อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นเมียหมอ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

ตอนที่ 21ในเมื่อเธอทำลายความสัมพันธ์นั้นจากภายนอกไม่ได้ เธอก็จะทำลายมันจากข้างใน ทำลายจาก “ความเชื่อใจ”โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เธอรู้ดีว่าเป็นใคร“ว่าไงคะ คุณหมอดนัย” เธอรับสายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“ผมได้ข่าวมาจากเพื่อนที่ BGH ว่าคุณลองเปิดศึกกับนลินกลางงานเลี้ยงเหรอครับ” เสียงปลายสายหัวเราะในลำคอ “ผลเป็นยังไงบ้างล่ะ ท่าทางจะไม่ค่อยดีสินะ”“หุบปาก!” ขวัญตาตวาดกลับ “ถ้าคุณโทรมาเพื่อสมน้ำหน้า ก็วางไปซะ!”“ใจเย็นสิครับคุณหมอ ผมแค่จะบอกว่า แผนของเราต้องเริ่มได้แล้ว” ดนัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง “ผมได้ข้อมูลเด็ดมาแล้ว ข้อมูลที่จะทำให้ไอ้หมอภาคินมันหมดอนาคตในวงการแพทย์ไปเลย”ที่อีกมุมหนึ่งของกรุงเทพฯ ในห้องทำงานส่วนตัวของ หมอดนัยเขากำลังนั่งมองเอกสารปึกหนึ่งที่เพิ่งได้มาจาก “แหล่งข่าว” ที่เขาใช้เงินฟาดไปก้อนโต มันคือสำเนาบันทึกการฟ้องร้องคดีหนึ่งเมื่อสามปีก่อน คดีที่ถูกปิดเงียบและไกล่เกลี่ยกันนอกรอบอย่างรวดเร็ว“คดีชลกรุ๊ป ฟ้องร้องนายแพทย์ภาคิน จิรโชติ ฐานกระทำการโดยประมาท เป็นเหตุให้ทารกในครรภ์ถึงแก่ความตาย”รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดนัย

ตอนที่ 23ที่โรงพยาบาล คุณหญิงกิ่งกาญจน์ แวะมาที่แผนกสูตินรีเวชกรรมด้วยตัวเอง วันนี้เป็นวันนัดรับยาบำรุงครรภ์ชุดใหม่ของ นลิน ปกติแล้วภาคินจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เองทั้งหมด แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ท่านไม่อยากให้ลูกชายต้องมาที่โรงพยาบาลให้ตกเป็นขี้ปากของพวกช่างนินทาอีก“นี่ค่ะคุณหญิง วิตามินบำรุงของคุณนลินค่ะ” นางพยาบาลรุ่นใหญ่ที่คุ้นเคยกันดี รีบนำถุงยาที่บรรจุวิตามินสำหรับไตรมาสที่สองกล่องใหม่ล่าสุดมาส่งให้ท่านอย่างนอบน้อม“ขอบใจจ้ะ” คุณหญิงกิ่งกาญจน์รับมาถือไว้แน่น ท่านมองไปรอบๆ แผนกที่เคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของลูกชายด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ท่านซื้อขนมเปี๊ยะไส้ถั่วไข่เค็มเจ้าอร่อยที่ลูกสะใภ้เคยบ่นว่าอยากทานติดมือไปด้วย ท่านตั้งใจจะไปทานมื้อค่ำที่บ้านของลูกชายบรรยากาศที่บ้านของภาคินและนลินในค่ำคืนนี้ อบอวลไปด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด มันคือความสงบสุข ภาคินในบทบาทพ่อบ้านเต็มตัว กำลังตักข้าวต้มปลาเก๋าน้ำข้นร้อนๆ ให้ภรรยาและมารดาของเขา“อร่อยจังเลยตาภาค ไม่นึกเลยว่าลูกชายแม่จะมีฝีมือทำกับข้าวเก่งขนาดนี้” คุณหญิงกิ่งกาญจน์เอ่ยชมไม่ขาดปาก“ก็เพิ่งมาหั

