All Chapters of พันธนาการร้ายลวงรัก (NC25+): Chapter 161 - Chapter 170

“มิตา...” เธอสับสนกับสิ่งที่อิษรากำลังพูด จนจุกในอกทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกสาวทั้งสามคน ถ้าลูกโตขึ้นมาก็คงอยากรู้ว่าพ่อที่แท้จริงเป็นใคร “ลองตัดสินใจดู ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป แล้วจะมานั่งเสียใจภายหลังไม่ได้แล้วนะ” หลังจากที่ไปแอบดูรมิตาวันนั้น เขาก็นึกถึงคำพูดของขุนศึกที่เตือนสติบางอย่างให้เขารู้ และไหนจะคำพูดของคิงส์ตันเรื่องที่เขายังมีโอกาส แม้จะเดินไม่ได้แต่เขาก็ยังมีโอกาสได้ทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดีได้ วันนี้ชายหนุ่มเลยตัดสินใจมาที่บ้านของรมิตาอีกครั้ง แต่เมื่อมาถึงก็เพิ่งรู้ว่าหญิงสาวไม่อยู่บ้าน เพราะออกไปเที่ยวกับเพื่อนที่ต่างจังหวัด ส่วนลูก ๆ ก็ให้แม่มะนาวดูแลแทนไปก่อนหนึ่งคืน “ไคล์อยากไปหาลูกไหม...” “ได้เหรอครับ...” “ได้สิ...ไม่คิดถึงลูกหรือไง” คาริสาถามน้องชายที่สีหน้าเศร้าหมองกว่าแต่ก่อนมาก ไหนจะเรื่องเดินไม่ได้ และยังมาเรื่องที่ต้องแยกกับรมิตาอีก “คิดถึงครับ คิดถึงมากเลย” “งั้นไปกัน” คาริสาพาน้องชายมาที่ห้องนอนของรมิตา ซึ่งมีเจ้าแฝดนอนเล่นอยู่บ

“พี่มันอ่อนแอเองมิตา พี่ขอโทษ พี่แค่ไม่อยากให้มิตาต้องมาลำบากที่ต้องอยู่กับคนพิการอย่างพี่ พี่ไม่อยากให้มิตาต้องเหนื่อยอีกแล้ว ที่ผ่านมาพี่ทำให้มิตาเสียใจมาหลายครั้งจนพี่รู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน” เขาระบายความในใจออกมาทั้งหมด ที่เขาต้องผลักไสเธอ ทำเหมือนไม่อยากให้เธอเข้าใกล้ เพราะเขากลัวเธอเหนื่อย กลัวเธอลำบาก ตลอดระยะเวลาที่รู้จักกัน มีแต่เขาที่ทำให้เธอต้องรู้สึกแย่ เขาแค่อยากให้เธอได้กลับมามีความสุข มีรอยยิ้มอีกครั้ง แม้คนนั้นที่อยู่ข้างเธอจะไม่ใช่เขาก็ตาม “แล้วพี่ไม่คิดเหรอว่าสิ่งที่พี่ทำกับมิตา มิตาจะไม่เจ็บ พี่คิดบ้างไหมว่าทุกครั้งที่พี่ทำแบบนี้ มิตาทั้งเจ็บทั้งทรมานแค่ไหน!!” เธอเองรู้สึกแย่ รู้สึกเสียใจไม่ต่างจากเขา วินาทีที่เขามาช่วยเธอตอนนั้น ใจของเธอแทบขาด การที่ต้องมาเห็นคนที่รักกำลังทุกข์ทรมาน เธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน “มิตา พี่ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ” เขาร้องไห้สะอื้นออกมา ยิ่งรับรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้จนร่างกายสั่นเทิ้มเขาก็ยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม “คนที่เขารักกันจริง ๆ เขาจะไม่ผลักไสคนที่รักให้คนอื่นแบบนี้ การที่พี่ทำแบบ

