جميع فصول : الفصل -الفصل 150

202 فصول

บทที่ 34 ปล่อยมือฉันไปเถอะ (3)

“ดูพี่แกสิ ปลูกดอกไม้ทุกวันไปเพื่ออะไร ในเมื่อสุดท้ายคนที่อยากให้เห็นมากที่สุดก็ไม่มีทางกลับมาเห็น” เคย์เดนกำลังเปรียบเทียบเรื่องของลูกชายฝาแฝดอีกคนที่ปลูกต้นไม้เพื่อระลึกถึงคนรักที่ตายไป ทำทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาจะไม่มีโอกาสมาเห็น แต่ก็ยังทำ “พ่อ...” “บางครั้งนะ ขอเพียงแค่เราพยายามได้ลองทำอะไรสักอย่าง ต่อให้ผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไงก็ตาม แต่อย่างน้อยเราก็ไม่เสียใจที่ได้ทำมันนะไคล์ เหมือนกับสิ่งที่ไคล์กำลังชดใช้ให้กับมิตา ถ้าไคล์ยอมถอยออกมาตอนนี้มันก็เท่ากับว่าไคล์ไม่ได้รู้สึกผิดหรือรักมิตาจากใจจริง ๆ” “พ่อ...ผม...” “คำว่ารัก ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ถ้าเรายังรักเขาอยู่ เราก็ต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นสิว่ารักเขามากแค่ไหน แสดงออกว่ารักจากใจ แม้อดีตที่ผ่านมามันจะเลวร้าย ลูกก็ใช้ปัจจุบันและอนาคตเยียวยาสิ” “ขอบคุณครับ” “อย่ายอมแพ้อะไรง่าย ๆ พ่อรู้ว่าลูกอยากได้หนูมิตากลับคืนมา พามิตากลับมาเป็นสะใภ้ของพ่อกับแม่ให้ได้นะ พ่อกับแม่จะช่วยเลี้ยงหลาน ๆ ให้เอง” “ขอบคุณครับ” คำพู
اقرأ المزيد

บทที่ 34 ปล่อยมือฉันไปเถอะ (4)

ไคเลอร์บอกอย่างฉุนขาด ดวงตาคมจ้องมองไปที่ศัตรูหัวใจที่กำลังพรากรมิตาไปจากเขา “พี่ไคล์! หยุดก้าวร้าวนะ!”รมิตาผุดลุกขึ้นมา จากนั้นเธอก็เดินไปที่ร่างใหญ่ของไคเลอร์ที่กำลังคุมสติของตัวเองไม่ได้ แล้วจับข้อมือแกร่งให้เขาเดินห่างออกมาจากห้องโถง เพราะกลัวเรื่องราวมันจะบานปลายไปมากกว่านี้“พี่ทำอะไร!”“มิตานั่นแหละทำอะไร ลูกพี่ก็อยู่ในท้องของมิตานะ ทำไมมิตาถึงกล้าทำแบบนี้ กล้าที่จะไปหมั้นกับผู้ชายคนอื่น พี่ยังอยู่นะมิตา พี่ยังเป็นผัวและพ่อของลูกมิตาอยู่นะ!”“พี่คงลืมไปแล้วว่าเราสองคนหย่ากันแล้ว พี่จะมารื้อฟื้นอะไรอีก! ตอนหย่าก็ยอมหย่ากันง่าย ๆ แล้วแบบนี้จะมาเรียกร้องอะไร!”รมิตาตะเบ็งเสียงจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน ตอนนี้เธอจะไม่ทนกับไคเลอร์อีกแล้ว เธอจะทำทุกทางเพื่อให้เขาออกไปจากชีวิตของเธอ ก่อนที่เธอจะเจ็บไปมากกว่านี้“ฮือ ๆ มิตา...พี่ขอร้องที่รัก อย่าทำแบบนี้ได้ไหม พี่ยอมหมดแล้ว พี่ยอมทุกอย่าง จะให้พี่ทำอะไรก็ได้ ขอเพียงมิตาไม่ไปหมั้นกับผู้ชายคนนั้น พี่รักมิตานะครับ ขอได้ไหม...”ร่างใหญ่ทรุดกายลงมา แล้วกอดที่สะโพกผายของรมิตาเอาไว้พร้อมพูดด้วยเสียงอ้อนวอน จนเธอก้มมองด้วยอาการใจส
اقرأ المزيد

