บททั้งหมดของ พันธนาการร้ายลวงรัก (NC25+): บทที่ 151 - บทที่ 160

202

บทที่ 37 แลกชีวิตกับเธอ (1)

บทที่ 37แลกชีวิตกับเธอ ขุนศึกเดินไปเดินมาเมื่อไม่สามารถติดต่อกับเมียรักได้ คราแรกเคทธีบอกว่าจะกลับแล้วตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อน แต่อยู่ ๆ เขาก็ไม่สามารถติดต่อเมียได้ “เป็นอะไรของมึง...” “เคทธีบอกว่าจะไปเดินห้างกับมิตา แต่ตอนนี้หายไปติดต่อไม่ได้...” “นานหรือยัง” ไคเลอร์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย เลยตัดสินใจโทรศัพท์หารมิตาแต่พบว่าเธอปิดเครื่อง ซึ่งเขาจำได้ดีว่าหญิงสาวไม่ได้บล็อกเบอร์ แสดงว่ามันอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นกับสองคนนั้น “ชั่วโมงกว่าแล้ว จริง ๆ น่าจะถึงบ้านได้แล้วนะ” “เดี๋ยวกูโทรศัพท์หาพี่ควีนก่อนนะ” ไคเลอร์ตัดสินใจโทรศัพท์หาพี่สาวเพราะอยากรู้ว่ารมิตาถึงบ้านหรือยัง เพราะบางทีเคทธีอาจจะอยู่กับรมิตาก็ได้ แต่เมื่อติดต่อไปแล้วพี่สาวบอกว่าสองสาวยังไม่กลับมาบ้านเลย ทำเอาเขาและขุนศึกอดเป็นห่วงไม่ได้ “ว่ายังไง” “พี่ควีนบอกมิตายังไม่ถึงบ้านเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” “นั่นดิ...” เมื่อสองหนุ่มกำลังกระวนกระวาย รถหรูของเคทธีก็แล่นมาจอดในบ้าน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 37 แลกชีวิตกับเธอ (2)

“กูจะรีบไป ขออย่างเดียวอย่าทำอะไรมิตา” (กูสัญญาจะไม่ทำ แต่กูเตือนมึงไว้เลยนะ ถ้าพาพวกมึงมากูฆ่าเมียมึงแน่ อีกอย่างลูกหว้ารอเจอมึงด้วย...) “อืม...” ติ๊ด!! ปลายสายกดตัดสายทำให้สองหนุ่มมองหน้ากันด้วยความรู้สึกเครียดและกดดัน ตอนนี้ชีวิตของรมิตาตกอยู่ในเงื้อมมือของเจตภัทรและลูกหว้า ซึ่งความแค้นทำให้สองคนนั้นสามารถทำอะไรก็ได้ “เราจะทำยังไงดีวะไคล์ มันบอกว่าคนของมันล้อมหมดด้วย” ไคเลอร์รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะกำลังคิดทางช่วยเหลือคนรัก และเขากำลังคิดว่าจะทำอย่างไรถึงไม่ให้เจตภัทรและลูกหว้ารู้ว่าเขาเอาคนไปช่วย “เดี๋ยวกูบอกคนของพ่อก่อน ไอ้เวรนั่นถ้าไม่เล่นตุกติกกับมัน เมียมึงแย่แน่” ขุนศึกทำการติดต่อหาพ่อของตัวเองเพื่อที่จะหาคนไปช่วยรมิตาและเคทธี ก่อนจะคิดหาทางว่าจะทำยังไงต่อ “ถ้าไม่ติดว่าพี่วินป่วยนะ เรื่องนี้ไม่คณามือพี่กูแน่” ขุนศึกบอกอย่างแค้นใจที่สองคนนั้นวนกลับมาแก้แค้นไคเลอร์อีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่หนีหายไปนานมากแล้ว
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 37 แลกชีวิตกับเธอ (3)

