มนต์รักข้ามภพ

หมอธาดาขับรถมาจอดเทียบฟุตบาท เพื่อซื้อปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ เป็นมื้อเช้าที่เขาชอบทาน และจะทานเป็นประจำ นายแพทย์หนุ่มใหญ่รักสุขภาพไม่สูบบุหรี่ เหล้าเบียร์มีดื่มบ้างตามวาระสังสรรค์ กาแฟไม่จำเป็นไม่แตะเลย เข้าฟิตเนสสัปดาห์ละ 2 ครั้ง วิ่งในสวนสาธารณะทุกวัน ก่อนหรือหลังไปทำงาน ธาดามักจะตื่นตีสี่แม้วันนั้นเขาจะไม่ต้องไปทำงานก็ตามและจะเข้านอนก่อนสี่ทุ่มประจำหากไม่ได้อยู่เวรดึก จะเสริมหล่อเดือนละครั้ง เขามักจะเข้าคลินิกเสริมความงามฉีดบำรุง เลเซอร์แต่ไม่ผ่า หน้าตารูปร่างของเขานั้นดีอยู่แล้ว ไม่ต้องพึ่งมีดหมอ แต่ก็ยังอยากให้มันคงสภาพไว้แบบนี้ไปตลอด จึงต้องพึ่งเข็ม เลเซอร์และครีมบำรุงบ้าง

ธาดาหนุ่มหล่อวัย 38 ปี ไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยมีลูก ใช้ชีวิตโสดไปวัน ๆ เรื่องบนเตียงให้เป็นหน้าที่สาว ๆ มาตอบกันเองแล้วกัน 

ผู้หญิงแต่งตัวประหลาดเดินโซโซซัดเซคล้ายคนเมา เธอเดินเข้าใกล้รถของเขาที่กำลังจะออกตัว คราแรกธาดาไม่ใส่ใจนัก แต่แล้วแม่ผู้หญิงขี้เมากลับเอียงตัวล้มใส่รถเขา แล้วก็ร่วงลงไปกองที่พื้น จรรยาบรรณความเป็นหมอ ทำให้ธาดาเปิดประตูรถออกไปดู ผิวพรรณขาวผ่องผมยาวดกดำปรกใบหน้า ทำให้เขามองไม่เห็นใบหน้านวล 

เขานั่งลงข้างเธอมือจับที่ชีพจร มันเต้นแผ่วเบา จังหวะการเต้นของชีพจรช้ามาก เขาตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นรถ เขาขอถอนคำพูดที่ว่าเธอขี้เมาแล้วกัน เพราะเขาไม่ได้กลิ่นแอลกอฮอร์จากตัวเธอเลย พอเข้ามาในรถแล้วนั่งพิศพินิจมองใบหน้านวล เธอสวย ขนตางอนจมูกโด่งเชิดขึ้น ปากอิ่มจิ้มลิ้มน่า....

"พาไปโรงบาลก่อนแล้วกัน" ธาดาหยุดความคิดตัวเองเอาไว้รัดเข็มขัดนิรภัยให้อีกฝ่ายก่อนจะเร่งเครื่องยนต์ตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลที่เขาทำงาน

"หมอคะ เธอฟื้นแล้วค่ะ" นางพยาบาลสาวเปิดประตูเข้ามารายงานคุณหมอธาดา นายแพทย์ผู้หล่อเหลาเป็นที่หมายตาของสาว ๆ ในโรงพยาบาล ทุกคนต่างอยากขึ้นเตียงกับเขา เพราะสาวที่เคยขึ้นครูกับหมอต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าแซ่บมาก เงยหน้าขึ้นมามองพยาบาลสาวนามว่าน้ำฝน นางพยาบาลสาวคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้ยังไม่ถึงเดือนและยังไม่เคยลองและเธออยากลองขึ้นครูกับหมอธาดา ว่าจะสมคำที่คนล่ำลือหรือไม่

"เธอเป็นไงบ้าง" เธอที่ว่าคือคนไข้ของหมอธาดา เขาช่วยเธอเอาไว้ได้ตอนที่เธอเดินโซเซมาเป็นลมอยู่ข้างรถเขา เมื่อตอนเช้ามืดที่ผ่านมา เขาจึงพาเธอมาที่โรงพยาบาลด้วยเลย

