All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 71 - Chapter 80

"เฮ้ย ขออีกสองใบได้ไหมพี่ มันไม่พอ" "เอาไป แล้วไม่ต้องเดินมาตรงนี้อีก""ครับ ๆ ได้เงินแล้วเว้ย" เมื่อเด็กวัยรุ่นกลุ่มนั้นเดินห่างออกไปแล้วเธอจึงเลื่อนกระจกขึ้นปิดเหมือนเดิม สไปรท์กำลังทำให้เธอคลั่งตายเมื่อเขาไม่ยอมหยุดแถมยังแหย่นิ้วเข้ามาอีก น้ำฝนยกก้นขึ้นแล้วร่อนสะโพกส่ายไปมาด้วยความเสียวเธอจับกดศีรษะของสไปรท์ให้แนบไปกับกลีบดอกไม้ของเธอ"พี่จะ สะ เสร็จแล้ว อ๊า"ร่างกายน้ำฝนกระตุกเกร็งเมื่อถึงฝั่งฝัน เธอทิ้งตัวนอนราบไปกับเบาะหนังด้วยความเหนื่อยล้าเหมือนถูกสูบพลังงานไปจนหมดตัว สไปรท์เลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างที่นอนอ่อนระทวยนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าที่ถูกโบกด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะออกให้อย่างเบามือ เธอหลับตาพริ้ม เขารู้สึกหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้จนอยากจะรู้จักเธอให้มากขึ้นกว่าที่เคย น้ำฝนมีอะไรที่พิเศษที่ทำให้เขาอยากจะรู้จักเธอ"เราจะได้ทำแบบนี้กันอีกไหม" น้ำฝนลืมตาขึ้นมองใบหน้าหล่อของเขาแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ยกแขนขึ้นกอดคอเขาแล้วยืดหน้าจุมพิตที่ปากบางของสไปรท์"พี่มีความสุขมากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่พี่ยังไม่ทำให้สไปรท์มีความสุขเลยนะแล้วแบบนี้จะตอบได้ยังไงว่าเราจ

แรงถีบของธาดาบวกกับอารมณ์โกรธจัดทำให้ร่างของทวีปลอยไปปะทะกับโต๊ะทำงานที่อยู่ห่างออกไปสองเมตรแล้วโต๊ะก็ไถลออกไปอีก ปรางอึ้งทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอตั้งสติไม่ทันกว่าจะเรียกสติของตนเองได้ทวีปก็ถูกรัวหมัดใส่ที่ใบหน้าขาวไปหลายหมัดแล้ว หมอผู้ชายอีกสามสี่คนวิ่งกรูเข้าไปดึงร่างของหมอธาดาออกมาอย่างทุลักทุเล"ปล่อยกู! กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าปรางเป็นเมียกู มึงก็ยังเสือกมายุ่ง อย่ายุ่งกับเมียกู!" ธาดาสติขาดผึง เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์และสติสัมปชัญญะได้อีกต่อไปเมื่อเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า ในคราแรกเขามองเห็นปรางกำลังนั่งอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมกายเอาไว้แต่มือของเธอเหมือนมีมากกว่าสองมือ แต่พอตั้งใจมองจึงรู้ว่าปรางไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียว"พี่หมอคะ มันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะคะ หมอทวีปเขาช่วยหนูไว้" ปรางพยายามอธิบายให้เขาฟังแต่ดูท่าธาดาจะหูดับไปชั่วขณะเพราะเขาไม่สนใจสิ่งที่เธอพยายามจะบอกเขาเลย ธาดาตรงปรี่เข้ามากระชากข้อมือบางเข้าหาตัวเองดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองดวงหน้าของเมียรักด้วยความชิงชังผิดหวัง"ไม่ต้องพูด! กลับบ้าน!" เขากึ่งลากกึ่งจูงปรางไปที่รถยนต์ของตนเองที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถของโร

"เข้าห้องน้ำ" เธอตอบเขาสั้นห้วน ไม่ได้หันหน้าไปมองเพราะเธอกำลังเปลือยอกอยู่จึงไม่อยากให้เขาเห็นภาพล่อตาล่อใจ แล้วจะเกิดตัณหาคิดทำโทษเธออีก "ว้าย!"ข้อมือของเธอถูกดึงให้หันหน้ากลับไปหาเขาที่อยู่ในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่ง ปรางเซถลาล้มตัวลงทับแผงอกกว้างของหมอธาดา เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งและจะลุกหนีแต่เขากับรั้งเธอไว้ ธาดาก้มมองสำรวจเรือนร่างผิวขาวเนียนใสที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำ รอยจ้ำแดงเป็นจุด ๆ ทำให้เขาตระหนักนึกคิดได้ว่าเมื่อคืนตนนั้นได้กระทำรุนแรงกับหญิงสาวร่างบางนี้ไปมากเพียงใด แววตาสำนึกผิดฉายชัดปรางพยายามเอี้ยวตัวหลบให้พ้นจากสายตาของคนใจร้ายนั้นมือใหญ่ถูกยกขึ้นมาลูบไล้ไปตามร่องรอยราคีที่ตนนั้นเป็นผู้กระทำมันอย่างเชื่องช้า เหมือนว่าจะพยายามจดจำและไถ่โทษขอให้เธออภัยให้ เมื่อคืนเขายอมรับว่าตนเองดื่มหนักทำให้ขาดสติยับยั้งชั่งใจ หึงและหวงจนไม่ฟังและทำร้ายคนที่รักให้เจ็บช้ำทั้งร่างกายและจิตใจ"เจ็บมากไหม ผมขอโทษ" ธาดาจ้องมองนัยน์ตาเหม่อลอยของเธอด้วยความรู้สึกผิด เขาสังเกตได้ว่าร่างบางสั่นเทาไม่รู้เป็นเพราะอากาศที่หนาวเย็นหรือเป็นเพราะเธอกลัวเขากันแน่"ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปห้องน้ำ" ป

