All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 51 - Chapter 60

และอ่อนเพลียมากไม่เคยต้องเสียแรงกับเรื่องเซ็กซ์มากเท่านี้มาก่อน ด้านปรางนั่งรถมาได้สักพักเธอก็เข้าสู่นิทราไปแล้ว เขาปล่อยให้เธอหลับ หน้าตาของคนตัวเล็กซีดเผือดอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อคืนตอนที่เขานอนกอดร่างบางเธอมีอาการไข้ขึ้นตัวร้อนรุ่ม ๆ จึงต้องปลุกขึ้นมาทานยาแก้ไข้เขาขับรถไปหันมามองคนหลับไป อดนึกถึงเรื่องที่คุยกับเพื่อนเมื่อคืนนี้ไม่ได้เลย เขาคิดว่ามันสมควรแก่เวลาแล้ว เขาอยากให้ปรางมั่นใจและอยากแสดงความชัดเจนกับเธอให้มากกว่าที่เป็นอยู่ ทุกคนรอบกายของเขาต่างรู้ดีในความสัมพันธ์ของเขาและปราง ธาดาเองก็อยากให้เธอมั่นใจในตัวของเขาว่าเขานั้นจริงใจกับเธอเพียงคนเดียวกลับคืนสู่ชีวิตปกติเหมือนเดิมธาดาถึงบ้านเมื่อตอนสิบโมง เขามีเวลาได้นอนพักก่อนเข้าเวรตอนบ่ายสอง ก่อนขับรถไปโรงพยาบาลเขาหอบเอาเสื้อผ้าที่ใช้แล้วไปที่ร้านซักรีดในหมู่บ้าน เพราะไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับปรางอีก เมื่อหลายวันก่อนเขาปล่อยให้ปรางใช้เครื่องซักผ้าที่บ้านด้วยตัวเอง เธอเอารองเท้าผ้าใบกับกระเป๋าเป้ของเขาใส่ถังซัก ทำให้เครื่องรวนและเกิดช็อตกลายเป็นเครื่องซักผ้าผีสิงเดินได้ หญิงสาวกลัวจนวิ่งหนีขึ้นห้องนอนและไม่ล

ตะวันกดสายตาลงต่ำเมื่อมือบางของเธอยกขึ้นมาลูบไล้ที่บริเวณปมผ้าเช็ดตัวของตัวเอง หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำลุ้นว่าสาวเจ้าจะทำเช่นไรกับมัน แล้วทันใดนั้นเธอดึงปมผ้าเช็ดตัวออกจนมันร่วงลงไปกองที่พื้น เรือนร่างเปลือยเปล่าฉายชัดตะวันใช้สายตาเจ้าชู้ของตัวเองสำรวจไปทั่วร่าง น้ำฝนดันเก้าอี้ออกแล้วกดไหล่ของตะวันนั่งลงไปที่เก้าอี้ ดันขาที่ยังอยู่ในกางเกงสีกากีให้แยกออกกว้างเพียงพอให้เธอเข้าไปแทรกกลางได้"กินเลยเหรอครับ" ตะวันเอ่ยถามเสียงสั่นที่สื่อความหมายสองแง่สองง่าม เมื่อเจอผู้หญิงเป็นฝ่ายรุกเสียเอง น้ำฝนใช้สองเต้างามเกินตัวของตัวเองบดบี้ไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของนายตำรวจหนุ่ม ลำแขนหนาโอบรัดเอวบางสองมือหนาตีก้นงอนพร้อมบีบขยำระบายความอยากอ้าปากงับหัวนมที่แข็งชันของสาวเจ้าจนเธอส่งเสียงครางออกมา ตะวันไม่สนใจเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ตัวเองตอนนี้เขากำลังลุ่มหลงมัวเมากับเซ็กซ์ของผู้หญิงตรงหน้า น้ำฝนขึ้นคร่อมทับบนตักของเขาเธอใช้กึ่งกลางกายสาวบดเบียดเป้าตุงของเขาผ่านกางเกงทำงาน"ตกลงหมวดจะกินข้าวก่อนหรือกิน...น้ำฝนก่อนดีคะ" น้ำฝนเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ ส่วนล่างยังคงบดขยี้เธอรู้สึกถึงความเปียกแฉะบ่งบอกว่

ผู้หญิงหนึ่งเดียวในนี้เธอแทบปรับจูนอารมณ์ไม่ทัน ทั้งที่เธอควรจะเป็นคนกลัวที่เอาชู้มานอนคอนโดที่มันออกเงินซื้อให้ แต่ทำไมกลับเป็นกอล์ฟที่กลัวจนร้องเสียงหลง ยอมให้หมวดตะวันใส่กุญแจมือแล้วลากเข้ามาในห้องพัก"แหม กูหามึงตั้งนาน แต่มึงกลับอยู่แค่ปลายจมูกกูนี่เอง นี่มึงเป็นพี่ชายของน้ำฝนเหรอ" คนถูกถามหันขวับเอะใจตรงคำว่า พี่ชาย นี่เมียตัวเองพาผู้ชายขึ้นห้องแล้วยังไปโกหกหาว่าผัวเป็นพี่ชายอีกเหรอ ส่งสายตาโกรธจัดไปให้น้ำฝน หลุดออกไปได้เมื่อไรจะจัดการอีตอแหลให้เข็ดเลย นี่เขาไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรที่โดนเมียตัวเองสวมเขา"อย่าจับผมเลยนะ จะให้ผมทำอะไรบอกมาเลย ถ้านายรู้ว่าผมโดนจับเขาส่งคนมาฆ่าผมแน่" ตะวันนิ่งไปสักพักเหมือนใช้ความคิด เขาต้องการตัวการรายใหญ่ไอ้กอล์ฟเป็นแค่ลูกน้องปลายแถว แน่นอนถ้าข่าวออกไปว่ามันถูกจับมีหวังมันโดนฆ่าตายเป็นรายที่สี่ เขาเริ่มรู้สึกระแคะระคายว่าพวกมันรู้ได้อย่างไรว่าคนของมันถูกจับ เขาไม่อยากจะคิดว่ามีเกลือเป็นหนอน"น่าสนใจนะ กูกับน้ำฝนกินกันเมื่อคืนนี้และกูก็อยากกลับมากินอีก มึงคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมแลกกับเรื่องที่กูเจอมึงวันนี้ อ๋อ แล้วมึงก็ต้องทำงานให้กู" ตะวันพูดแทงใ