บทที่ 34 ปล่อยมือฉันไปเถอะ (5) จบตอน

“มิตาจะรักหรือไม่รักมันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อสุดท้ายแล้ว มิตาจะไม่มีทางกลับไปหาพี่อีก ปล่อยมิตาเถอะค่ะ ให้มันจบตรงนี้ ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเผชิญมากลายเป็นอดีตไปเถอะนะคะ มิตาไม่อยากจำอะไรอีกแล้ว...”วันนี้เธอพอแล้ว พอแล้วจริง ๆ ที่ผ่านมาไคเลอร์แสดงให้เห็นแล้วว่าชีวิตของเขาไม่จำเป็นต้องมีเธอแล้วก็ได้ และเธอเองจะต้องยืนหยัดให้ได้โดยไม่มีเขาเช่นเดียวกันมือหนาของไคเลอร์ปล่อยออกจากเอวบอบบาง ขณะที่ดอกลิลลี่ของเขาก็ถูกวางเอาไว้ที่พื้น โดยที่รมิตาไม่ทันได้มองจนเผลอเหยียบมันทันทีพรึ่บ!หัวใจสาวไหววูบเมื่อมองช่อดอกไม้ที่ชายหนุ่มเตรียมมาให้ แต่ตอนนี้ก็พังไม่เหลือชิ้นดี แต่หญิงสาวพยายามใจแข็งและพูดกับตัวเองว่าทุกอย่างมันจบแล้ว ให้มันสิ้นสุดกันตรงนี้ก็พอแล้ว“ฮือ ๆ”เสียงร้องไห้ของไคเลอร์ดังไล่หลังจนร่างบอบบางของรมิตาสั่นเทิ้ม ไม่ใช่ว่าเธอไม่เจ็บ แต่วันนี้เธอเหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่ต้องการความรักจากเขาอีกแล้ว ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเธอเฝ้ามองเขามาตลอด ยินดีกับทุกความสำเร็จของเขา ครั้งแรกที่ชายหนุ่มมาจีบเธอ วันนั้นโลกทั้งใบของเธอมันสีชมพู ทุกอย่างเหมือนฝัน เธอรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้ความร
اقرأ المزيد

บทที่ 35 ไม่มีสิทธิ์ได้ทำหน้าที่พ่อ (1)

“มิตาอดทนไว้นะ” มือหนาจับบอบบางของรมิตาเอาไว้เพื่อเป็นกำลังใจให้คนตัวเล็ก เขารู้ดีว่าความทรมานของผู้หญิงมากที่สุดก็คือการคลอดลูก แต่การคลอดแบบท้องแฝดก็ค่อนข้างเสี่ยงเช่นเดียวกัน“ฮือ ๆ มิตาเจ็บ...” น้ำตาของรมิตาไหลออกมา เจ็บจนน้ำตาไหลออกมา มันเจ็บเกินหาคำใดมาเปรียบได้“พี่อยู่ตรงนี้ พี่อยู่ตรงนี้นะครับ” เขากอดร่างเล็กของหญิงสาวเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ ลมหายใจของรมิตาถี่รัว ขมับทั้งสองข้างมีเหงื่อไหลออกมา มือเล็กบีบมือใหญ่ของไคเลอร์แน่น จนเขารับรู้ว่าเธอกำลังเจ็บปวดมากแค่ไหน“มิตาเจ็บ...เจ็บเหมือนจะตาย”รมิตาไม่คิดว่าการมีลูกมันทรมานมากมายขนาดนี้ อาการปวดเกร็งที่หน้าท้องมันช่างแสนทรมาน แม้จะพยายามอดทน แต่ก็ไม่สามารถบรรเทาความรู้สึกนี้ได้มาวินขับรถพาน้องสาวมาที่โรงพยาบาล จวบจนคนตัวเล็กได้เข้าไปในห้องคลอด ซึ่งไคเลอร์ก็ได้แต่เดินวนไปวนมาด้วยความเป็นห่วง แม้อยากจะเข้าไปข้างในมากแค่ไหน แต่ก็ทำไม่ได้คินน์ มะนาว และอิษราเดินทางตามมาทีหลัง พวกเขาก็ตกใจที่จู่ ๆ รมิตาเกิดปวดท้องคลอดกะทันหัน จนรีบรุดหน้ามาที่นี่โดยด่วน ขณะที่ขุนศึกก็พาเคทธีมาที่โรงพยาบาลเพราะพี่สาวอย่างคาร
اقرأ المزيد