"เกือบไม่ทัน เฮ้อ..." มือหนาใหญ่ยกขึ้นกุมใบหน้านวลของปรางผู้หญิงอันเป็นที่รัก ยอดดวงใจของเขา หมอธาดาสำรวจทุกอณูว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาใช่เมียเขาแน่ใช่ไหม ธาดาดีใจจนลืมความโกรธเคืองเธอเรื่องเมื่อคืน เขาดึงเธอมากอดแน่นจูบซับคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม จูบเรียวปากบางด้วยความคะนึงหา หากเขากลับมาถึงบ้านช้าอีกนิดเดียว เมียรักคงจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ ต่อไปจะไม่ปล่อยให้คาดสายตาอีกแล้ว"อย่าทิ้งผมนะคนดี อย่าทิ้งผม ผมขอโทษ" ธาดาพึมพำด้วยความกังวลและเขาหวาดกลัวระแวงว่าจะไม่ได้อยู่กับเธออีกเขาเคยคิดทำใจเรื่องที่ปรางจะกลับไปในที่ที่เธอจากมา เขาคิดว่าตนเองทำใจได้อยู่คนเดียวได้ แต่พอเอาเข้าจริง วินาทีเฉียดตายแสงบ้านั่นเกือบพรากเมียไปจากเขา ทำให้เขารู้ตัวได้ในทันทีว่าขาดปรางไปไม่ได้ในชีวิตนี้ เขาอยู่โดยไม่มีเธอไม่ได้ น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมันไหลออกมาอย่างไม่อายเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่รักกำลังจะจากเขาไป และไม่รู้ว่าจะได้กลับมาพบกันอีกไหม"พี่หมอ" เธอตกใจจนพูดไม่ออก เมื่อเห็นเขาร้องไห้อย่างหนัก สายตากลมโตเหลือบมองไปทางที่มีแสงบัดนี้มันอันตรธานหายไปแล้ว เธอเสียดายที่ไม่ได้กลับไป แต่พอมองหน

ปรางเข้าไปเปลี่ยนชุดใหม่ในห้องนอน เธอเลือกชุดว่ายน้ำวันพีชลายเสือดาวมีส่วนเว้าบริเวณหน้าท้อง ผูกโบว์สีดำที่หน้าอกและเนินเนื้อ เป้ากางเกงจะเป็นผ้าซีฟองที่มองทะลุเห็นเส้นไหม เป็นชุดที่เธอตั้งใจซื้อมาตั้งแต่คราวไปเที่ยวทะเลกับครอบครัวของหมวดตะวันแล้วแต่ไม่ใส่เพราะเห็นเนื้อหนังเกินงาม เมื่อครานี้ได้มาเที่ยวกับธาดาเพียงลำพังเธอจึงไม่ลืมที่จะหยิบมันติดกระเป๋ามาด้วย เธอมีอีกสองชุดที่จะใส่ให้เขาได้ยลโฉมตลอดการเที่ยวพักผ่อนครั้งนี้ร่างบางอวบอิ่มเดินออกมาจากห้อง เธอเกิดอาการประหม่าเล็กน้อยเพราะไม่เคยใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเช่นนี้มาก่อน กลัวว่าธาดาจะตกใจและรับไม่ได้ เขายืนหันหลังให้เธอ ธาดากำลังถ่ายรูปวิวทะเลจากในตัวบ้านพักที่สามารถมองเห็นทะเลได้ กล้องถ่ายรูปราคาแพงที่เขาพกติดตัวมาด้วย แม้มันจะอยู่กับเขามานานตั้งแต่สมัยเรียนแต่เขาก็ไม่เคยหยิบมาใช้เลยจนถึงวันนี้ เขาหันกลับมาเห็นปรางในชุดวาบหวิวแน่นอนธาดาไม่ลืมที่จะยกกล้องขึ้นมาเก็บภาพของเธอ"อะไรกันเนี่ย มีชุดนี้ด้วยเหรอ" "ตั้งแต่มาเที่ยวทะเลรอบก่อนแล้วค่ะ" เธอตอบเขาด้วยความเคอะเขิน แก้มนิ่มแดงระเรื่อเมื่อถูกสายตาคมจ้องมองแทบจะกลืนกินเธอ"หนูปรางขอ