หญิงสาวเนื้อตัวผิวพรรณสะอาดสะอ้าน ผิวขาวเหมือนหยวกกล้วย คิดว่าน่าจะเป็นลูกผู้ดีมีเงินแน่นอน แม้การแต่งตัวจะดูผิดแปลกต่างจากคนทั่วไป แต่งตัวเหมือนหลุดมาจากยุคกรุงศรีฯ เสียอย่างนั้น

"ปกติดีค่ะ แต่พูดจาแปลก ๆ หรือจะเป็นคนสติไม่ดีค่ะคุณหมอ”

"ผมไปดูเอง" คุณหมอยืนเต็มความสูง หุ่นนักกีฬาความสูง เกือบ 190 เซนติเมตร น้ำฝนรีบปรี่เข้ามากอดแขนล่ำของหมอหนุ่ม นาน ๆ จะได้อยู่กับหมอธาดาสองต่อสอง เธอไม่ควรพลาดโอกาสนี้ ใช้สองเต้าที่เพิ่งไปเพิ่มขนาดมาเบียดเสียดแขนล่ำของคุณหมอ เขามองลงมาหาคนที่เตี้ยกว่าหลายเซนติเมตรแม้เธอจะใส่ส้นสูงสามนิ้วก็ไม่ช่วยอะไรได้ ยกยิ้มมุมปากใช้มือเรียวเกลี่ยริมฝีปากนิ่มเบา ๆ โน้มศีรษะเข้ามาใกล้

"เลิกงานก่อนนะ" คำพูดของหมอหนุ่มทำน้ำฝนตาลุกวาว หัวใจโลดแล่นตื่นเต้นดีใจ ความฝันกำลังเป็นจริง

"ค่ะหมอ"

คุณหมอธาดาเปิดประตูเข้ามาในห้องผู้ป่วย เขาให้เธอนอนห้องพิเศษ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายคุณหมอธาดาจัดการทั้งหมด เปิดประตูเข้ามาต้องตะลึงเหมือนต้องมนต์ ดวงตากลมโตนัยน์ตาสีดำสนิท เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์น่าดึงดูดนัก

"สวัสดีครับ ผมหมอธาดาคนที่ช่วยคุณไว้ เป็นอย่างไรบ้าง ปวดหัวไหมหรือเจ็บตรงไหนไหม" เธอเงียบ คิ้วเรียวขมวดชนกันมองหน้าเขาไม่พูดไม่จา หมอหนุ่มมองกิริยาท่าทางนั้นอย่างหลงใหล เขาลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ หากอยู่สองคนคงดีกว่านี้ กลิ่นหอมจากกายสาวที่ไม่ใช่น้ำหอม แต่คล้ายน้ำอบที่ใช้ในวันสงกรานต์ มันมีกลิ่นของขมิ้นลอยเข้ามาในจมูกของเขาด้วย

"คุณชื่ออะไร จำชื่อตัวเองได้ไหม" หมอหนุ่มชวนคุย ใจจริงเขาอยากไล่พยาบาลน้ำฝนออกจากห้องยิ่งนัก

"ชื่อข้ารึ" ธาดาพยักหน้า แม้จะแปลกใจในสรรพนามเรียกแทนตัวเองของอีกฝ่ายก็ตาม "ปราง"

"ปราง ชื่อเพราะดีแฮะ ชื่อจริงล่ะครับ" น้ำฝนทำหน้าที่จดบันทึกข้อมูลอยู่ด้านหลัง

"ชื่อจริงคือกระไร" หมอกับพยาบาลยืนมองหน้ากัน 

"เอ่อ แล้วจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นลมได้ คุณมีโรคประจำตัวหรือเปล่า"

"ขะ ข้าตื่นขึ้นมา ลงจากเรือนไปเยี่ยว แล้ว…."

"อุ้ย อิอิ" น้ำฝนหัวเราะขำกับคำพูดของคนไข้ หน้าตาสะสวยแต่พูดจาแปลกประหลาด ธาดาหันมาส่งสายตาดุให้

"ต่อครับ"