บทที่ 35 ไม่มีสิทธิ์ได้ทำหน้าที่พ่อ (2)

“ขอบคุณครับ ขอบคุณมากจริง ๆ” ไคเลอร์ยกมือไหว้ผู้เป็นอดีตพ่อตาของตัวเองไคเลอร์ไม่รอช้าที่ไปจัดการกับเอกสารทุกอย่าง พร้อมกับใส่ชื่อลูกของตัวเอง ชื่อที่เขาคิดมาเพื่อลูกสาวที่น่ารักทั้งสามคน“ลูกสาวมึงน่ารักเนาะ หน้าเหมือนกันเลย”ขุนศึกมองเพื่อนที่กำลังยืนเกาะกับกระจกหน้าห้องเด็กทารก จากสายตามองก็รู้ว่าไคเลอร์ดีใจแค่ไหน ดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มองไปยังเด็กทั้งสาม บอกให้รู้ว่าไคเลอร์กำลังจะเป็นพ่อเต็มตัวแล้ว“ลูกของกูน่ารักจริง ๆ แต่กูไม่รู้ว่ากูจะได้มีโอกาสได้อุ้มพวกเขาไหม”เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่รมิตาไล่ไม่ให้เขาทำหน้าที่พ่อ ยังไม่รู้สึกเจ็บมากเท่ากับการมายืนตรงนี้ และคิดถึงอนาคต ถ้าเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้แตะต้องร่างกายของลูกสาวตัวเอง“ทุกอย่างมันอาจจะดีขึ้นก็ได้นะไคล์ อย่าเพิ่งคิดในแง่ร้าย บางทีลูกมึงอาจจะช่วยทำให้มึงกับมิตากลับมาคืนดีกันก็ได้”ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กทั้งสามที่คล้ายกับไคเลอร์มาก จนคิดว่ารมิตาคงไม่ใจร้ายที่จะกีดกันพ่อของลูกอย่างแน่นอน“ไคลี่ย์ คาร่า แคลีน ชื่อลูกกูเอง...” ไคเลอร์มองไปที่เด็กน้อยหน้าตาน่ารักทั้งสาม พวกเขาเกิดมาแข็งแรงสมบูรณ์และจ้ำม่ำจนอยากจะไปโอ
اقرأ المزيد

บทที่ 35 ไม่มีสิทธิ์ได้ทำหน้าที่พ่อ (3) จบตอน

“มิตา...แต่ไคล์เขาก็พ่อของยัยหนูนะ แม่ว่าอย่างน้อยให้เขาได้มีโอกาสได้ตั้งชื่อลูกเถอะนะ” มะนาวบอกอย่างมีเหตุผล แม้จะรู้ว่าที่ผ่านมาชายหนุ่มทำอะไรกับลูกสาวของเธอบ้าง แต่อย่างน้อยสิทธิ์ของลูกก็ควรเป็นของไคเลอร์ครึ่งหนึ่งเหมือนกัน “คนอย่างเขาไม่ควรเป็นพ่อของลูกหนู หนูไม่อยากให้เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับลูกของหนู!” คำพูดเกรี้ยวกราดของรมิตาทำให้ไคเลอร์ที่รีบตื่นเช้ามาเยี่ยมคนตัวเล็กถึงกับชะงักเท้า หัวใจแกร่งตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินทุกคำพูดของเธอ “มิตา...แม่ไม่อยากให้หนูเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้นะ อย่างน้อยไคล์เองก็คงสำนึกผิด ต่อให้ไม่กลับมาเป็นครอบครัว เขาก็ควรได้ทำหน้าที่พ่อของลูกนะ” “ไม่! ลูกหนูจะต้องไม่เรียกเขาว่าพ่อ ไม่ว่ายังไงก็ตาม เรื่องชื่อหนูยอมก็ได้ แต่เรื่องอื่นอย่าฝันเลยว่าเขาจะมีสิทธิ์!!” “มิตา...” “ผมรู้ว่าพี่คงเสียใจที่มิตาเป็นแบบนี้ แต่พี่ก็คงต้องทำใจนะว่ามิตาเองก็เจ็บมาเยอะเหมือนกัน” มาวินที่เพิ่งเดินมาถึงก็ได้ยินทุกอย่างที่รมิตาพูดในห้อง ก่อนจะพูดข้างหลังของไคเลอร์ที่กำลังยืนตัวสั่
اقرأ المزيد

