Alle Kapitel von พี่แทน แซ่บมาก!: Kapitel 31 – Kapitel 40

...........บทที่ 6หัวใจที่โบยบิน...........ถึงแม้จะเรียนเก่งขนาดไหนแต่พอถึงช่วงสอบ แทนไทก็ยังต้องอ่านหนังสืออยู่ดี เขาจะไม่ตั้งใจเลย หากนี่ไม่ใช่การสอบครั้งสุดท้ายในการเรียนระดับปริญญาตรี ทว่าตอนนี้เขาไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ เมื่อมีผู้หญิงสองคนมาทะเลาะกันอยู่ข้างล่าง เขาลุกไปดูเป็นหนที่สาม และคิดว่าไม่ไหวแล้วเพล้ง!แจกันใบหรูที่ตั้งอยู่ข้างบันไดกลายเป็นอาวุธทำร้ายฝ่ายตรงข้าม บิดาผู้มากวัยของเขาเข้าไปไกล่เกลี่ยแต่ไม่เป็นผล ท่านตกอยู่ท่ามกลางการยื้อยุดฉุดกระชากของนางยักษ์สองตนที่เอวบางร่างน้อยแต่มีแรงตบตีแย่งชิงชนิดไม่มีใครยอมใครกรี๊ดดด!!!พอเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครา แทนไทก็กลับเข้าไปในห้องแล้วกวาดสมุดหนังสือบนโต๊ะลงกระเป๋า ก่อนจะวิ่งลงบันไดมา“ผมไปบ้านไอ้กร” ร้องบอกบิดาโดยไม่มองหน้า ผู้เป็นบิดาจะห้ามก็ไม่ทัน ด้วยว่ามือสองข้างยังถูกอีหนูเล็กๆ จับไว้ฝั่งละคนไม่ยอมปล่อยนั่นเอง...........ไม่กี่นาทีให้หลัง สาวใช้ก็เดินนำแทนไทมายังโต๊ะอาหารของบ้านไกรวัลย์ ยุภาที่เอ็นดูแทนไทมาแต่เล็กแต่น้อย รีบขยับจานกับข้าวกับปลาให้หลานชาย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาฝากท้องที่นี่ แต่บ่อยเสียจนจะกลายเป็น

สองครอบครัวนั่งรถตู้กลับไปด้วยกันหลังจากถ่ายรูปจนหนำใจ ทุกคนต่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเพราะต้องยืนอยู่กลางแดดเป็นชั่วโมงๆ บิดามารดาของเธอนั้น พอขึ้นรถมาโดนแอร์เย็นๆ ก็พากันผล็อยหลับ แต่บนรถยังแว่วเสียงเจ้าตัวแสบสไมล์คุยกับริษา และมีเสียงภากรแทรกขึ้นเป็นระยะ ป้ามัทรีเองก็หลับอุตุเพราะเพลียจากการเดินทาง“ดีกันแล้วเหรอ” เธอถามคนข้างๆ แทนไทยักไหล่ก่อนตอบ“เปล่า”“อ้าว?”“ก็...ฉันไม่ได้โกรธแม่ซะหน่อย ฉันเปล่า...”ท่าทีอ้อมแอ้มตอบช่างน่าเอ็นดู แม่มางานรับปริญญา คงจะดีใจสินะ ยิ้มหน้าบานเลย“พี่จะไปอยู่กับแม่หรือเปล่า”“เคยถามแล้วไม่ใช่เหรอ”“ก็ถามอีก เผื่อเปลี่ยนใจ”พอแทนไทนิ่งคิด ยุริญดาก็เริ่มหวั่นๆ“อย่ามาไร้สาระนะยุ”“ก็พี่ตอบไม่ตรงคำถาม”“ฉันควรได้เห็นของขวัญวันรับปริญญา แทนที่จะได้ยินแต่เสียงแวดๆ ของเธอถามโน่นถามนี่ไม่หยุด”จุ๊บ...เสียงจุ๊บเบาๆ ดังขึ้นที่ข้างแก้มของแทนไท เขากะพริบตาถี่ๆ มองแม่ตัวดีที่กำลังเม้มปากเล็กๆ ของหล่อน แบบนี้ก็ได้หรือ จุ๊บนี่นะ?“แค่นี้?”แม่ตัวแสบยักไหล่ ก่อนจะชะเง้อคอมองสมาชิกที่เบาะหน้าแล้วกลับมาล้วงบางอย่างให้แทนไทดู เขามองมันแล้วงงหนัก“อะไร? ถุงยางเนี่ยนะ!”