“ลูกนอนแล้วนะครับ เมื่อกี้พี่เห็นอยู่ หลับง่ายจัง เหมือนรู้ว่าพ่อกำลังง้อแม่” ไคเลอร์อมยิ้ม ยิ่งได้เห็นแก้มนิ่ม ๆ ของรมิตาแดง เขาก็อดใจเต้นแรงไม่ได้ ทำไมนะที่ผ่านมาเขาถึงไม่ถนอมเธอเอาไว้ จนรู้สึกโกรธตัวเองที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า “พี่อย่ามาคิดไปเอง ปล่อยนะ มิตาจะไปอาบน้ำนอนแล้ว” “ไม่เห็นต้องอาบเลย แค่นี้ก็ตัวหอมแล้ว” ไคเลอร์ว่าพลางใช้จมูกโด่งเป็นสันของตัวเองดอมดมคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก จนเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทันที “มาดมมิตาทำไม โรคจิต” “อยากโรคจิตกับเมียไม่ได้เหรอครับ” “ยังไม่ได้แต่งงาน ก็ไม่นับว่าเป็นเมียค่ะ” เธอเชิดหน้าขึ้น แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แม้คราแรกจะคิดว่าคิดถูกหรือผิดกันแน่ที่มอบโอกาสให้กับเขา แต่เธอก็มาคิดอีกทีว่าที่ผ่านมาเธอเสียใจมามากพอแล้ว ถ้านี่เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้าย เธอจะยอมแลก แลกกับความสุขที่เธอตามหา “จนมีลูกกันแล้ว ไม่เรียกเมียได้เหรอครับ อยากกอดมิตาจังครับ อยากทำมากกว่านี้ แต่พี่ทำไม่ได้เลย มิตาจะเบื่อพี่ไหม...” เขาพูดเสียงเศร้าเมื่

“พี่ต่างหากที่ติดใจมิตา” ว่าจบรมิตาก็รีบถอดเสื้อเชิ้ตของไคเลอร์ออก จนเผยให้เห็นร่างกายแกร่งที่ยังคงมีมัดกล้ามเซ็กซี่เหมือนเดิม “งั้นคืนนี้มิตาก็ทำให้พี่ติดใจอีกสิคะ” “เดินไม่ได้แล้วยังหื่น” “งั้นมิตาก็ออนท็อปให้พี่ทั้งคืนเลยได้ไหม พี่อยากโดนเมียกระแทก” “อย่ามาร้องว่าทรมานก็แล้วกัน” รมิตาบอกแค่นั้นก็รีบถอดเสื้อของตัวเองออก จนเผยให้เห็นร่างอวบอิ่ม ซึ่งมันใหญ่กว่าเดิมมาก อาจจะเพราะหญิงสาวเพิ่งผ่านการมีลูกมาหมาด ๆ ร่างกายของเธอเลยเปลี่ยนแปลงไป แต่ก็ไม่ได้ลดความสวยและเซ็กซี่ของเธอได้เลย “มองอะไรคะ” “มองมิตาไง น่าเอาจังครับ”เขาพูดพลางเลียริมฝีปากของตัวเองไปมาอย่างหื่นกระหาย ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่เขามีปัญหากับรมิตา ก็ไม่เคยได้แตะต้องร่างกายของเธออีกเลย จนเกิดความคิดถึง ความโหยหา และอยากครอบครองร่างกายของเธอทั้งวันทั้งคืน แต่พอนึกแค่นั้นเขาก็รู้สึกท้อใจที่ขาเดินไม่ได้ “งั้นก็รีบ ๆ ทำกายภาพเพื่อให้กลับมาเดินได้สิคะ พี่ไคล์ไม่อยากสู้เพื่อมิตากับลูกเหรอ” “อยากสิครับ

บทที่ 41กายภาพบำบัด ไคเลอร์กอดร่างบอบบางของรมิตาเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ใช้จมูกคลอเคลียที่ซอกคอของเธอเบา ๆ เพื่อปลุกเร้าความต้องการของรมิตาอีกครั้งด้วยความรัก ถ้ารู้ว่าการทำดีให้กันแล้วมีความสุขมากขนาดนี้ เขาคงไม่ทำร้ายจิตใจให้เธอต้องเสียใจแน่ “พี่ไคล์ทำอะไรคะ” “มิตาจ๋า...พี่อยากอีกแล้ว ขึ้นให้พี่หน่อยได้ไหมคนดี” เขาว่าพลางลูบที่เรียวแขนเล็ก ๆ ของหญิงสาว จนเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทันที “แต่เมื่อกี้มิตาอมจนพี่แตกแล้วนะคะ” เธอเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังมีความต้องการอยู่ “โธ่มิตา...มิตาจะให้พี่ทำอะไรก็ได้นะครับ ขออย่างเดียวมิตาช่วยพี่หน่อยได้ไหม” ไคเลอร์บอกอย่างอ้อนวอน ความเป็นชายของเขาตอนนี้มันยังไม่มีทีท่าจะอ่อนตัวเลย อาจจะเพราะเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์กับหญิงสาวมาอย่างยาวนาน พอได้กอด ได้หอมคนตัวเล็ก มันก็ยิ่งทำให้เขาอดใจไม่ไหวจริง ๆ “ขอได้ทุกอย่างเลยเหรอคะ” หญิงสาวที่นอนซุกอกแกร่งของไคเลอร์เงยหน้ามองเขาเชิงคำถาม “ครับ...” “มิตาอยากให้พี่ไคล์ขายรถคันนั้นได้