“อย่าทำมิตา ได้โปรด เอาชีวิตพี่ไปแทน ขอร้องอย่าทำมิตา” ไคเลอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองคนตรงหน้าอย่างลุ้นระทึก เพราะกลัวลูกหว้าจะทำร้ายรมิตาไปมากกว่านี้ “พี่รักมันขนาดนี้เลยเหรอ ยอมแลกชีวิตของพี่กับมันอย่างนั้นเหรอ” ลูกหว้ามองทั้งน้ำตา เธออยากได้ความรักจากผู้ชายคนนี้ แต่เขากลับมีใจให้กับรมิตา ทำไมคนคนนั้นที่เขารักถึงไม่เป็นเธอ “ลูกหว้าแค้นพี่ไม่ใช่เหรอ มิตาไม่เกี่ยวอะไรด้วย พี่ขอร้องละ ให้ความแค้นทั้งหมดมาลงที่พี่เถอะ จะให้พี่ทำอะไรพี่ยอมหมดแล้ว” มือหนายกขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้ลูกหว้าทำอะไรรมิตา เขามองเห็นความกลัวในดวงตาของรมิตา “กรี๊ด!! ที่ลูกหว้าเกลียดมันก็เพราะพี่ ยิ่งเห็นพี่รักมัน ลูกหว้าก็อยากจะฆ่าอีมิตาให้ตาย ๆ ไปซะ!!” ปืนที่อยู่ในมือของลูกหว้าจ่อไปที่ขมับของรมิตาจนไคเลอร์รู้สึกหวาดเสียวกลัวหญิงสาวจะได้รับอันตราย “เธอยอมซะเถอะลูกหว้า โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา ขอร้องอย่าทำอย่างนี้เลย” รมิตาไม่อยากให้ใครเสียสละอะไรอีกแล้ว ตอนที่ไคเลอร์ขอแลกชีวิตเขากับชีวิตเธอ เธอไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น ไม่อยากให้
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 37 แลกชีวิตกับเธอ (4)

“อย่าทำมิตา...ลูกหว้า ถือว่าพี่ขอ ขอร้อง” เขาร้องเสียงดังจนสุดเสียง เมื่อเห็นว่าลูกหว้ากำลังเล็งปืนไปที่รมิตาเหมือนกัน และจู่ ๆ ลูกหว้าก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคิด เมื่อเธอทำการผลักนั่งร้านเหล็กที่อยู่ข้าง ๆ กับรมิตาจนมันเอียงและกำลังล้ม ไคเลอร์ไม่รอช้าที่จะวิ่งไปข้างหน้าเพื่อไม่ให้นั่งร้านเหล็กนั่นล้มทับคนตัวเล็ก โดยไม่กลัวปืนที่จ่อของเจตภัทรเลย “มิตา!!” ร่างหนาวิ่งไปคว้าตัวของรมิตาเอาไว้ แล้วรีบผลักเธอออกจากวิถีการล้มของนั่งร้าน แม้หญิงสาวหลบพ้นทาง แต่ไคเลอร์กลับไม่สามารถหลบทัน จนส่วนหนึ่งของนั่งร้านล้มลงมาทับขาทั้งสองข้างของชายหนุ่มอย่างแรงพรึ่บ!!โครม!! “อ๊าก!!” “พี่ไคล์!!” ตอนนี้ไคเลอร์ไม่สามารถขยับกายไปไหนได้ เพราะนั่งร้านมันทับที่ขาทั้งสองข้างของเขา เลือดสีแดงฉานไหลออกมา เพราะแรงกระแทกเมื่อครู่นี้ จนชายหนุ่มนอนคว่ำหน้ากับพื้น แต่เขายังมีสติและมองภาพตรงหน้าด้วยความอ่อนแรง “มิตา...” ดวงตาของไคเลอร์มองเพียงรมิตา ขอเพียงแค่เธอปลอดภัยเขาก็ดีใจแล้ว รมิตากำลังวิ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 37 แลกชีวิตกับเธอ (5)

