“เลิกงานแล้วไปดื่มกันไหมพี่”“พรุ่งนี้ประชุมใหญ่ครับ ผมดื่มไม่ได้”ยุริญดาหน้าเง้าใส่กระจกมองหลัง อธิปเห็นเข้าก็ยิ้มเอ็นดู“ฉันเซ็ง เมื่อก่อนฉันคุยกับผู้ชายคนไหนก็ไม่ได้ แม่ฉันหวงมาก แต่ ณ ตอนนี้แม่บอกให้ฉันแต่งงานกับใครก็ได้ ขอแค่เป็นผู้ชายก็พอ”อธิปเผลอหัวเราะจนไหล่โยก เห็นใจนายสาวอยู่หรอก แต่มันอดขำไม่ได้“พี่อ่า...ฉันจริงจังนะ พี่ๆ เรามาแต่งงานกันเถอะ แต่งกันหลอกๆ ก็ได้”“โอ...อย่าพูดเรื่องน่ากลัวสิครับ เว้นผมไว้คนหนึ่งเถอะครับคุณยุ”“ใจร้าย! ทำไมชีวิตฉันเจอแต่คนใจร้ายอยู่เรื่อยเลย”อธิปยิ้มอย่างขออภัย แล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ ปล่อยให้เจ้านายนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขาเคารพสตรีร่างเล็กผู้นี้ในฐานะเจ้านาย พอนอกเวลางาน หล่อนก็เป็นเพียงน้องสาวผู้แสนดีเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดเคลือบแฝง แต่กับอีกคนนั้น คนที่มีเจ้าของ ยิ่งเวลาผ่านไป หัวใจเขาก็ยิ่งยากจะลืมเลือน ก็รู้ทั้งรู้ว่าริษามีภากร แต่เขากลับตัดหล่อนออกไปจากใจไม่ได้ เขายังยิ้มให้ตอนที่หล่อนมีความสุข และยังคงเศร้าตอนที่เห็นหล่อนมีความทุกข์เวลาจะช่วยเยียวยา
Magbasa pa
Mag-log in
