Alle Kapitel von พี่แทน แซ่บมาก!: Kapitel 41 – Kapitel 45

 “เลิกงานแล้วไปดื่มกันไหมพี่”“พรุ่งนี้ประชุมใหญ่ครับ ผมดื่มไม่ได้”ยุริญดาหน้าเง้าใส่กระจกมองหลัง อธิปเห็นเข้าก็ยิ้มเอ็นดู“ฉันเซ็ง เมื่อก่อนฉันคุยกับผู้ชายคนไหนก็ไม่ได้ แม่ฉันหวงมาก แต่ ณ ตอนนี้แม่บอกให้ฉันแต่งงานกับใครก็ได้ ขอแค่เป็นผู้ชายก็พอ”อธิปเผลอหัวเราะจนไหล่โยก เห็นใจนายสาวอยู่หรอก แต่มันอดขำไม่ได้“พี่อ่า...ฉันจริงจังนะ พี่ๆ เรามาแต่งงานกันเถอะ แต่งกันหลอกๆ ก็ได้”“โอ...อย่าพูดเรื่องน่ากลัวสิครับ เว้นผมไว้คนหนึ่งเถอะครับคุณยุ”“ใจร้าย! ทำไมชีวิตฉันเจอแต่คนใจร้ายอยู่เรื่อยเลย”อธิปยิ้มอย่างขออภัย แล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ ปล่อยให้เจ้านายนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขาเคารพสตรีร่างเล็กผู้นี้ในฐานะเจ้านาย พอนอกเวลางาน หล่อนก็เป็นเพียงน้องสาวผู้แสนดีเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดเคลือบแฝง แต่กับอีกคนนั้น คนที่มีเจ้าของ ยิ่งเวลาผ่านไป หัวใจเขาก็ยิ่งยากจะลืมเลือน ก็รู้ทั้งรู้ว่าริษามีภากร แต่เขากลับตัดหล่อนออกไปจากใจไม่ได้ เขายังยิ้มให้ตอนที่หล่อนมีความสุข และยังคงเศร้าตอนที่เห็นหล่อนมีความทุกข์เวลาจะช่วยเยียวยา

...........เวลาเดียวกันนั้น ณ อีกฝั่งของโลกที่เวลาแตกต่างกันถึงหกชั่วโมง เสียงปิดเปิดประตูที่ดังอยู่ทำให้มัทรีในวัยกลางคน ต้องเยี่ยมหน้าออกจากห้องครัวมาแลดู แม่สาวผมบลอนซ์นางหนึ่งกำลังจูบกับลูกชายของนาง ทั้งสองกอดกันกลมดิกราวกับคู่รักที่กำลังจะพรากจากกัน แทนไทส่งแม่สาวหุ่นนางแบบคนนั้นออกทางประตู เขาโบกไม้โบกมือให้หล่อน ก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงจามติดๆ กันถึงสามครั้งฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย!คนเป็นมารดารีบเบือนหน้าหนี ก่อนจะรีบส่งแก้วกาแฟร้อนๆ ให้ลูกชาย หัวหูเขายุ่งเหยิง แต่หน้าตากลับสดใส คงเพราะผู้หญิงผมบลอนซ์คนนั้นกระมัง“จามแต่เช้าเชียวลูก มีคนบ่นถึงแน่ๆ เลย”“อากาศเย็นลงต่างหากล่ะ แถมเมื่อคืนฝนตกอีก”“ก็บอกแล้วอย่าหักโหม ทำงานกลับมาเหนื่อยๆ ก็รู้จักนอนพักผ่อนบ้าง”คนเป็นลูกมองค้อนมารดา“ก็พักผ่อนอยู่นี่ไงครับ”“เฮ้อ...สงสัยแม่จะได้ลูกสะใภ้เป็นสาวผมบลอนซ์เสียแล้วละมั้ง แย่จริง เรากำลังจะกลับเมืองไทยอยู่แล้ว” ประชดลูกชายเล็กน้อยแล้วผายมือให้เขาดูโต๊ะตู้ท

“เชอะ! กลับมาแล้วยังไงล่ะ คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงสั่งให้ใครไปหาก็ได้” บ่นๆๆ แล้วดึงเสื้อตัวสวยออกมาจากไม้แขวน วันนี้เธอแต่งหน้าจัดเต็มมาก สวยแหละ สวยเลิศเลอเอาให้ตะลึงตาค้าง แต่ว่า...เธอจะใส่ชุดไหนดี ให้ตายเถอะ! เสื้อผ้าเต็มตู้ แต่ไม่มีตัวจะใส่!“จะบ้าตาย!” ร้องดังๆ แล้วมองกองเสื้อผ้าที่เกลื่อนอยู่บนเตียง แค่ไปกินเหล้านะยุริญดา ต้องแต่งไปเอาใจเขาขนาดนี้เลยเหรอแม่ตัวแสบถามตัวเองในใจแล้วหยิบเดรสสีดำตัวหนึ่งมาสวม มันดูดี และดีเกินไปจนเจ้าของรำคาญ“ช่างแม่ง! ไม่เห็นต้องสวยเลย!” บอกคนในกระจกแล้วถอดเดรสสีดำทิ้ง ก่อนจะดึงกระโปรงยีนตัวสั้นมาสวม ตามด้วยเสื้อยืดสีขาวลายการ์ตูนน่ารัก และพอยัดชายเสื้อเข้าข้างในเธอก็ดูเหมือนเด็กสาววัยมัธยม แต่ยัง ยังไม่คล้ายเท่าไหร่ เธอเลยหยิบครีมล้างเครื่องสำอางมาละเลงบนหน้า แป้งต่างๆ ที่ใช้เวลาหลายสิบนาทีเพื่อแต้มทา จึงค่อยๆ หลุดออกไป ยุริญดาทาแป้งเสียใหม่ ไม่โบกหน้าหนา แค่แต้มทาพอดูได้ ริมฝีปากที่เคยทาสีแดงแสบทรวง ก็แต้มทาเพียงบางๆ เข้าไปในผับที่แสงสลัวๆ เธอคงได้ถูกทักว่าป่วยไข้เพราะหน้าซีด