“คนของมันตั้งเยอะ กูก็เกือบเอาตัวไม่รอดนะเว้ย!!” ขุนศึกร้องตะโกนออกมา เพราะคนของพ่อที่เกณฑ์มาช่วยก็กำลังจัดการกับคนของเจตภัทรข้างนอกเช่นเดียวกัน ลูกหว้าเห็นท่าไม่ดี เธอก็กำลังจะวิ่งหนี เนื่องจากเจตภัทรโดนชายฉกรรจ์สองสามคนหิ้วปีกอยู่ ปัง!! “จะไปไหนยัยตัวแสบ คิดว่าทำเรื่องทำราวเอาไว้แล้วฉันจะปล่อยไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ” วาวาวิ่งไปกระชากร่างเล็กของลูกหว้าเอาไว้ จากนั้นก็ใช้มือจิกหัวของคนที่ทำร้ายพี่น้องของเธอด้วยความโกรธ “โอ๊ย!!” “ได้ข่าวว่าสร้างเรื่องเยอะใช่ไหม สงสัยไม่อยากแก่ตายสินะ!” มือบางของวาวาจิกลงไปที่หนังหัวของลูกหว้าอย่างเหลืออด ดีนะผู้หญิงคนนี้ไม่เจอคนอย่างเธอ ไม่อย่างนั้นคงโดนเป่ากะโหลกตายไปนานแล้ว “ยะ...อย่านะ” “กลัวเหรอ...เมื่อกี้ไม่เห็นกลัว หนีไปได้แล้วแทนที่จะไปใช้ชีวิตดี ๆ แต่กลับมาแก้แค้น แล้วหลังจากนี้จะได้เจอกับนรกของจริง!!” วาวาหยิบมีดออกมาจากกระเป๋า จากนั้นก็นาบมันที่ใบหน้าตอบของลูกหว้าด้วยความโกรธ จนลูกหว้ารู้สึกตกใจสุดขีดเมื่อเห็นท่าทีของ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 37 แลกชีวิตกับเธอ (6) จบตอน

จู่ ๆ สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อลูกหว้ามีอาการหอบอย่างรุนแรง จนวาวาขมวดคิ้วด้วยความตกใจ “อย่ามาเล่นตลกนะ ฉันไม่ขำกับเธอนะ!” “วาวา...ลูกหว้าเป็นโรคหัวใจ” ไคเลอร์ที่ยังมีสติตะโกนออกมาด้วยความอ่อนแรง โดยที่ตอนนี้ ‘อาคิระ’ สามีของวาวาช่วยยกนั่งร้านที่ทับขาของเขาออกแล้ว แต่ก็ยังรอรถพยาบาลมารับไคเลอร์ เพราะไม่สามารถเคลื่อนย้ายชายหนุ่มได้เลย ซึ่งอาจจะส่งผลต่อกระดูกขาที่โดนทับเมื่อครู่ “เวรฉิบ...” “ชะ...ช่วยด้วย”ลูกหว้าล้มลงไปที่พื้นพร้อมจับหน้าอกของตัวเองเอาไว้ ความรู้สึกเจ็บปวดทำให้เธอหน้าเริ่มม่วงน่ากลัว ภาพตรงหน้าของลูกหว้ามีใบหน้าของลักษณ์รวีลอยเข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มอบให้กับเธอ รอยยิ้มที่มีให้เธอแต่เพียงผู้เดียว“พี่ลักษณ์...” ลูกหว้าหอบหายใจอย่างรุนแรง พร้อมกับอาการเจ็บหน้าอกที่เธอรู้สึกทรมานและใกล้จะตายเต็มที “ลูกหว้าขอโทษนะคะ ขอโทษที่ทำร้ายความรักของพี่” “ช่วยอะไรได้ไหม...” วาวาหันไปหาไคเลอร์ที่ยังคงนอนอยู่ที่พื้น ซึ่งไคเลอร์ได้แต่ส่ายหน้า อาการโรคหัวใจกำเริบของลูกหว้าต้อ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 38 ยอมปล่อยมือของเธอไป (1)

