All Chapters of พันธนาการร้ายลวงรัก (NC25+): Chapter 181 - Chapter 190

“ทำไมเมียกูต้องการมึง ไอ้สวะ!!” ไคเลอร์ปรี่เข้าไปใช้กำปั้นหนัก ๆ ของตัวเองต่อยไปที่หน้าของริวอย่างแรง จนหนุ่มโฮสต์เลือดกบปาก ซึ่งรมิตาไม่ได้ห้ามไคเลอร์แต่อย่างใด เพราะคนอย่างริวสมควรโดนแบบนี้อยู่แล้วที่มาใส่ร้ายว่าเธอแบบนั้น ผัวะ!! “อย่านะอย่าทำผม...” ริวพยายามปัดป้องไม่ให้ไคเลอร์เหวี่ยงหมัดมาอีกรอบ แต่คนตัวโตกำลังเดือดดาลที่มีผู้ชายคนอื่นมาดูถูกรมิตาแบบนี้ เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น และไอ้สวะนี่ไม่มีทางมาแทนที่เขาได้เช่นเดียวกัน “ถ้าอยากทำมาหากินดี ๆ เลิกสันดานเหี้ยไปด้วยนะ ไม่อย่างนั้นมึงจะไม่มีงานทำ ไปมิตา!! เรามีเรื่องเคลียร์กันอีกยาว!!” เขาหันมามองเมียตัวน้อยของตัวเองที่กล้าออกมาจากบ้านแล้วมาเที่ยวที่แบบนี้ ซึ่งเขาจะลงโทษให้สมกับสิ่งที่รมิตาทำ มือหนาจับข้อมือบอบบางของรมิตาเอาไว้แน่น แล้วพาเธอเดินออกจากร้านโดยที่ยังไม่เอ่ยปากพูดอะไร จนหญิงสาวรับรู้ถึงรังสีบางอย่างที่ออกมาจากตัวของเขา ไม่ต้องเดาเลยว่าคืนนี้เธอต้องรับศึกหนักทั้งคืนแน่นอน “พี่ไคล์โกรธมิตาเหรอคะ” เมื่อเข้ามาอยู่ในรถกันสองค

ความเย็นของน้ำไม่ได้ลดความรุ่มร้อนของร่างกายทั้งคู่ได้ แต่กลับเพิ่มความพลุ่งพล่านมากกว่าเดิมเสียอีก ทั้งสองจูบกันท่ามกลางสายน้ำที่ไหลรดลงมา หน้าอกอวบอิ่มบดเบียดกับอกแกร่งของไคเลอร์ จนปลายถันของทั้งคู่ถูไถกันไปมายิ่งทำให้เกิดความสยิวมากกว่าเดิม “อื้อ...” “อยากเ...ย...มิตาแล้วครับ” เขาพูดออกมาตรง ๆ แต่มิตายังไม่อยากให้ถึงตอนนั้น เธออยากทำบางอย่างให้สามีสุดที่รักก่อน ว่าจบหญิงสาวก็ผละออก แล้วย่อตัวลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นที่นองไปด้วยน้ำ “ทะ...ทำอะไรครับ” เขาพูดด้วยเสียงติด ๆ ขัด ๆ กระทั่งมือน้อยของรมิตาจับหมับเข้าไปที่กายแกร่งที่ชูชันเพราะความต้องการที่ยากจะดับลง “เลียให้ไงคะ ตรงนี้ของพี่ไคเลอร์มันแข็งดีจัง มิตาจะทั้งเลียและอมให้เลยนะคะ” เธอพูดแค่นั้นก็ขยับปากอ้าอมความแข็งแกร่งที่มีน้ำไหลผ่านตลอดเวลา บ๊วบ!! ปากเล็ก ๆ ค่อย ๆ ขยับริมฝีปากไปมา เพื่อกระตุ้นความแข็งแกร่งของไคเลอร์ให้แข็งแรงมากกว่าเดิม “อ๊า...มิตา...” มือหนาจับที่ผมเปียกชื้นของรมิตา ก่อน

