Alle Kapitel von พี่แทน แซ่บมาก!: Kapitel 21 – Kapitel 30

...........บทที่ 4ล้างกลิ่นวอดก้า...........ณ งานเลี้ยงสุดหรูของนักธุรกิจในแวดวงเครื่องดื่ม ในงานคลาคล่ำไปด้วยเจ้าของผลิตภัณฑ์นานาชนิด รวมถึงนักลงทุนหน้าใหม่ที่ตบเท้าเข้ามาในงานเลี้ยงเพื่อแลหาช่องทางทำกำไรในธุรกิจประเภทนี้ มีเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่หลายต่อหลายคน และหนึ่งในนั้นคือบิดามารดาของยุริญดา ทั้งสองกำลังง่วนอยู่กับนักลงทุนหน้าใหม่ที่เป็นชาวต่างชาติ การบุกตลาดในประเทศใหม่ๆ พาเครื่องดื่มที่เป็นชาผลไม้ของบริษัทออกสู่ตลาดต่างประเทศ เป็นสิ่งที่ทั้งสองกำลังตั้งใจทำ แต่ทว่า...แม้เรื่องงานจะยุ่งแค่ไหน มารดาจอมบงการของุยุริญดาก็ยังมิวายส่งสายตามาปรามลูกสาวเป็นระยะ“แค่น้ำส้มค่า” ลูกสาวคนเดียวของแม่ยุภา เอ่ยกับมารดาที่ยืนอยู่เยื้องออกไป พร้อมกับชูแก้วน้ำส้มให้ดูว่ามันเป็นแค่น้ำส้ม ไม่ใช่ค็อกเทลอย่างที่มารดาคาดเดา คนเป็นมารดาพยักหน้าเข้าใจ ยิ้มให้ลูกสาวแล้วหันไปสนทนากับว่าที่คู่ค้าของตนต่อยุริญดารอจังหวะมารดาเผลอ ก่อนจะกวักมือเรียกบริกรสุดหล่อเข้ามาใกล้ แล้วฉวยเอาแก้ววอดก้ามาซ่อนไว้ “ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณบริกรแล้วจัดการเทวอดก้าลงในแก้วน้ำส้มของตนเสียกึ่งหนึ่ง ชิมดูรสชาติแล้วต้องซี้ด

แทนไทมองคนตรงหน้าอย่างปรารถนายิ่ง ผิวหล่อนช่างเนียนละเอียด ริมฝีปากก็แลดูนุ่มนวลนัก เขาอดใจไม่ไหว บดจูบลงไปยังกลีบปากสีชมพูระเรื่อ ยุริญดาพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่เขาบังคับศีรษะหล่อนไว้ ให้มันตั้งตรงอยู่เช่นนั้น และทำได้เพียงการเผยอปากให้เขาจูบแต่โดยดี“อา...จูบแม่ง...หวานฉิบหาย!” เขาสบถอยู่ตรงหน้า ยุริญดาไม่รู้ว่านี่ถูกด่าหรือถูกชม สองมือเธอดันอกเขาไว้ แต่เขากลับไม่ใส่ใจ ยังคงบดจูบเธอซ้ำๆ สองมือลูบคลำไปทั่วร่างยามที่เธอเลิกขัดขืนแล้วโอนอ่อนผ่อนตาม ทำไมจูบหวานอย่างนี้นะ หวานอย่างที่เขาบอก ปลายลิ้นที่ส่งเข้ามาทั้งอุ่นทั้งร้อน ตวัดคว้านในโพรงปากเธอแต่ละที ก็ส่งรสหวานเกินจะผลักไสมาให้ เพราะวอดก้าในน้ำส้มใช่ไหม ใช่แน่ๆ ใช่แน่นอน!“พี่แทน...อย่า...ฉัน..กินวอดก้ามา มัน...วูบวาบไปหมด ฉัน...”“ชู่ว์...เก็บเสียงไว้ครางเถอะ วันนี้ฉันมีถุงยาง”ฟึ่บ! กระเป๋าสตางค์สีดำมันปลาบถูกดึงมาวางบนเคาน์เตอร์แรงๆ และแรงนั้นก็ทำเอาซองบางๆ อย่างถุงยางอนามัยโผล่แพลมออกมาให้เห็น ยุริญดาส่ายหน้าพรืด ปฏิเสธไม่ยอมรับรู้ชะตากรรม แทนไทซุกหน้าเข้าหาซอกคอของเธอ เขาจูบเน้นๆ จูบแรงๆ ตามมาด้วยเสียงรูดซิปเสื้อตัวสวยที่ด้า