ตอนที่ 25วินาทีนั้นเอง...พยาบาลอีกคน ในชุดยูนิฟอร์มสีขาว เดินตรงเข้ามาที่เคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว เธอหันซ้ายหันขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมอง เธอก็หยิบถุงยาที่เหมือนกันเป๊ะออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม สับเปลี่ยนกับถุงยาของคุณหญิงกิ่งกาญจน์อย่างรวดเร็ว แล้วเดินหายไปจากมุมกล้องทันที!“หยุดภาพ!” ภาคินตะโกนลั่น “ซูมหน้ามัน!”ภาพใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นถูกขยายใหญ่ขึ้น...“นั่นมัน...นั่นมัน มิรันตี นี่!” นางพยาบาลกิ่งร้องออกมาอย่างตกใจ “พยาบาลที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่!!!”ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางห้อง!มิรันตี...หมอดนัย...ในที่สุด จิ๊กซอว์ทั้งหมดก็ต่อกัน แต่มันคืออดีตคู่หมั้นของนลิน! ไอ้สารเลวคนนั้น! มันไม่ใช่แค่พยายามแย่งนลินคืน แต่มันกำลังจะฆ่าลูกของเขา!“รีบโทรไปตามตัวนางพยาบาลมิรันตีมาเดี๋ยวนี้!” นายแพทย์ปราโมทย์ออกคำสั่งเสียงเด็ดขาดเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลรีบยกหูโทรศัพท์ทันที แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำให้ทุกคนในห้องเลือดขึ้นหน้า“เอ่อ...ติดต่อไม่ได้ค่ะคุณท่าน เบอร์มือถือปิดเครื่องไปแล้ว และเธอเพิ่งยื่นใบลาออกฉุกเฉินเมื่อตอนห้าโมงเย็น อ้างว่ามีธุระด่วนต้องกลับต่างจังหวัดค่ะ...”ปัง!!!ภาคินทุบกำปั้นลงบน

ตอนที่ 27“เชิญคุณหมอขวัญตาเข้ามาครับ” เสียงของนายแพทย์ปราโมทย์ดังขึ้น ทำลายความเงียบประตูห้องประชุมเปิดออก...แพทย์หญิงขวัญตา เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย เธอถูกเรียกประชุมด่วนในเช้าวันหยุด เธออยู่ในชุดเดรสแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตา ยังคงงดงามและหยิ่งผยองเช่นเคย“มีเรื่องด่วนอะไรเหรอคะท่านผู้อำนวยการ ถึงต้องเรียกขวัญมาเช้าขนาดนี้”เธอเอ่ยทักทาย แต่แล้วรอยยิ้มก็แข็งค้าง เมื่อสายตาของเธอกวาดไปเห็นภาคินที่ยืนจ้องเธออยู่ด้วยสายตาที่เหมือนน้ำแข็ง และบรรยากาศที่หนักอึ้งของคณะกรรมการบริหาร หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ“นั่งก่อนสิ หมอขวัญ” นายแพทย์ปราโมทย์ผายมือยังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง...นายแพทย์ดนัย ถูกเชิญเข้ามาเป็นคนต่อไป เขาอยู่ในชุดสูทเต็มยศ แต่ใบหน้าดูสับสนอย่างชัดเจน เขาถูกโทรตามให้มา ให้คำปรึกษาพิเศษเกี่ยวกับแผนกจักษุ“สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ สวัสดีครับคุณหมอทุกท่าน”และแล้ว สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับหมอขวัญตา ก่อนจะเลื่อนไปเห็นภาคินที่ยืนอยู่วินาทีนั้น ดนัยก็รู้ตัวว่าเขาเดินเข้ามาติดกับดัก!“เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนมาพร้อมแล้ว” นายแพทย์ปราโมทย์เร

ตอนที่ 29หลังจากได้น้ำเย็นๆ ไหลผ่านลำคอ นลินก็รู้สึกดีขึ้นมาก เธอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขา ผู้ชายที่ดูเหมือนจะแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า“คุณไม่ได้นอนเลยเหรอคะ” เธอถามเบาๆคำถามนั้น เหมือนเป็นตัวจุดชนวนความรู้สึกผิดทั้งหมดที่เขาพยายามกดมันไว้ภาคินทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้เดิม เขากลับมากุมมือเธอไว้แน่น...แน่นกว่าเดิม ก่อนจะก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าของเขาไว้กับฝ่ามือของเธอ“ผม...ผมขอโทษ...”เสียงของเขาสั่นเครืออย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน“ผมขอโทษนะหวาน...ผม...” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ แววตาที่เธอเห็น มันคือความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส“ผมสัญญาว่าจะดูแลคุณ แต่ผมกลับปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นในบ้านของเรา...ผม...ผม...”เขาพูดต่อไม่ออก ถ้าเมื่อคืนเขาไหวตัวไม่ทัน เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าป่านนี้เขาจะต้องเจอกับอะไร“ผมขอโทษ ที่ปกป้องคุณกับลูกได้ไม่ดีพอ”น้ำตาหยดหนึ่ง หยดลงมาจากหางตาของลูกผู้ชายที่เข้มแข็งที่สุดที่เธอเคยรู้จัก หยดลงบนหลังมือของเธอนลินรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ ไม่ใช่ที่ท้อง แต่เจ็บที่เห็นเขาเจ็บปวดขนาดนี้เธอใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ ยกขึ้นไปประคองใบหน้าของเขาอย่างแผ