جميع فصول : الفصل -الفصل 110

หลังจากที่หยางเหมยแต่งงานกับเถ้าแก่ลู่และเธอก็ถูกตบตีจนทนไม่ไหว เธอกลับบ้านไปขอร้องพ่อกับแม่ให้ช่วยเหลือ พ่อกับแม่จนปัญญาเพราะตัวเองได้ตกลงส่งหยางเหมยให้เถ้าแก่ลู่ด้วยตัวเอง และรับเงินก้อนใหญ่มาแล้วจึงไม่กล้าออกหน้าเพราะแบบนี้ตอนนี้คนในครอบครัวสกุลหยางจึงมาขอให้หยางซินช่วยเหลือ แม้แต่พ่อที่หวาดกลัวหม่าเฮ่อ ก็ยังต้องแบกหน้ามาเพื่อลูกสาวคนโต หยางซินกลายเป็นคุณนายผู้บัญชาการไปแล้ว เธออาศัยอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่มีคนใช้มากมายคอยดูแลหยางเหมยมองดูน้องสาวที่เคยเป็นเพียงคนใช้ในบ้านสกุลหยาง ที่อดีตไม่เคยแม้แต่จะมีสิทธิ์ซื้อเสื้อผ้าใหม่สักชิ้น ในตอนนี้กลับแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าหรูหราราคาแพง ยังทาเล็บสีแดงแต่งหน้าอ่อน ๆ ที่ช่วยขับเน้นความสวยของเธอให้เพิ่มมากยิ่งขึ้นรูปร่างอวบอิ่มของน้องสาวที่ใคร ๆ ต่างก็หาว่าอวบอ้วน เมื่อได้แต่งเนื้อแต่งตัวเช่นนี้กลับดูเซ็กซี่ยั่วยวนและดูมีสง่าราศี ต่างจากเด็กสาวซอมซ่อคนเดิมโดยสิ้นเชิงเห็นหยางซินมีชีวิตที่ดีมาก ๆ เช่นนี้แล้วหยางเหมยก็รู้สึกอิจฉา เธอพลาดไปแล้วที่ทอดทิ้งอดีตสามีหญิงสาวกำมือแน่น หยางซินไม่มีอะไรที่เทียบเธอได้แม้แต่อย่างเดียวแต่กลับได้ดีกว่าเธอ ความรู้

กว่าจะกลับมาถึงบ้านหม่าเฮ่อก็ต้องใช้เวลาหลายวัน เขาคิดถึงหอยหวาน ๆ ของเมียรักมากจึงได้เร่งกลับมาก่อนกำหนดวันหนึ่งเมื่อเข้ามาถึงห้องนอนก็พบว่าโคมไฟบนหัวเตียงของหยางซินไม่ได้ปิด ยังส่องแสงสลัวในขณะที่หยางซินกำลังนอนหลับสนิท โดยที่ขาอวบขาวผ่องของเธอวางพาดอยู่บนผ้าห่ม กระโปรงชุดนอนเลิกขึ้นสูงจนเห็นเนินเนื้อรำไรหม่าเฮ่อเลียริมฝีปาก ตั้งแต่เขาไปราชการพอตกเย็นมาก็คิดถึงภรรยาจนแทบนอนไม่หลับ ต้องปลดปล่อยด้วยสองมือของตัวเองและคิดถึงใบหน้ายั่ว ๆ ของหยางซินทุกวันเขาถอดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงดึงผ้าห่มออกจากร่างอวบ หยางซินไม่สวมชุดชั้นในนอนเป็นปกติ ชุดนอนของเธอก็แสนบางเบาด้านบนเผยให้เห็นเนินเนื้ออวบกลมโผล่พ้นเนื้อผ้า ส่วนด้านล่างก็เปิดเปลือยให้เห็นเนินเนื้อสีหวานหม่าเฮ่อครางแผ่ว มือหนาลูบไปตามเรียวขาของหยางซินช้า ๆ เธอครางแม้ไม่ลืมตาเมื่อรู้สึกเสียวสยิว“พี่เฮ่อ”“รู้ด้วยเหรอว่าเป็นพี่”“ฉันก็มีแต่พี่เท่านั้น ไม่ใช่พี่แล้วจะเป็นใคร ทำไมกลับมากลางดึกล่ะคะ”“พี่แค่แวะมาเพราะคิดถึงเธอ อยู่ได้แค่สองชั่วโมงเท่านั้นก็ต้องไปแล้ว”หญิงสาวทำหน้าแง่งอน “แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาจริง ๆ ล่ะคะ”“กอง