รมิตายืนอยู่หน้าห้องพยาบาลด้วยความกลัว เมื่อครู่ตอนที่บุรุษพยาบาลพาเขาขึ้นเปล เธอรับรู้ว่าชายหนุ่มพยายามอดทนกับความเจ็บปวด เลือดที่ไหลออกมาไม่ขาดสายจนเธอกลัวเขาจะเป็นอะไรไป เหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนมันแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ช่วงที่ชายหนุ่มกำลังใกล้ตายตอนที่เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำสมัยวัยรุ่น เธอที่เป็นรุ่นน้องที่ไปค่ายเดียวกับเขา เลือกที่จะบริจาคเลือดเพื่อให้เขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอกลัวไคเลอร์ตาย กลัวเขาเป็นอะไรไป วินาทีนั้นมันเจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องทนเห็นคนที่รักกำลังทรมาน และเธอก็ขอร้องให้ลักษณ์รวีไม่ให้บอกว่าเป็นคนบริจาคเลือดให้เขา เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มมองว่าเป็นบุญคุณ สิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ คือความรัก ไม่ใช่การทดแทนบุญคุณแต่อย่างใด “มิตาลูก...” มะนาวที่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลถามลูกสาวที่กำลังเดินวนไปวนมาด้วยความเป็นห่วงชายหนุ่ม วินาทีที่เขาวิ่งมาช่วยเธอมันทำให้รับรู้ถึงความรักที่ไคเลอร์มีให้ จนเธอรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน อีกทั้งไม่ต้องการให้เขาเป็นอะไรไป “อย่าเป็นอะไรนะคะพี่ไคล์...ได้โปรดกลับมานะคะ” หมอฉุกเฉินที่รักษาไคเล
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 38 ยอมปล่อยมือของเธอไป (2)

“แม่ไม่ต้องพูดให้ความหวังผมหรอกครับ ผมเข้าใจดี ตอนนี้ผมกลายเป็นคนพิการไปแล้ว...” “ไคล์” นรินดามองลูกชายที่กำลังผิดหวังอย่างรุนแรง คงไม่มีใครอยากจะเป็นอย่างนี้ อีกทั้งไคเลอร์คงรับไม่ได้ถ้าวันหนึ่งเขาจะเดินไม่ได้ “ผมอยากนอนพักครับแม่ แม่ไม่ต้องห่วงผมนะครับ” ไคเลอร์บอกเสียงเศร้า พร้อมกับขยับกายอันยากลำบากของตัวเอง ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเขาไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว “ไคล์...” นรินดาไม่ได้พูดต่อ เพราะคิดว่าไคเลอร์คงอยากทำใจกับเรื่องนี้ แต่ก็อดสงสารลูกชายไม่ได้จริง ๆ “เกิดอะไรขึ้นน้ำตาล...” เคย์เดนที่เพิ่งเคลียร์งานเสร็จรีบรุดหน้ามาเยี่ยมลูกชายที่โรงพยาบาลทันที แต่ก็เห็นเมียรักเพิ่งเดินออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ไคล์ฟื้นแล้วค่ะ ลูกเราคงเสียใจเรื่องที่จะเดินไม่ได้อีก...” “น้ำตาล...” “น้ำตาลสงสารไคล์ค่ะคุณเคย์ ไคล์คงเสียใจแต่พยายามไม่แสดงความอ่อนแอออกมา น้ำตาลไม่อยากให้ลูกเป็นอย่างนี้เลยค่ะ” เธอบอกด้วยเสียงเศร้าจนเคย์เดนเอื้อมมือมาดึงร่างเล็กของคนรักเข้ามากอด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 38 ยอมปล่อยมือของเธอไป (3)