...........คืนนั้นทั้งคืนยุริญดาแทบนอนไม่หลับ เธอรู้มาจากพี่ชายว่าแทนไทอยู่กับป้ามัทที่โรงแรม ในขณะที่บ้านข้างๆ เวทีเล็กและดนตรีในสวนได้ถูกเนรมิตขึ้นอีกครั้งเมื่อลับร่างลูกชาย เธอเดินไปดูที่หน้าต่าง ลุงไตรยังมีรอยยิ้ม สองแขนของท่านยังโอบเอวภรรยาคนใหม่ แม่เลี้ยงของแทนไท เธอมองแล้วต้องเบ้ปากใส่อย่างเด็กน้อยผู้ขุ่นเคือง“แล้วลุงจะเสียใจ!” เอ่ยกับลุงไตรผู้ไม่รู้เรื่องราว ลูกชายจะหนีไปเมืองนอกอยู่แล้ว คนเป็นพ่อยังมีความสุข สนุกอยู่กับสิ่งฉาบฉวย เชิญลุงมีความสุขให้พอเถอะ ลุงมีความสุขอย่างนี้ คนที่จากไปอย่างพี่แทนจะได้รู้สึกผิดน้อยลง สาวน้อยปิดม่านหน้าต่างลงเสีย เธอเดินมาทิ้งกายลงเตียงนอน เปิดดูช่องแชตเฟซบุ๊กในคอมฯ ข้อความที่เธอส่งไป แทนไทยังไม่เปิดอ่าน เธอห่วงเขานะ แต่เขาคงไม่รู้กระมัง...........อรุณรุ่งวันใหม่ช่างเป็นวันหยุดสุดสบายที่ยุริญดาเคยปรารถนา ด้วยว่าบิดามารดาไม่อยู่ ทั้งสองไปพบปะเพื่อนฝูงที่พักนี้นัดกันบ่อยขึ้นเมื่อบิดาของเธอวางมือจากบริษัทอย่างถาวร พี่ริษาไปส่งน้องชายของเธอเรียนพิเศษ ในขณะที่ภากรพี่ชายของเธอยังหลับอุตุอยู่ข้างบน เหมือนว่าลมหนาวจะพัดมาแต่ว่าละอองฝนยังมีอยู่ ท

...........ค่ำวันถัดมานั้น ยุริญดาไม่ได้ไปส่งแทนไทที่สนามบิน มีเพียงพี่ชายของเธอและมารดาที่ไปส่งเขา เธอกลัว กลัวว่าจะอดใจไม่ไหวแล้วร้องไห้ออกมา และถ้าเธอเป็นแบบนั้น มารดาคงได้ซักถาม และท้ายที่สุดอาจเป็นเธอที่คายความจริง เรื่องฉาบฉวยของเธอและเขา คงไม่มีวันได้สานต่อ บางทีมันอาจจบลงตั้งแต่วันนี้ วันที่เขาเลือกที่จะไป ไม่รู้ว่าจะมีใครมาแทนที่เขาได้ไหม ผู้ชายหล่อเหลาแต่ปากร้าย ผู้ชายที่มือไวใจกล้าแต่ว่าอบอุ่นเหลือเกิน “ขอบคุณนะ...ที่ไม่ใช้ความโง่ของฉันรั้งฉันไว้ พี่เจ๋งว่ะ...ขอให้การเรียนของพี่ราบรื่น ขอให้พี่ได้เจอคนดีๆ ที่พร้อมจะเข้าใจพี่ก็แล้วกัน” บอกตัวเองอย่างปลดปลง และคิดว่าจะทำอย่างที่แทนไทสั่งความไว้ เธอจะเปิดโอกาสให้คนดีๆ เข้ามาในชีวิต จะไม่ผูกติดหัวใจไว้กับเขา ถ้าวันหนึ่งข้างหน้าในวันที่เขากลับมาแล้วหัวใจเธอยังรู้สึกกับเขาเช่นเดิม ค่อยว่ากันใหม่ ส่วนเขานั้น เธอมั่นใจเลยว่าต้องควงหญิงไม่ซ้ำหน้าอย่างแน่นอน แล้วแต่เถอะ ตราบใดที่เขายังไม่ได้จิ้มเธออย่างเป็นทางการ เขาจะไปจิ้มกับใครก็ไป เธอมั่นใจว่าคนอย่างแทนไทต้องป้องกันตัวเองดีอย่างแน่นอน“โชคดีนะพี่แทน” พูดกับกล่องของขวัญแล้วเริ

“นานๆ ทีครับ งานผมยุ่ง แล้วเวลามันก็ไม่ค่อยตรงกันด้วย ไอ้แทนมันก็มีงานของมัน”“ได้ข่าวว่าจบโทมาหลายปีแล้วนี่ลูก”“ครับแม่ ตอนนี้ก็ทำเกี่ยวกับธุรกิจอสังหาฯ บริษัทเดียวกับที่น้ามัทรีเคยทำครับ ดูแลโครงการใหญ่ๆ ราคาหลายสิบล้านเลย”“อือ...โตมาอย่างดีเชียวนะ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กบ้านแตกอย่างนั้นจะโตมาได้ดีขนาดนี้” ยุภาเอ่ยคล้ายภูมิใจ เห็นเด็กที่ตนเคยเอ็นดู เติบโตมาอย่างมีคุณภาพแล้วชื่นใจไม่น้อยเลย“ทำไมไม่ลองคุยกับเจ้าแทนดูล่ะ เผื่ออยากจะกลับมาสานต่องานของไตรทศเขา” ชนะชัยแนะลูกชาย ยุภาค้อนขวับ“ไปแอบคุยกันอีกแล้วใช่ไหม ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปรับปากส่งๆ คุณไตรทำตัวเองทั้งนั้น ให้อยู่กับเจ็บปวดนั่นแหละดีที่สุดแล้ว”คุณนายยุภาเอ่ยถึงบิดาของแทนไทอย่างขุ่นเคือง นี่คงจะหาจังหวะเข้าทางสามีของนางเพื่อให้ช่วยพูดกับลูกชายสินะ สมน้ำหน้านัก โทรไปหาตาแทน ลูกก็คงไม่รับสายกระมัง“โธ่...คุณก็ แก่ๆ กันแล้วน่า ไตรทศก็คงจะสำนึกผิดแล้ว ถึงได้อยากให้ลูกกลับมานี่ไง”“ให้ลูก