บททั้งหมดของ พี่แทน แซ่บมาก!: บทที่ 1 - บทที่ 10

----------พี่แทน แซ่บมาก!บทที่ 1แอบแซ่บในอุโมงค์เด็กเล่น----------บ้านไกรวัลย์ ปี 2555วันหนึ่งในฤดูแห่งลมพายุ เวลาจวนพลบค่ำ ท้องฟ้าค่อนข้างมืดครึ้มด้วยเมฆฝนตั้งเค้ามา ยุริญดา ไกรวัลย์ หญิงสาววัยยี่สิบปี หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้น กำลังเดินออกมาที่สวนหน้าบ้านด้วยความเคืองใจ เธอเป็นหญิงสาววัยสดใส ที่ครอบครัวค่อนข้างจะหวง เลยไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวข้างนอก ถ้าไปก็ต้องมีคนคอยคุม ชีวิตของเธอจึงมีเพียงบ้านและมหา'ลัยเท่านั้นวันนี้ก็เป็นเช่นหลายๆ วันที่ผ่านมา ยุริญดาทะเลาะกับบิดามารดาในเรื่องเดิมๆ เรื่องของเรื่องก็คือพวกท่านกลัวว่าเธอจะโดนผู้ชายหลอก กลัวว่าจะท้องป่องด้วยว่าสังคมสมัยนี้มันน่ากลัว ทุกวันเธอเลยถูกคุมเข้ม มีอิสระบ้างก็ตอนไปเรียน แต่จะว่าอิสระก็ไม่ถูกนัก เพราะตอนไปเรียนเธอก็แทบไม่มีเวลาทำอะไร นอกจากเรียนตามโปรแกรมที่วางไว้ เธอยังมีเรียนพิเศษโน่นนี่นั่นอีกเพียบ แค่คิดยังเหนื่อย ส่วนเรื่องแฟนหนุ่มนั้น อย่าได้คิดฝันว่าเธอจะมี บิดามารดาไม่รู้หรือ เพื่อนๆ ที่มหา’ลัยเขาออกไปเผชิญโลก ต่างมีคู่ของตัวเองกันหมดแล้วซ่า...ซ่า...จู่ๆ ฝนก็ตกลงมา ยุริญดาวิ่งหาที่หลบ แลเ

“อืม...อือ...” แทนไทเองก็อดใจไม่ไหว ความหวานที่ปลายลิ้นได้สัมผัสรสชาติช่างดีเหลือเกิน กลีบพูแห่งความสาวยังสดใหม่ ทั้งอุ่น ทั้งหวาน สีชมพูระเรื่อของมันช่างยั่วกิเลสเขานัก มันพุ่งมาชนเจ้าสิ่งนั้นที่ซ่อนอยู่ตรงเป้ากางเกง มันแน่นและปวดไปหมดแล้ว“พี่แทน...แฮ่กๆ พี่...พอ...อ๊า...สะ...เสียว พี่แทน...อ๊า...”ยุริญดาครางระงมเมื่อลิ้นเขาตวัดขึ้นลงที่ชิ้นส่วนเล็กๆ เหนือโหนกนูนของอิสตรี มันบวมเป่งขึ้นมาราวกับรู้หน้าที่ มันระริกระรี้เมื่อถูกลิ้นชายไล้เล็ม เขายังปาดลิ้นขึ้นลง ทั้งแหย่แยงเข้าไปในร่องรูอันคับแคบ เธอเสียวจนขนลุกซู่ ร่างกายเริ่มบิดส่ายด้วยว่าความซ่านสยิวแล่นลิ่วไปทั่วทุกอณูเนื้อแล้วในที่สุด ในตอนที่เขาพลิกลิ้นเร็วรี่ถี่ระรัว เธอก็ได้พบเจอสวรรค์อย่างที่เพื่อนๆ ชอบพูดกัน ‘สวรรค์’ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง!“อ๊า!!! พี่! เสร็จ...ฉันเสร็จใช่ไหม!” ร้องถามเขาราวกับว่าเรื่องที่ถามเป็นเพียงโจทย์วิชาเลขที่เคยเรียนตอน ม.ปลาย หัวใจเธอเต้นถี่ระรั่ว ชาไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รู้สึกถึงร่องรูแห่งความสาวที่ยังเต้นอยู่ตุบๆ แทนไทไม่ยอมผละจากส่วนนั้นของเธอ เธอยันศอกตั้งไว้ เพื่อจะได้มองพี่ชายข้างบ้านให้ชัด

“เดี๋ยวฉันไปน่า พี่ก็เปียกนี่ ไปอาบน้ำเถอะ” ยุริญดาต่อรอง“คุณยุมาลงอ่างก่อนสิคะ”คำแนะของพี่เลี้ยงสาวทำให้ยุริญดาต้องรีบเดินมาเข้าห้องน้ำ ส่วนริษาก็ได้ก้าวออกมา“ที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง” คนเป็นนายถามถึงงานที่บริษัท ด้วยว่าตอนนี้ริษาช่วยงานบิดาของเธออยู่ที่นั่น“ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี อาบน้ำนะคะ เดี๋ยวเป็นหวัด” ตัดบทความใคร่รู้ของคนเป็นนายแล้วรีบหันหลังกลับออกมา เธอก้าวขาอย่างเร่งรีบเพื่อลงไปชั้นล่าง แต่ยังเดินไปไม่ถึงบันได ร่างบอบบางก็ถูกกระชากด้วยมือใหญ่ของใครบางคนหวืด!ริษาใจหายวาบ ตกใจที่ถูกฉุดเข้ามาในนี้“อะไรคะคุณกร ตกใจหมดเลย” บอกเจ้าของห้องอย่างเกรงๆ พยายามไม่มองเจ้านายหนุ่มที่อยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียว“งานฉันถึงไหนแล้ว ลืมหรือเปล่าว่าต้องส่งก่อน ถึงจะได้จบ”ภากร ไกรวัลย์ พี่ชายของยุริญดา ส่งเสียงเรียบสนิท ถามเอากับคนที่รับปากว่าจะทำงานส่งอาจารย์ให้เขา“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ช้า ช่วงนี้งานริษายุ่งมากเลย”“ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของเธอ ไม่ต้องพูดมาก ทำงานให้เสร็จเร็วๆ ก็พอ แล้วนี่...เธอไม่รู้จักร่มเหรอ ใช้ไม่เป็นหรือไง”ริษาตั้งท่าจะเดินหนีเมื่อถูกรวน แ