ยุริญดามองเขาอย่างไม่เข้าใจ อะไรกันอีกละนี่“เธอยังไม่เสร็จ”“ฉันเสร็จแล้ว” เธอแก้ต่าง เธอสุขสมไปเรียบร้อยตั้งแต่ถูกมือเขาบดบี้ส่วนสงวนนั่นแล้ว“หมายถึงรอบสอง”“หา!? อื้อ...”ยุริญดาไม่ต้องงุนงงอีกต่อไป เมื่อแทนไทซุกหน้าเข้าหาหว่างขาของเธออีกรอบหนึ่ง ปลายลิ้นเขาพลิกพลิ้วตรงเกสรดอกรักที่บวมเป่งขึ้นมาอีกคราเพราะแรงปรารถนา เขาจับบั้นท้ายเธอไว้ด้วยสองมือ ตรึงมันไว้กับที่ มิให้ส่วนนั้นของเธอขยับหนี ให้เขาได้ใช้ปากและลิ้นบดบี้ขยี้มันจนหนำใจ “โอ้ว...พี่แทน...อา...ซี้ดดด...” แม่ตัวแสบของแทนไทครางกระเส่าถี่ระรัว ยังไม่มีอะไรมาทดแทนลิ้นกับปากของเขาได้ โดนเข้าไปทีไรได้ร้องระงมอย่างลืมอายทุกที แล้วนาทีต่อมาเขาก็ทำบางอย่างที่เธอต้องผวา เขาอุ้มเธอขึ้นมาโดยที่สองขาเธอยังห้อยค้างอยู่กับท่อนแขนแข็งแรงนั้น “จะทำอะไร พี่! ฉันกลัวตก”“ชู่ว์....” แทนไทปรามให้หล่อนเงียบเสียง เขาอุ้มหล่อนไปที่ห้องน้ำห้องหนึ่ง ก่อนจะยกร่างหล่อนขึ้นสูง สองมือหล่อนรีบคว้าเอาขอบด้านบนของประตู เขายกขาหล่อนพาดบ่าไว้ ก่อนจะซุกหน้าลงไปที่กลางร่องอันชื้นแฉะเพื่อมอบความกระสันรัญจวนที่ยุริญดาโปรดปราน ทุกคราที่เขาปาดลิ้นขึ้นลง เสีย

...........บทที่ 5ถึงร้ายก็รัก...........งานเลี้ยงเต้นรำยังคลาคล่ำด้วยผู้คน เสียงเจรจาภาษาธุรกิจยังแว่วมาให้ได้ยินอยู่เนืองๆ ริษาลากขาออกมาจากในงาน หลังจากยืนเคียงข้างเจ้านายอยู่เกือบสองชั่วโมงจนขาล้าไปหมด เธอขอตัวออกมาสูดอากาศ เมื่อเจ้านายทั้งสองดูท่าว่าจะจีบนักลงทุนชาวต่างชาติได้เพิ่มอีกสองคนในชั่วโมงหลัง การได้นั่งพัก ได้สูดหายใจโดยไม่ต้องปั้นยิ้มให้ใครมันดีที่สุดแล้ว ร่างกายเธอกำลังต่อต้านละนะ มันบอกเจ้าของให้กลับไปนอนเสีย แต่เธอก็ยังต้องอยู่ ต้องทำหน้าที่ของตัวเองอย่างมิมีขาดตกบกพร่อง“น้ำเปล่าหน่อยไหม”เสียงหนึ่งดังอยู่เบื้องบน พอเงยหน้าขึ้นมองจึงได้เห็นบุรุษร่างสูงหน้าตาใจดียืนอยู่ข้างม้านั่งที่เธอนั่งอยู่ เธอรับเอาแก้วน้ำเปล่าจากมือเขา ทั้งขยับแบ่งที่บนม้านั่งตัวน้อยให้เขาได้หย่อนกายลงมา อธิป เป็นเลขาคนหนึ่งของผู้บริหารในบริษัทไกรวัลย์ ด้วยงานที่ต้องติดต่อสื่อสารกันของพวกเลขา ทำให้เธอและเขาต้องเจอกันบ่อยๆ ความสัมพันธ์อันดีจึงก่อเกิดขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะเวลาที่พวกเธอได้พบเจอกัน เขาเป็นผู้ชายใจดี อบอุ่น และเป็นผู้ใหญ่มากทีเดียวในวัยใกล้สามสิบปี“ขอบคุณนะคะ วันนี้เหนื่อยมากเล

“ถูกใจละสิ หมั่นไส้! โอย…พูดมากแล้วคอแห้งจริงๆ” บ่นแล้วแลหาบริกรที่ยกแก้วเครื่องดื่ม แต่ไม่มีใครผ่านมาสักคน“ฉันไปชนแก้วกับสาวๆ กลุ่มนั้นหน่อยดีกว่า”“แล้วแต่…ฉันก็ว่าจะอ่อยผู้ชายอยู่แถวๆ นี้แหละ เผื่อฟลุกแม่มองไม่ทัน”“ยุ!?”“อะไร ฉันอ่อยบ้างทำเป็นมีปากมีเสียง”“ก็เธอจะพูดออกมาทำไมล่ะ”“ก็ปากฉันนี่ พี่ไม่อยากให้ฉันทำอย่างนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนฉันสิ เนี่ย…หิวด้วย มีคนทำฉันเสียพลังงาน หิวมากๆ ตาลายเดี๋ยวเป็นลมพอดี”แทนไทฟังแม่ตัวแสบเจื้อยแจ้วแล้วส่ายหัว สองขาออกเดินจากตรงนั้น“พี่แทน! พูดขนาดนี้แล้วยังจะเดินหนีอีก!”“จะไปหาอะไรมาให้กิน!”“อ้อ…โอเคๆ พี่นี่น่ารักจริง ไปๆ ขอเค้กจานใหญ่ๆ นะคะพี่ขา น้องจะรอค่า...”“เฮ้อ…อย่ามาทำเสียงแบบนั้นได้ปะ ขนลุกอะยุ” ร้องว่าแม่ตัวแสบที่ยืนยิ้มแป้นรออยู่ สงสัยว่าวันนี้จะไม่ได้สาวๆ ไปนอนกกแล้วล่ะ เพราะยัยตัวแสบนี่แท้ๆ เชียว ฮึ่ม!แม้ปากจะครางฮึ่มๆ ขัดใจ แต่สองขาก็เดินหาของกินให้ยุริญดา จนสุดท้ายเค้กส้มชิ้นพอเหมาะในจานสวย ก็ถูกวางใส่มือแม่คนงาม อย่างที่เจ้าตัวต้องการ...........เมื่องานเลี้ยงจบลง สมาชิกบ้านไกรวัลย์ก็พากันเดินทางกลับ เฉกเช่นสมาชิกของบ้านหล