“พี่เพิ่งกลับมาจากอังกฤษครับ ไม่เจอมิตานานมากเลย สวยขึ้นเยอะเลยนะครับ” ไกด์มองผู้หญิงตรงหน้าตาไม่กะพริบ รมิตาสวยขึ้นมากจริง ๆ และเขาไม่ได้ติดต่อคนที่ไทย เลยไม่รู้ว่ารมิตาทำงานอาชีพอะไร อีกทั้งยังไม่รู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว “นั่นสิคะ พี่ไกด์ก็ดูดีมากขึ้นจริง ๆ ค่ะ” “ตอนนี้มิตาทำงานอะไรครับ” “มิตาเปิดร้านเสื้อค่ะ” “ดีจังเลยครับ พี่จำได้ว่ามิตามีความฝันอยากมีร้านเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง” ไกด์ส่งยิ้มหวาน ๆ ให้กับผู้หญิงตรงหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นความน่ารักของรมิตา “พี่ไกด์จำได้ด้วยเหรอคะ” รมิตายิ้มอย่างดีใจ เธอจำได้ว่าสมัยเรียนไกด์ค่อนข้างเป็นพี่รหัสที่ดูแลน้อง ๆ ดีมาก ไม่ว่าอยากจะกินอะไร เขาก็พาไปเลี้ยงตลอด หรือแม้กระทั่งติวเรื่องเรียนด้วย “จำได้สิครับ สำหรับเรื่องของมิตาพี่ก็จำได้หมดครับ” “งั้นก็จำไว้ด้วยนะครับว่ามิตาเขามีสามีแล้ว” เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้น ทำให้ไกด์เงยหน้าขึ้นมอง แล้วพบกับร่างใหญ่ของไคเลอร์ที่ยืนแสดงอาการโกรธและหึงหวงที่มีผู้ชายคนอื่น

“งั้นหันมาสิคะที่รักของมิตา...” เธอเรียกคนรักด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน เพราะหวังให้เขาหายงอนเธอบ้าง “ไม่เอาครับ เดี๋ยวพี่จะไปเก็บของเข้าตู้เย็นแล้ว เดี๋ยวของเสีย” เขาพูดแล้วพยายามแกะมือน้อย ๆ ที่กอดร่างใหญ่เอาไว้ “พี่ไคล์ขี้งอน มิตาง้อแล้วนะคะ หันมาหน่อยนะ” “ไม่ครับ” “งั้นอยากได้อะไรบอกมิตาสิคะ มิตายอมหมดเลยให้พี่ไคล์หายงอน” เธอบอกไล่หลังคนตัวโตที่ยังไม่ยอมหันกลับมา “พี่ไม่ได้อยากได้อะไรครับ มิตาไม่ต้องให้อะไรพี่หรอก” “แล้วความรักของมิตาพี่ไคล์ก็ไม่อยากได้เหรอคะ หรือจริง ๆ พี่ไคล์ไม่ได้อยากได้มัน” คำพูดของรมิตาทำให้ไคเลอร์หันมาพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมื่อครู่เขากำลังร้องไห้ “มิตา...” “ไหนพี่ไคล์บอกรักมิตาไงคะ ทำไมเรื่องแค่นี้เราไม่หันหน้ามาคุยกัน” เธอรู้ว่าตัวเองผิดที่บอกว่าเขาน่ารำคาญ ตอนนั้นเธอแค่พูดตามอารมณ์ไปเฉย ๆ “พี่แค่ไม่อยากให้มิตาต้องหงุดหงิดใจเพราะพี่ พี่เลยเลือกจะเงียบดีกว่า” “น้อยใจมิตาเหรอคะที่มิตาบอกว่าน่ารำคาญ” เธอเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาข้างแก้มของไคเลอร์ออก “พี่อาจจะน่ารำคาญจริง ๆ พี่ไม่รู้จะจัดการความรู้สึกของตัวเองยังไง แต่พี่ไม่อย

“แล้วคุณแม่รักคุณพ่อเท่าไหนคะ” แคลีนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของรมิตา แล้วเงยหน้ามองผู้เป็นแม่พร้อมกับตั้งคำถาม ทำเอาสองหนุ่มสาวมองหน้ากันทันที “ความรักที่แม่มีให้พ่อ มันไม่สามารถประเมินค่าได้เลยค่ะ” “แสดงว่าต้องเยอะมาก ๆ เลยใช่ไหมคะ” ไคเลอร์มองหน้าของภรรยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยทำร้ายร่างกายและจิตใจของเธอ จนมาตอนนี้เขาเชื่อว่านอกจากครอบครัวแล้ว เธอก็คืออีกคนที่รักเขาไม่แพ้ใครในโลกใบนี้ จนรู้สึกผิดเหลือเกินที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนั้น “มากกว่าอะไรบนโลกใบนี้ค่ะ” “แล้วคุณแม่รักพวกหนูไหมคะ” “รักสิคะ ลูก ๆ ก็เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตแม่เหมือนกันนะ” รมิตาเดินมากอดลูกสาวทั้งสามของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองไคเลอร์ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักเช่นเดียวกัน ไคเลอร์เองก็เดินมากอดภรรยาและลูกสาวทั้งสาม เหมือนคำสัญญาที่ว่าจะรักและดูแลพวกเขาให้ดีที่สุด “รักคุณพ่อคุณแม่ที่สุดเลยค่ะ” “พ่อกับแม่ก็รักลูก ๆ มากเช่นเดียวกัน” ไคเลอร์และรมิตาพูดพร้อมกัน