แอ๊ด... เสียงประตูถูกเปิดดังขึ้นนอกห้องน้ำ หนุ่มสาวยังไม่แยแส ยังหลงอยู่ในบ่วงราคะที่เลิศรสยิ่งนัก“เจ้ากร...เข้าห้องน้ำเหรอ”ริมฝีปากของภากรผละจากสิ่งที่ลิ้มรสอยู่ เขาเอียงหูฟังเสียงคนที่อยู่ข้างนอก ฝ่ามือยังลูบไล้ที่โหนกเนื้อของริษา ยามได้จับและลูบแตะก็ยากนักที่จะผละจากโดยง่าย“เจ้ากร ออกมาซะที ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”คนที่อยู่ด้านนอกยังแจ้งความประสงค์ ภากรมุ่นคิ้วเคืองขุ่น ทำไมพ่อต้องมาตอนนี้ด้วยนะ! ขัดใจ! “เดี๋ยวฉันกลับมา” เขากระซิบสั่งแล้วแตะแก้มสีแดงระเรื่อของริษา ดวงตาที่หลุบต่ำอย่างขัดเขินบอกให้รู้ว่าหล่อนกำลังรู้สึกเช่นไร เขาตัดใจก้าวออกมา รีบเปิดและปิดประตูเท่าที่จะทำได้ บิดาที่เคารพนั่งอยู่ที่ปลายเตียงในชุดสูทอย่างบุรุษผู้มีการงานมากนัก “เป็นยังไงบ้างฮะ ไม่ได้คุยกันเลยช่วงนี้”“ก็ดีครับ ทุกอย่างปกติดี”“แล้วแก...เข้าเรียนตามตารางหรือเปล่า ส่งงานอาจารย์ครบไหม”“โธ่...พ่อครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ”“ก็นั่นแหละ ถ้าแกยังคิดไม่ได้ว่าแกโตแล้ว แล้วฉันจะกล้าวางบริษัทไว้ในมือแกได้ยังไง รีบๆ เรียนให้จบสักทีเถอะ ฉันเบื่อจะแย่” ชนะชัย ไกรวัลย์ บุรุษวัยห้าสิบห้าปี เอ่ยกับลูกชายเพียงคนเดี

ฮึบ!หญิงสาวหอบแฟ้มขึ้นสู่อ้อมแขนในขณะที่คุณพี่เดินเล่นโทรศัพท์สบายใจ เธอเดินตรงไปหาเขา ตั้งใจเดินเร็วๆ ไปกระแทกร่างเขาให้กระเด็น แต่ว่า...กระดูกมันคนละเบอร์ปึก!“โอ๊ยยย!!!” ยุริญดาร้องลั่นทางเดิน ร่างเธอกระเด็นออกมาเล็กน้อย แต่กระนั้นสองมือก็ยังกอดแฟ้มงานแน่นหนึบ แทนไทคว้าร่างเธอไว้ เขาปล่อยให้โทรศัพท์ร่วงลงพื้นเพื่อคว้าร่างเธอสู่อ้อมแขน“เฮ้ย! มือถือฉัน!” เขาตีหน้ายักษ์ใส่แม่คนตัวเล็ก อยากจะเอาแฟ้มแข็งๆ โขกหน้าผากหล่อนเหลือเกิน “ไม่มีตาหรือฮะ! เดินมาชนฉันทำไม!”“ก็พี่อะ!”“ทำไม ฉันทำไม?”ยุริญดาทำหน้าเง้า สะบัดร่างออกห่างเขาแล้วก้มลงเก็บโทรศัพท์ให้ โชคดีที่มันแพงไง มันเลยแข็งแรงและยังสภาพดีแม้ว่าจะหล่นลงพื้น ก็กะว่าจะส่งมือถือคืนให้ แต่สิ่งที่โชว์อยู่หน้าจอนี่ทำเอาเธอต้องเบิกตาอ่าน แล้วหัวเราะออกมาดังๆ“ฮ่าๆๆ พี่อ่า...ฮ่าๆๆๆ”ยุริญดาหัวเราะร่า แทนไทเอื้อมมือมาปิดปากหล่อนไว้ เพื่อนนักศึกษาที่เดินสวนไปมาพากันมองพวกเธอเป็นตาเดียว แก้มเขาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอาย มิใช่อายสายตาของคนมอง แต่อายที่แม่ตัวแสบดันเห็นบทความที่เขากำลังอ่านนี่สิ“อื้อ...”ยุริญดาร้องอู้อี้ แกะมือของแทนไทออกจากป