บทที่ 36 กลับมาแก้แค้น (1)

บทที่ 36กลับมาแก้แค้น หลังจากนอนพักฟื้นที่โรงพยาบาลสี่วัน รมิตาก็กลับมาอยู่ที่บ้าน เธอยอมรับว่าตัวเองมีความสุขมาก ๆ ที่ได้เห็นหน้าลูกน้อยทั้งสามคน ดวงตากลมแป๋วทำเอาหญิงสาวรู้สึกตื้นตันกับคำว่าแม่เหลือเกิน แต่อีกใจก็รู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด ยังดีที่แม่มาคอยช่วยเลี้ยงลูกบ้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงแย่แน่ ๆ “เหนื่อยไหมลูก...” มะนาวถามลูกสาว การเลี้ยงลูกเพียงคนเดียวว่ายากแล้ว แต่นี่สามคนในคราวเดียว เธอรับรู้ว่ารมิตาคงเหนื่อยมาก “แม่...” “หนูไม่อยากให้โอกาสไคเลอร์มาช่วยเลี้ยงลูกบ้างเหรอ” ผู้หญิงหลังคลอดมักมีความวิตกกังวลหลายอย่าง ทั้งความเครียด และความกลัวการเลี้ยงลูก ไหนจะไม่มีพ่อของลูกมาช่วย มันก็ยิ่งเพิ่งความรู้สึกเครียดมากกว่าเดิม “ไม่ค่ะ หนูจะเลี้ยงยัยหนูเอง หนูจะไม่ยอมให้เขามายุ่งวุ่นวายกับลูกของหนูเด็ดขาด” ความใจแข็งของลูกสาวเหมือนกับหินที่ต่อให้ใครต่อใครมาช่วยพูดมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น “เฮ้อ...” วันนี้ไคเลอร์มาที่บ้านของรมิตา เพราะเขาอยากจะเห็นหน้าลูกบ้าง
اقرأ المزيد

บทที่ 36 กลับมาแก้แค้น (2)

“มิตา...ได้โปรด จะให้พี่ทำอะไรก็ได้ ขอเพียงให้พี่ได้กอด ได้หอมลูกบ้าง...” เขาพูดเสียงสั่นและมองเธอด้วยสายตาสั่นระริก “ไม่อยากทำหน้าที่พ่อตั้งแต่แรก วันนี้จะมาเรียกร้องอะไร” “มิตา...” “สมเพชนะ วันนั้นไม่เห็นค่า แต่พอวันนี้กลับมาขอโอกาส สิ่งที่พี่ทำพี่ตั้งใจทั้งนั้น แล้ววันนี้จะมาขอความเห็นใจอะไร” “ฮือ ๆ” ร่างใหญ่ทรุดกายที่พื้น พร้อมมองคนตัวเล็กทั้งน้ำตา เมื่อเธอไม่มีทีท่าจะให้อภัยอะไรเขาเลย ความโกรธ ความเกลียดของหญิงสาวมันมากมายจนไคเลอร์ไม่รู้จะต้องทำยังไงแล้ว “ไม่ต้องร้องไห้ ฉันไม่ซึ้งอะไรทั้งนั้น เวรกรรมอะไรที่ฉันทำกับคุณเอาไว้ ขอให้มันจบเถอะค่ะคุณไคเลอร์ ตอนนี้ฉันอยู่ได้โดยไม่ต้องมีคุณด้วยซ้ำ คุณจะกลับมาทำไม!! ลุกขึ้น ไม่ต้องมาคุกเข่าอ้อนวอน เพราะคนอย่างฉันจะไม่ใจอ่อนกับคุณอีก!!” “มิตา...” ขณะที่พวกเขาทั้งสองคนกำลังทะเลาะกันจนเสียงดัง ทำให้ลูก ๆ ทั้งสามสะดุ้งตื่น มือป้อม ๆ ขยับไปมา ดวงตากลมโตของลูกสาวเบิกกว้างจนรมิตาเลิกสนใจไคเลอร์แล้วรีบไปดูลูกที่เตียง “แอ
اقرأ المزيد