จุดเร้นลับของเธอจึงกลายเป็นจุดที่หม่าเฮ่อโปรดปรานที่สุด เขาจูบหนัก ๆ ที่เนินเนื้อ เอ่ยเบา ๆ ว่า“คิดถึงจังเลย หอยหวานของผัว มาให้ผัวกินซะดี ๆ”พูดจบเขาก็กดจมูกลงไปสูดความหอมหวาน ก่อนจะค่อย ๆ ใช้ลิ้นไล้ไปที่กึ่งกลางรอยแยกใหญ่ ควานหาเม็ดเสียวที่หลบซ่อนตัวอยู่ สองมือของเขาช่วยแหวกกลีบออก พริบตาเม็ดเสียวที่กำลังเบ่งบานก็เด้งออกมารอรับลิ้นของเขาแล้ว“อา...อร่อย”เขาตวัดเลียเม็ดเสียวแรง ๆ ทำให้หยางซินดิ้นพล่านเด้งสะโพกเย่อกับลิ้นของเขาทันใด สองแขนของเธอยันไว้ที่ด้านหลัง ดวงตาจับจ้องที่การดูดเลียของหม่าเฮ่อ มือเรียวข้างหนึ่งขยับมาลูบที่ท้ายทอยของเขาอย่างเอ็นดู“ดูพี่จะหิวมาก ถ้างั้นก็กินเยอะ ๆ นะคะ”“อื้ม ผัวหิวหอยเมียมากจริง ๆ ต้องช่วยตัวเองไปด้วยคิดถึงหอยเมียไปด้วยทุกวันทรมานมากเลยรู้หรือเปล่า”หยางซินหัวเราะชอบใจพร้อมกับครางอืออา เธอมีความสุขที่รู้ว่าหม่าเฮ่อคิดถึงเธอแค่ไหน หม่าเฮ่อกดจมูกสูดดมอีกครั้ง มือสองข้างแบะกลีบให้อ้าออกกว้างขึ้น แล้วสอดลิ้นเข้ามาเลียเม็ดเสียวเบา ๆ ก่อนจะลากยาวตามรอยแยกลงมาจนถึงรูจีบด้านหลัง แล้วลากกลับขึ้นมาที่แคมอีกครั้ง“ซี้ด ผัวขา ลิ้นของผัวอร่อยจัง”“หอยของเมี

รถยนต์สีดำขลับเคลื่อนตัวออกจากเขตคฤหาสน์ตระกูลหม่ามุ่งหน้าสู่ย่านการค้า หยางเหมยนั่งเชิดหน้าอยู่เบาะหลัง สายตายังคงมองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวง เกรงว่าจะบังเอิญพบกับสามีชาติชั่วของตัวเองเข้า และเมื่อถึงจุดหมายที่ต้องการ น้ำเสียงถือตัวของเธอก็ดังขึ้น“หยุดรถตรงนี้!”คนขับรถจอดรถตามคำสั่ง ในยามนี้หยางเหมยขอให้คนขับรถที่บ้านของหยางซินพาเธอมาซื้อของ หลายวันที่อาศัยอยู่กับหยางซิน หยางเหมยทำตัวดีไม่น้อยจนทำให้หยางซินเริ่มเชื่อใจเธอขึ้นมาแล้ว“ฉันจะลงไปซื้อยา แกรออยู่ที่นี่”คนขับรถรับคำ จากนั้นหยางเหมยก็เดินลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว ใช้ผ้าคลุมผมปิดบังใบหน้าไว้อย่างมิดชิด เธอเดินเข้าไปในร้านขายยาร้านหนึ่งที่อยู่ในตรอกลึกและดูซอมซ่อผิดปกติจากร้านขายยาทั่วไปหยางเหมยเคยมาที่นี่ครั้งเดียวกับพ่อเมื่อนานมาแล้ว และเจ้าของร้านคนนี้ยังไปเป็นแขกที่บ้านเธออยู่เสมอ ท่าทางของเขาเหมือนทำงานให้กับพวกอันธพาลมากกว่าเป็นเจ้าของร้านยาอย่างที่ควรจะเป็น“น้าจาง”น้าจางคนนั้นเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบต้นๆ รูปร่างผอมสูง ดวงตาแหลมเล็ก ผิวออกเหลืองซีด เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าสงสัย หยางเหมยจึงดึงผ้าคลุมหน้าลงให้เห็น “

ระยะนี้หยางซินมีอาการอ่อนแรงและมักจะอาเจียน หม่าเฮ่อจึงให้หมอมาดูแลถึงที่บ้านเพราะงานกองทัพของเขาเป็นงานเร่งด่วนทำให้เขาไม่ได้กลับบ้านหลายวันตอนนี้หยางเหมยกำลังใช้ทัพพีไม้คนน้ำแกงในหม้ออย่างใจเย็น ความอำมหิตถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางอ่อนน้อมที่แสร้งทำขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนรับใช้เดินเข้ามาในครัว หยางเหมยรีบหันไปส่งยิ้มกว้างที่ดูเป็นมิตรที่สุด“ฉันจัดการเอง ฉันตั้งใจเคี่ยวให้น้องสาวของฉันเป็นพิเศษ”“แต่คุณผู้ชายสั่งไว้ว่า ยาของคุณนายฉันต้องดูแลให้ดีไม่ให้ผิดพลาดเด็ดขาด”หยางเหมยจ้องมองคนรับใช้คนนั้นด้วยสายตาแข็งกร้าว“ส่วนผสม ฉันให้หมอประจำตัวของน้องสาวตราวจสอบแล้วแกก็เห็น ทำไมแกถึงพูดแบบนี้ แกเป็นใคร ถึงกล้าไม่ไว้ใจฉัน ฉันคือพี่สาวของหยางเหมย ไสหัวไปให้พ้น”สาวรับใช้รู้สึกหวาดกลัว ก่อนหน้าที่หยางเหมยจะต้มน้ำแกง หมอประจำตัวของคุณนายมาตรวจสอบแล้วว่าไม่มีอะไรอันตรายสำหรับครรภ์ของคุณนาย และมีแต่ของที่เป็นประโยชน์ แต่เธอก็ไม่กล้าละเลยหน้าที่ จึงยืนกรานที่จะเป็นคนทำของบำรุงเองหยางเหมยกำมือแน่นคิดว่าตัวเองไม่ควรเผยพิรุธ เธอจึงยิ้มออกมา“ฉันพูดตรง ๆ นะ ว่าฉันก็ไม่ไว้ใจเธอ น้องสาวของ