All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 61 - Chapter 70

"เยี่ยงไรเสียนางก็เป็นเมียตบเมียแต่งของเจ้า ท่านพ่อเจ้ามิเคยยกเมียบ่าวพวกนั้นขึ้นมาเทียบเคียงแม่เลยท่านพ่อมิเคยหยามเกียรติแม่เหมือนที่เจ้ากำลังทำกับเมีย จักทำกระไรก็จงคิดให้รอบคอบ" ท่านหญิงแม่เตือนสติลูกชายทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป ขุนปวรรัชดลคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องเมื่อวานเขาทำอะไรลงไป การที่ต้องมาใช้ชีวิตร่วมกันฉันท์สามีภรรยากันมันต้องนึกถึงจิตใจของกันและกัน ไม่ใช่จ้องแต่จะเอาชนะกันแบบนี้ นี่เขาทำอะไรลงไปขุนปวรรัชดลหัวเสียอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เคยทะเลาะกับแม่เกสรหนักถึงเพียงนี้เลยเขารู้ตัวดีว่าเป็นสามีที่ไม่ดี ทำเธอเสียใจมาหลายครั้งแต่เธอก็ดูแลเขามาเป็นอย่างดีอาจจะมีพูดจาเหน็บแนมแทงใจดำให้เจ็บบ้างเป็นครั้งคราว พอเธอหายโกรธใจเย็นลงเธอก็มาดูแลปรนนิบัติเขาเช่นเดิมเขาเดินกลับมายังเรือนของตนเองที่มีแม่เกสรอยู่แทนที่จะไปหาอีแต้ม เขาไม่ควรทำให้เธอขุ่นเคืองหมองใจเรื่องนี้ เขานึกถึงคำพูดของมารดาอย่างไรเสียเธอก็เป็นเมีย"กูบอกว่าเยี่ยงไรอีทอง ไยมึงถึงไม่ไปเสียกำลังท้องกำลังไส้มึงควรนึกถึงลูกในท้องมึงมิใช่มาห่วงกู" เกสรพูดเสียงขุ่นไม่พอใจนัก ที่บ่าวรับใช้ยังไม่ไปไหน ทั้งที่เธออยากอยู่คนเดียว

สไบที่ห่มกายบัดนี้ถูกปลดร่วงลงไปกองแทบเท้าเนินอกอวบอิ่มประจักแก่สายตา สิ่งสวยงามกลมกลึงใหญ่โตทำให้หมื่นพรรธน์ยศต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอือก เรือนร่างทุกส่วนสัดของเกสรงดงามอวบอิ่มน่าสัมผัสแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมขุนปวรรัชดลผู้เป็นสามีของเธอถึงได้ทิ้งให้เดียวดายเปลี่ยวใจเช่นนี้ หากเป็นเขาคงให้อยู่ใกล้ชิดติดกายไม่ห่างไปไหนแน่ เขาใช้มือหนากอบกุมโอบอุ้มเต้างามอย่างหลงใหล"งามนัก" เขาหลุดปากพูดออกมาด้วยความเผลอไผล เกสรอมยิ้มนิด ๆ เมื่อโดนชมซึ่งหน้า เธอไม่คิดว่าการทำผิดศีลธรรมเช่นนี้จะทำให้เธอมีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งชีวิตของเธอมีเพียงขุนปวรรัชดลเท่านั้นที่ได้ชมเชยเรือนร่างเปลือยเปล่าเช่นนี้อ่าซ์.... เกสรส่งเสียงครางเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาครอบงำยอดถันใช้ปลายลิ้นตวัดเลียกลืนกิน ด้วยความเสียวซ่านในร่างกายทำให้เกสรแอ่นเต้างามให้เขามากขึ้น หมื่นพรรธน์ยศดูดดื่มลิ้นเลียสลับกันระหว่างสองเต้างามเขาลืมเดือนแรมไปชั่วขณะ ลืมเสียสนิทว่านัดเธอออกมาเจอที่นี่ ที่ท่าน้ำเมื่อหวนคิดถึงเดือนแรมขึ้นทำให้หมื่นพรรธน์ยศส่ายสายตามองหาเผื่อว่าเดือนแรมจะมา แล้วเห็นเขากับเกสรเข้าแต่ก็ไม่มีแม้แต่เงา จึงไม่ไ