บทที่ 36 กลับมาแก้แค้น (3)

ไคเลอร์เดินทางออกจากบ้านของรมิตาด้วยอาการคอตก แม้จะมีความสุขที่ได้เจอหน้าลูกเมียอีกครั้ง โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกใครบางคนจ้องมองอยู่ “พี่จะเอายังไงต่อ” เสียงแหลมเล็กของลูกหว้าถามผู้ชายข้างกายที่ใส่หมวกแก๊ปอำพรางใบหน้าของตัวเอง ซึ่งตอนนี้หมดเค้าความเป็นหมอมือดีแล้ว เพราะพวกเขาต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากตำรวจที่ตามล่าหาตัว “กูจะเอาคืนมัน ไอ้เหี้ยไคล์มันต้องไม่ตายดี!” ดวงตาแดงก่ำของเจตภัทรจ้องมองรถของไคเลอร์ที่เคลื่อนตัวออกจากบ้านของรมิตา “พี่ต้องจัดการมัน ลูกหว้าอยากฆ่ามัน ฆ่ามันสองคนให้ตาย ๆ ไปซะ” ยิ่งเห็นความรักที่ไคเลอร์มีต่อรมิตา เธอยิ่งแค้น ไคเลอร์ทำทุกอย่างเพื่อรมิตา ขณะที่เธอโดนหลอกใช้จนต้องสูญเสียทุกอย่าง จากคุณหนูลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล แต่ตอนนี้เหลือแต่ตัว เงินที่เอามาด้วยร่อยหรอจนพวกเขาสองคนไม่ต่างจากคนเร่ร่อน “กูจัดการมันแน่ คนอย่างไอ้ไคล์มันต้องตายเหมือนหมา ให้สมกับสิ่งที่มันทำกับเราสองคน ในเมื่อกูไม่มีความสุข อย่าฝันว่ามันจะมีความสุขเหมือนกัน!!” ความแค้นที่สั่งสมมาเกือบปี ทำให้เ
اقرأ المزيد

บทที่ 36 กลับมาแก้แค้น (4) จบตอน

“มึงคิดว่าพวกกูจะปล่อยมึงไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ มึงกับผัวมึงทำอะไรกับพวกกูเอาไว้ ก็น่าจะรู้ดี” เจตภัทรบอกด้วยเสียงกระโชกโฮกฮาก จนรมิตาหวาดกลัว และเธอไม่กล้าขัดขืนเพราะรู้ดีว่าตอนนี้เธอสู้อะไรไม่ได้กับคนที่มีอาวุธในมือแบบนี้ “พี่เจตต้องการอะไร...” “ต้องการชีวิตมึงกับผัวมึงไง ได้ข่าวว่าลูกคลอดแล้วเหรอ ยังสวยเหมือนเดิมนะ ถึงว่าไอ้ไคล์มันอาลัยอาวรณ์ไม่เลิก” เจตภัทรพูดอย่างกะลิ้มกะเหลี่ยจนรมิตาขนลุกซู่ด้วยความขยะแขยง “ฉันกับพี่ไคล์เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว เราสองคนหย่ากันแล้ว!” “แต่มันยังรักมึง อาลัยอาวรณ์แต่มึงไง ส่วนมันก็มาหลอกกู ให้กูรักมัน เพราะอยากฮุบโรงพยาบาลพ่อกู!!” กลายเป็นลูกหว้าที่ตอบสวนกลับมา เธอรู้เจ็บแค้นกับสิ่งที่ไคเลอร์ทำเพราะหวังสิ่งอื่น มากกว่าความรักที่เธอต้องการ “ขึ้นรถไป มึงอย่ามาชวนคุยถ่วงเวลา กูอยากเจอผัวมึงแล้ว อยากเห็นน้ำหน้ามันตอนรู้ว่าเมียที่มันรักนักรักหนากำลังจะตายเป็นยังไง!! หึ” “ปล่อยเคทธีไป...เอาฉันไปคนเดียว เคทธีไม่เกี่ยวอะไรด้วย” รมิตาหันมองหน้าเพื
اقرأ المزيد
السابق
1
...
1314151617
...
21
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status