“ครับ...พี่โอเคขึ้นแล้ว...” “อยากกินผลไม้อะไรไหม มิตาจะปอกให้นะ กินผลไม้เยอะ จะได้หายไว ๆ นะคะ” ตอนนี้เธอพยายามวางทิฐิของตัวเองลงเพราะไม่อยากให้ตอกย้ำความรู้สึกของไคเลอร์ เขาคงเจ็บปวดไม่น้อยที่ต้องเดินไม่ได้แบบนี้ “มิตาเอากลับไปเถอะครับ พี่ไม่อยากกิน” ชายหนุ่มบอกด้วยเสียงแหบแห้ง จนรมิตาหน้าเหวอพร้อมทั้งไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด “พี่ไคล์หมายความว่ายังไง” “มิตาไม่ต้องมายุ่งกับพี่อีกแล้วครับ ตอนนี้พี่เป็นไอ้คนพิการ มิตาไม่ต้องทำเพราะความสงสารหรอกครับ ตอนนี้พี่คงน่าสมเพชมากในสายตาของมิตา” “พี่คิดว่าสิ่งที่มิตาทำตอนนี้คือความสงสารอย่างนั้นเหรอ!!” เธอรู้สึกโกรธที่ไคเลอร์พูดดูถูกน้ำใจของเธอแบบนี้ “ครับ...ถ้ามิตาไม่สงสารพี่ มิตาก็คงไม่มา แต่พี่ไม่ว่าอะไรมิตาเลยครับ พี่เข้าใจ คงไม่มีใครอยากมายุ่งกับคนพิการอย่างพี่อีกแล้ว” ชายหนุ่มบอกอย่างตัดพ้อ แต่ที่เขาพูดออกไปแบบนี้ เพราะรู้ตัวเองดีว่ากำลังจะกลายเป็นคนพิการสมบูรณ์แบบ “พี่กำลังทำให้มิตาโกรธรู้ไหม!!” “มิตาน่าจะดีใจที่พี่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 38 ยอมปล่อยมือของเธอไป (4) จบตอน

ขณะที่พูดน้ำตาของไคเลอร์ก็ไหลออกมาไม่หยุด เมื่อคืนเขานอนคิดเรื่องนี้ทั้งคืนแล้ว แค่หญิงสาวต้องเลี้ยงลูกสามคนเธอก็คงเหนื่อยมากแล้ว และถ้าต้องมาดูแลเขาอีก เขากลัวรมิตาต้องเหนื่อยกว่าเดิม อย่างน้อยเธอควรมีคนที่ดูแลและให้ความสุขเธอได้ ซึ่งตอนนี้เขาทำไม่ได้แล้ว “ไคล์...” “กูยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ เดินกูยังเดินไม่ได้ แล้วมิตายังสาว ยังสวย เขามีโอกาสเจอคนที่รักและดูแลเขาได้ แต่กูทำไม่ได้แล้ว กูกลัวเขาเหนื่อย กลัวเขาลำบากเพราะกู” ไคเลอร์บอกเสียงสะอื้น จนคิงส์ตันอดสงสารน้องชายไม่ได้ “ไคล์...มึงอย่าคิดอย่างนี้สิ” คิงส์ตันลุกขึ้นกอดน้องชายฝาแฝดของตัวเองที่กำลังร้องไห้ตัวโยน “วันนี้ที่กูเห็นหน้ามิตากูยิ่งรู้สึกผิด มึงรู้ไหม ตอนกูเห็นเขาเลี้ยงลูกคนเดียว กูสงสารเขามากแค่ไหน กูเองที่ทำลายชีวิตที่สดใสของเขา กูคิดว่ากูอยากจะขอโอกาสจากเขา อยากทำหน้าที่พ่อ อยากดูแลเขา ไม่อยากให้เขาต้องเหนื่อย แต่วันนี้กูทำไม่ได้แล้ว ถ้ากูกลับไป กูก็จะเป็นภาระของเขาด้วย” “บางครั้งมิตาอาจจะไม่คิดอย่างนั้นก็ได้ มึงก็รู้
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1415161718
...
21
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status