเปิดประตูห้องออกไป "เกิดอะไรขึ้น" เสียงทุ้มต่ำตวัดถามเรียบๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความกดดัน "มิสเตอร์สมิธ นักธุรกิจชาวตะวันตกที่เพิ่งเสียเงินไปก้อนใหญ่ โวยวายหาว่าดีลเลอร์ของเราโกงไพ่ครับ ตอนนี้กำลังอาละวาดทำลายข้าวของและทำร้ายพนักงานของเราอยู่ครับบอส"ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของมาเฟียหนุ่ม มีเพียงเสียงรองเท้าสลิปเปอร์ที่กระแทกส้นลงบนพื้นพรมอย่างหนักหน่วงขณะก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลง

บรรยากาศช่วงสายภายในมหาวิทยาลัยชื่อดังของลอนดอนคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาจากหลากหลายชาติ ทว่าท่ามกลางฝูงชนมากมาย ร่างสูงโปร่งของวายุ กลับโดดเด่นสะดุดตาที่สุด ชายหนุ่มก้าวเดินไปตามโถงทางเดินด้วยท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็น เรือนผมสีดำสนิทที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีรับกับโครงหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ วันนี้เขาอยู่ในชุดไปรเวทสบายๆ แต่กลับดูแพงระยับด้วยเสื้อโค้ทสีเข้มและนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือแกร่งที่โผล่พ้นชายเสื้อมาเล็กน้อย ทุกย่างก้าวของเขาดึงดูดสายตาของสาวๆ แทบทุกคนในบริเวณนั้น แต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองใคร วายุเดินเข้ามาในห้องเลกเชอร์สำหรับคลาสเรียนปริญญาโท เขาเลือกที่นั่งมุมหนึ่งซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัว วางกระเป๋าลงและเตรียมเปิดแล็ปท็อป ทว่าความสงบก็ถูกรบกวนเมื่อมีกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของผู้หญิงลอยมากระทบจมูก "Hi, Wayu... ขอไอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ?" เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของคลออี้สาวสวยผมบลอนด์เพื่อนร่วมคลาสที่มีดีกรีเป็นถึงดาวเด่นของคณะ เธอส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ ในชุดเดรสรัดรูปที่จงใจโชว์สัดส่วนเย้ายวนใจ คลออี้พยายามหาจังหวะเข้าหาวายุมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็หาโอกาสไม่ได้สักที วั