"ข้ามิยินยอม แค่อีแต้มกับพวกบ่าวที่ขึ้นมาปรนเปรอก็มากพอแล้วกระมังไยท่านแม่ถึงคิดจะหาเมียให้ผัวของข้าอีก" เกสรประท้วงแม่สามีทันที"อย่าเห็นแก่ตัวนักเลยแม่เกสร แม่หาคนมาดูแลผัวของเจ้าเพิ่ม เจ้าน่าจักดีใจแลยินดี ครอบครัวของเจ้าจักได้สมบูรณ์เหมือนผู้อื่นเสียที รอเจ้าท้องก็มิรู้จักมีบุญวาสนาไม่" คำพูดแทงใจดำจากแม่สามีทำให้เกสรไม่สามารถโต้เถียงอะไรได้อีกเพราะทุกอย่างล้วนแต่เป็นความจริงทั้งนั้น เธอคงไม่มีบุญวาสนาได้เป็นแม่คนเหมือนคนอื่นอีกไม่นานดอกเจ้าค่ะ ข้าจักมีลูกให้ผัวของข้าให้จงได้ แม่เกสรพูดในใจด้วยความเคืองขุ่นแม่สามีที่ขยันสรรหาผู้หญิงมาประเคนให้กับลูกชายของตน"อุ๊บ โอ๊กกก!!!! อ๊อกกกกกก!!! แหวะ!!!!" "นั่นแม่เกสรเป็นกระไรรึ ไยถึงสำรอกออกมาเช่นนี้" ท่านหญิงเทียนกลับมาจากตักบาตรพระกับเดือนแรม เดินผ่านเรือนของขุนปวรรัชดลจึงทันได้ยินและเห็นเหตุการณ์พอดี จึงเดินขึ้นเรือนไปดูว่าเสียงเมื่อครู่คืออะไร"ท่านแม่""เจ้าเป็นกระไร" ท่านหญิงเข้าไปนั่งข้าง ๆ เพื่อดูอาการลูกสะใภ้"มิทราบเจ้าค่ะ สองวันมานี้ข้าอ้วกมิหยุดเลย มิรู้ไปกินกระไรผิดสำแดงมา" "อ้วกเฉพาะตอนเช้ารึ เหม็นข้าวปลาฤๅไม่""ท่านแม่ร

สไปรท์กับทวีปขอติดรถมากับหมอธาดาเพื่อมาเอาหนังสือเรียนของเขาที่บ้าน ธาดามีหนังสือเรียนที่เขาเก็บรักษามันไว้อย่างดี ทำไมสองคนนี้ถึงอยากได้หนังสือเรียนของธาดาเพราะหนังสือของเขาจดรายละเอียดทั้งแนวข้อสอบและอีกมากมาย ย้อนกลับไปเมื่อวันที่เขาสำเร็จการศึกษาน้องในสายรหัสของเขาลงทุนเอ่ยปากขอซื้อหนังสือเรียนของเขาด้วยราคาหลักหมื่นแต่ธาดาปฏิเสธ เพราะจนถึงทุกวันนี้หนังสือเหล่านั้นยังมีประโยชน์กับเขาเป็นอย่างมาก"โอ้โห้! บ้านพี่ซีหลังใหญ่มาก" สไปรท์ตะโกนเสียงดังเมื่อลงมาจากรถแล้วมองเห็นบ้านหลังสีขาวตรงหน้าทำไมธาดาถึงกล้าพาทวีปมาที่บ้านไม่กลัวทวีปมาเจอปรางเหรอ ไม่เจออยู่แล้วเพราะปรางอยู่ที่บ้านของมารดาของเขาเอง ธาดาจึงอนุญาตให้ทั้งสองมาที่บ้านของเขาได้ ก่อนออกจากบ้านปรางเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านจนเรียบร้อยดีแล้ว ธาดาเดินนำเข้ามาในบ้านมองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวบ้านที่ถูกจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย เขานึกภูมิใจในตัวหญิงสาวที่สมกับเป็นแม่บ้านแม่เรือน เสน่ห์ปลายจวักงานบ้านงานเรือนของปรางไม่มีขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย"บ้านพี่สะอาดมาก สะอาดกว่าบ้านไอ้ไปรท์อีกพี่ของมันนี่โคตรของโคตรรกและสกปรกมากพี่""ไอ้เหี้ยวีป กวนตี

"ไม่ทะเลาะอะไรเลย เราขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ""ได้สิ ปรางจะถามอะไรเราเหรอ""ทำไมถึงคิดว่าเรากับพี่หมอเป็นพี่น้องกัน" ปรางถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ทั้งที่เธอกับหมอธาดาไม่ได้หน้าตาเหมือนกันเลยสักนิดเดียว เธอมีใบหน้ารูปไข่แต่ธาดาหน้ายาวกว่าเข้มกว่า"พี่น้ำฝนบอกมานะ เขาคงเข้าใจผิดเหมือนเรา" พอได้ยินสิ่งที่ทวีปบอกมา ปรางถึงกับควันออกหูผู้หญิงคนนี้อีกแล้วเมื่อไรจะเลิกยุ่งกับเธอเสียที"เขาไม่ได้เข้าใจผิดหรอก เขาแกล้งหมอทวีปมากกว่าคงอยากจะให้พี่หมอกับหมอทวีปทะเลาะกัน""จริงเหรอ ทำไมทำแบบนั้นล่ะ พี่น้ำฝนจะแกล้งเราทำไม" ทวีปพูดด้วยความสงสัย คิ้วขมวดผูกกันเป็นปม ด้วยความไม่เข้าใจว่าพยาบาลน้ำฝนจะแกล้งเขาทำไม"เพราะว่าพี่น้ำฝนชอบพี่หมอแต่พี่หมอไม่ชอบพี่น้ำฝน พี่หมอชอบเราและเขายังพยายามแยกเรากับพี่หมอออกจากกัน" เธออธิบายให้ทวีปเข้าใจในสิ่งที่น้ำฝนทำ"อ๋อ เพราะแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ""ปราง! ทวีป" เสียงเรียกดังลั่นเมื่อเจ้าของชื่อหันกลับไปมองปรากฏว่าเป็นสามีขี้หึงของเธอเอง ธาดาปรี่เข้ามากระชากข้อมือเล็กเข้าหาตัวโอบเอวบางไว้แน่นแสดงความเป็นเจ้าของทันที ตวัดสายตาดุมองหมอหนุ่มรุ่นน้อง ทวีปส่งยิ้มเหยเกมาให้