"ข้าอยากตีเจ้าเสีย ไยถึงไม่ฟังข้าบ้าง หากเกิดภัยร้ายต่อตัวเจ้าจะเป็นเช่นไรเล่า" หมื่นพรรธน์ยศอดไม่ได้ที่จะดุด่าเดือนแรม เขาเตือนเธออยู่ร่ำไปว่าห้ามไปอาบน้ำที่ท่าน้ำในยามค่ำคืน จะเกิดอันตรายไม่ถูกสัตว์มีพิษกัด ก็อาจจะถูกคนชั่วบุกเขามาทำร้ายได้ โจรชั่วที่ลักพาตัวคู่หมั้นของเขายังหาตัวไม่เจอกลัวว่ามันจะย้อนกลับมาที่เรือนท่านพระยาฯ อีก"ข้าขอโทษเจ้าค่ะ" เดือนแรมมีสีหน้าสลดลงเมื่อถูกดุ กล่าวขอโทษเสียงเบาหวิว"แม่เจ้านอนแล้วรึ""เจ้าค่ะ ท่านแม่เข้านอนก่อนที่ข้าจะออกไปที่ท่าน้ำ" เธอตอบเขาด้วยความใสซื่อไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ชาย หมื่นพรรธน์ยศเมื่อได้ยินดังนั้นจึงยกยิ้มกรุ้มกริ่ม ฉุดมือบางเดินออกจากที่ซ่อนพาเดินขึ้นเรือนอย่างไม่กลัวใครจะมาเห็นเดือนแรมขืนตัว ส่งเสียงกระซิบร้องห้ามแต่เธอเสียงดังไม่ได้ เสียงห้ามของเธอจึงไม่เป็นผล สุดท้ายเรี่ยวแรงอันน้อยนิดก็สู้แรงบุรุษร่างกายแข็งแรงของนายทหารไม่ได้ หมื่นพรรธน์ยศกึ่งลากกึ่งจูงเดือนแรมกลับเข้ามาในห้องนอนของเธอได้สำเร็จ เวลาของเขามีน้อยจึงเร่งทำเวลา เขาจะมาหาเธอได้ก็เฉพาะเวลากลางคืนเท่านั้นทั้งที่ใจร่ำร้องอยากจะอยู่ใกล้ชิดกายสาวเมื่อเข้ามาภายในห้

"แต่ครั้งนี้มิต้องทำดอก เพราะข้าอยู่นี้" เขากระซิบบอกก่อนจะแทงพรวดในคราเดียว แล้วค่อย ๆ ขยับส่ายวนเป็นวงกลม ร่างบอบบางแอ่นสะโพกเข้าหาเสียเอง"เร็ว ๆ นะเจ้าค่ะ" เธอมีความกลัวและกังวลแต่ความต้องการของร่างกายก็ไม่อาจหักห้ามใจได้"รู้หรอกน่า" เขาเร่งจังหวะส่วนล่างให้เร็วขึ้น ไม่คิดว่าการทำแบบนี้กลางแจ้งล่อสายตาผู้คนเช่นนี้จะทำให้อารมณ์ความอยากมันจะเพิ่มขึ้นสูง จนเขาแทบควบคุมร่างกายของตนเองไม่ได้ทั้งที่ตั้งใจจะเอาออกมาหลั่งด้านนอก แต่ไม่ทันเสียแล้วจึงปล่อยเลยตามเลย เมื่อพายุร้อนรักสงบลง เดือนแรมรีบใช้ขันตักน้ำมาราดทำความสะอาดร่างกายของตนเองก่อนจะเดินขึ้นเรือนไป ส่วนหมื่นพรรธน์ยศไม่สามารถขึ้นเรือนได้อีกจึงนั่งรอเดือนแรมโยนเสื้อผ้าลงมาให้เขาทางหน้าต่างแทนวันนี้เป็นวันขึ้นสิบห้าค่ำซึ่งเป็นวันพระใหญ่ ที่เหล่าเจ้านายบนเรือนจะลงมาที่ท่าน้ำเพื่อตักบาตรพระภิกษุสงฆ์ รวมถึงแม่เกสรสะใภ้เอกท่านหญิงเทียนกำลังเดินกลับเรือนของตนเองแต่สายตาก็ดันไปสะดุดกับผู้ชายที่คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นหมื่นพรรธน์ยศคู่หมั้นของน้องสาวสามี แต่ทำไมถึงมาแต่เช้าตรู่แล้วยังเดินมาจากด้านหลังซึ่งเป็นเรือนของแม่เดือนภรรยาคนที