《ข้าขอนอนสักงีบเถิด》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

“ขอข้าวอีกชาม”หลิวฟางซวงกำลังนั่งแทะข้าวโพดอย่างสบายอารมณ์ลอบยิ้มขบขัน ศิษย์พี่รองติดเสน่ห์ปลายจวักของอี้เฟิงหลงเข้าให้แล้วใช่หรือไม่ฝ่ายคนตักข้าวหรี่ตามองผู้ขอข้าว บุรุษผู้นี้ช่างหน้าด้านหน้าทน วันก่อนหาเรื่องเขา วันนี้มาขอข้าวเขาเพิ่ม เจ้ากิเลนจอมตะกละ!“ที่เผ่ากิเลนอดอยากยากแค้นหรืออย่างไร” เจ้าของนัยน์ตาสีมรกตเอ่ยถาม เรือนผมสีดำเหลือบเขียวเกล้าสูงขึ้นเป็นทรงหางม้า ส่งผลให้ดูโตกว่าเดิมเล็กน้อย“ก็คงยากแค้นกว่าเผ่ามังกร” หลี่ลู่ยักไหล่ มินำพาต่อวาจาหาเรื่องของผู้มีเสน่ห์ปลายจวัก ยื่นชามเปล่าในมือเข้าไปใกล้อีก “ขออีกชามได้หรือไม่”อี้เฟิงหลงอับจนด้วยคำพูด อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ “ศิลาห้าหมื่นปียังมิทนทานเท่าคนผู้นี้”มู่หรงอู่ชะเง้อมองทางนั้นทีทางโน้นที สุดท้ายก็หลุบตามองชามข้าวที่พล่องไปไม่ถึงครึ่งเงียบๆ เขาไม่มีจังหวะได้พูดแทรกอันใด ทั้งที่เขามีเรื่องอยากคุยกับหลิวฟางซวงมากมายเหลือเกินตื๊ออยู่นาน ในที่สุดหลี่ลู่ก็ได้ข้าวเพิ่มมาพูนชาม ชายหนุ่มอารมณ์ดียิ่งนัก เมื่อเหลือบสายตาไปเห็นหญิงสาวผู้เดียวในที่นี้ซึ่งดูเหมือนจะหลุดไปอยู่ในโลกส่วนตัว ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงเพื่อเรียกร้องอย่างสน

เดิมทีให้อยู่ท่ามกลางเด็กชายสามคนก็เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับศิษย์น้องของเขามากพอแล้ว แต่นี่อะไร... นางคิดจะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางหนุ่มใหญ่วัยฉกรรจ์พวกนี้ในป่าต้องห้ามนี่น่ะหรือ!ยิ่งเมื่อเจ้าของกลิ่นกายหอมกรุ่นดูไม่สะทกสะท้าน คนที่เป็นเดือดร้อนใจแทนจึงโกรธเกรี้ยวมากขึ้นกิเลนหนุ่มเดินเข้ามาคว้าหมับเข้าที่แขนเรียวบาง “ซวงซวง! เป็นเพราะเจ้าถูกลงโทษจึงเสียสติไปแล้วใช่หรือไม่!”หลี่ลู่โมโหจัด แขนของหลิวฟางซวงแสบร้อนไปหมดจากพลังของเขา ใบหน้างามเบ้เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา“ศิษย์พี่รอง ท่านกำลังโกรธข้าเกินเหตุ” เทพธิดาสบตาเขานิ่งขณะที่ยกมือห้ามไม่ให้ชายหนุ่มทั้งสามเข้ามาช่วยเหลือนาง ต่อให้หญิงสาวมักจะใช้ชีวิตอยู่กับการนอนเป็นส่วนใหญ่ แต่นางก็เดาได้ว่าหากพวกเขาเข้ามายุ่งด้วยจะยิ่งทำให้โทสะของหลี่ลู่โหมกระพือเป็นทวีคูณ“โกรธเจ้าเกินเหตุ!” เขาตะโกนดังขึ้น“ก็ท่านโกรธเกินเหตุจริง”ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มเปลี่ยนกลายเป็นสีแดง “เจ้าไม่มีบิดามารดา ทั้งยังมีอาจารย์คอยให้ท้าย มิรู้รึว่าชาวสวรรค์ควรวางตัวเช่นไร หลับนอนร่วมกับบุรุษสามคนเป็นเรื่องสมควรแล้วหรือ!”ครั้นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำแห่ง

“เพราะข้ามีความผิดติดตัวอยู่กระทงหนึ่งแล้ว ดังนั้นหากนำเรื่องเด็กสามคนนี้ไปบอกผู้อื่นก็มีแต่จะเพิ่มโทษให้ตัวเองเปล่าๆ”สีหน้าของหลี่ลู่เปลี่ยนไปอีกครั้ง “เช่นนั้นก็หมายความว่า...”“ข้าไปหาท่านอาจารย์ไม่ได้ และปรึกษาผู้อื่นไม่ได้นอกจาก ‘ท่านผู้นั้น’ คนเดียวเท่านั้น” นัยน์ตาสีอำพันปิดลงครึ่งหนึ่งขณะเจ้าตัวกล่าว “ศิษย์พี่รอง ท่านเองก็ไม่ควรเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้มากไปกว่านี้”ท่านผู้นั้น? หรือจะเป็นจางกั๋วเหล่า?นัยน์ตาสีทองของหลี่ลู่หรี่ลง แต่ถึงกระนั้นก็มิได้เปิดปากพูดสิ่งที่สงสัยออกไป “ไยเจ้าจึงคิดว่าข้าไม่ควรพัวพันกับเรื่องของเจ้า”ซวงซวง หรือที่ผ่านมาเจ้ามองข้าเป็นคนแล้งน้ำใจ?สีหน้าของชายหนุ่มเผยความเจ็บปวด หากก็จางหายไปในพริบตาต่อมาเมื่อได้รับคำตอบจากปากของนาง“ท่านยังมีชะตากรรมของเผ่ากิเลนอยู่บนบ่า”“เจ้าเป็นห่วงข้า?” ใบหน้าของหลี่ลู่ระบายรอยยิ้มกว้าง ความเอาใจใส่ที่เพียรทำมานานพันปี ในที่สุดก็ผลิดอกออกผลให้เขาได้ชื่นใจหลิวฟางซวงสบตาเขานิ่งๆ ใช้น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยอันเป็นเอกลักษณ์พูดคุยกับเขา “ที่ผ่านมาท่านดีกับข้ามาโดยตลอด มิให้ข้าห่วงท่านแล้วจะไปห่วงใคร”ทว่าในใจของหลี่ลู่ซึ่

หลิวฟางซวงนั่งแช่เท้าอยู่ในทะเลสาบ มองดูฝูงปลาแหวกว่ายในธารน้ำใส ดึงตนเองออกจากสภาพรอบข้างเพื่อใช้เวลาคิดใคร่ครวญบางสิ่งตามลำพังป่านนี้ศิษย์พี่รองจะกลับถึงหุบเขาไกลพบแล้วหรือยัง?ที่นางบอกหลี่ลู่ไปว่าต้องรอท่านผู้เฒ่าจางกั๋วเหล่าปรากฏตัวก็แค่พูดเพื่อให้อีกฝ่ายยอมกลับไปเท่านั้นความจริงแล้วนางไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายรอเลย ในเมื่อแหล่งข้อมูลที่สำคัญที่สุดอยู่ใกล้ตัวนางถึงสามคนทว่ายามนี้คงไม่เหมาะที่จะถามไถ่มู่หรงอู่ซึ่งดูจะเค้นข้อมูลได้ง่ายที่สุด เนื่องจากอีกฝ่ายยังคงตกอยู่ในห้วงแห่งความเศร้าเพราะการจากไปของชายชราผู้สอนพิณให้ว่าไปแล้วก็น่าเสียดาย ชีวิตของมนุษย์เดินดินช่างแสนสั้นนักแต่เพราะเวลาของพวกเขามีจำกัด พวกเขาจึงได้กระตือรือร้นและขวนขวาย แตกต่างจากนางลิบลับก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์เคยพูดเป็นทำนองว่าจะส่งนางลงมาเกิดที่โลกมนุษย์ ลิ้มลองรักโลภโกรธหลงเพื่อเรียนรู้และก้าวผ่านมันไป ทว่าแผนนี้ก็เป็นอันต้องพับเก็บไปเมื่อเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างพากันส่ายหน้า ลงความเห็นว่านางนั่งๆ นอนๆ อยู่แบบนี้ต่อไปน่ะดีแล้วนี่เป็นครั้งแรกเช่นกันที่นางพบเห็นมนุษย์หมดลมหายใจไปต่อหน้า ซึ่งมันก็ทำให้นางเริ

แน่นอนว่าคำถามของนางส่งผลให้เด็กชายผงะไปเล็กน้อย“ข้า...” เจ้าของใบหน้าหวานราวกับอิสตรีทำหน้าสลด “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ” “หากเจ้าไม่มั่นใจ แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ารู้สึกกับข้าเช่นนั้น” หลิวฟางซวงเคยเห็นภาพเหล่าทวยเทพ เซียน ปีศาจ และมนุษย์มีความรู้สึกลึกซึ้งแก่กันมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าจนบัดนี้ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก“ขะ...ข้าเกิดมาในตระกูลที่ค่อนข้างร่ำรวยแต่มารดาอาภัพ” มู่หรงอู่หันไปมองผืนน้ำเบื้องหน้ายามนึกถึงความทรงจำอันเลือนลาง “นางเป็นเพียงอนุแต่ให้กำเนิดบุตรชายคนแรกซึ่งก็คือข้า ดังนั้นทั้งนางและข้าจึงถูกฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองรังแกสารพัด ข้า...ถูกวางยาพิษทำให้ตาบอด กลายเป็นคนพิการ”คำบอกเล่าถึงอดีตอันเจ็บปวดของเขาทำให้ปลายนิ้วของหญิงสาวขยับ นางสัมผัสถึงความสากของใบหญ้าทั้งที่ปกติคิดว่ามันนุ่มสบายมู่หรงอู่ก็คงเปรียบได้ดั่งผืนหญ้าเหล่านี้ แม้ภายนอกดูนุ่มนวล ทว่าแท้จริงแล้วเขาเก็บซ่อนความรู้สึกฝืดเฝือนเอาไว้มากมาย“พวกเขาขังข้าเอาไว้ในบ่อน้ำในสวนด้านหลังของจวน ข้าได้ยินเสียงท่านแม่ร้องไห้อยู่ด้านนอก จนกระทั่งตอนเช้ามีคนมาช่วยข้า แต่ท่านแม่... ท่านแม่ไร