All Chapters of หงส์ขย่มมังกร 3P: Chapter 111 - Chapter 120

ภายในห้องหลังร้านขายยาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูกสลับกับกลิ่นอับชื้น บรรยากาศนิ่งสงัดกลับร้อนระอุด้วยเพลิงราคะที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่บนเตียงยับย่นหยางเหมยในสภาพเปลือยเปล่าถูกน้าจางกระแทกกระทั้นเข้าใส่มาจากทางด้านหลังอย่างเผ็ดร้อน เขาซุกใบหน้าลงดูดเลียแผ่นหลังนวลเนียนที่มีรอยช้ำจาง ๆ ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงครางแหบโหยของน้าจาง ความเป็นชายที่แข็งขึงปานแท่งเหล็กจ้วงแทงเข้าสู่ร่องฉ่ำรักที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำหวานครั้งแล้วครั้งเล่ากระทั่งในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยสายธารราคะอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของเธอจนทุกหยาดหยด ทั้งคู่ต่างทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจอย่างแรงด้วยความเหนื่อยล้าครั้งนี้น้าจางนับว่าทำได้นานขึ้นกว่าคราวก่อน แม้เขาจะเป็นหมอแผนจีนโบราณที่รอบรู้เรื่องสมุนไพร แต่การทดลองยาพิษและยาบำรุงหลากชนิดกับตัวเองทำให้เขาประสบปัญหานกเขาไม่ขันมานานนับปีกว่าจะปรุงยาเคี่ยวกรำให้ตัวเองกลับมาใช้งานได้ขนาดนี้ก็นับว่าดีขึ้นมากแล้ว ถึงจะไม่ทนทานปานคนหนุ่มแต่ก็พอจะเรียกศักดิ์ศรีลูกผู้ชายกลับมาได้บ้างทว่าหยางเหมยกลับนั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์ที่ยั

หยางเหมยยกถาดน้ำแกงขึ้นไปยังห้องโถงชั้นสอง เห็นหยางซินนั่งรออยู่ด้วยท่าทางอ่อนเพลีย เธอรีบวางท่าเป็นพี่สาวแสนดีเข้าไปประคอง“พี่ไปหาหมอเป็นยังไงบ้าง” หยางซินเอ่ยถาม“แผลเกือบหายสนิทแล้ว อาการไม่มีอะไรน่าห่วง ต้องขอบคุณเธอที่ทำให้พี่ปลอดภัยจนไอ้เลวนั่นไม่กล้าเข้าใกล้พี่อีก”“พี่เองก็ดูแลฉันเต็มที่ พี่ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราพี่น้องกันตัดกันไม่ขาด ยังไงพี่ก็คือพี่ของฉัน และฉันขอบคุณมากที่พี่เห็นฉันเป็นน้องเสมอ”หยางซินพูดพร้อมมองหน้าหยางเหมยด้วยสายตาจริงใจเสียจนหยางเหมยอยากอาเจียนกับความรักพี่น้องจอมปลอมที่เธอไม่ต้องการ แต่เธอก็แสร้งยกมือลูบผมน้องสาวอย่างอ่อนโยน“พวกเราพี่น้องตัดกันไม่ขาดไม่ใช่เหรอ ในโลกนี้พี่ก็มีแค่เธอแล้ว นี่ ดื่มเถอะจะได้สบายขึ้น”หยางซินยิ้มพลางรับถ้วยน้ำแกงมาดื่มจนหมด “อื้ม... ฉันชอบดื่มน้ำแกงนี่ที่สุดเลย”หยางซินมองสบตากับหยางเหมย เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากดวงตาคู่นั้นแม้ในใจจะรู้สึกสะอิดสะเอียนแต่หยางเหมยก็ส่งยิ้มให้น้องสาวอ่อนโยน“ฉันขอโทษที่เคยคิดว่าพี่ไม่ดี ที่จริงแล้วพี่ดีกับฉันจริง ๆ”“พี่เคยผิดพลาดมาก่อน ตอนนี้สำนึกแล้วพี่จะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอี

หยางเหมยตัวสั่น เธอโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง เธอเข้าใจว่าหม่าเฮ่อยังรักเธออยู่ เขาแค่โกรธเท่านั้นหากว่าไม่มีหยางซินหม่าเฮ่อต้องใจอ่อนกับเธอแน่นอน“พี่เฮ่อ...”“หุบปาก ฉันไม่ใช่พี่เฮ่อของเธอ ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าฉันซะ เธอก็รู้ว่าคนอย่างฉันรักแรงเกลียดแรงแค่ไหน!”หยางเหมยพูดไม่ออก หยางซินเอ่ยกระซิบกับใบหูของเขาให้ได้ยินกันสองคน“พี่เฮ่อ อย่าเสียงดังสิคะลูกตกใจแล้ว”หม่าเฮ่อลูบท้องของเมียรักเบา ๆ “อื้ม ไม่เสียงดังแล้ว”หยางซินเอ่ยว่า “พี่กลับไปทำงานเถอะค่ะ อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดเพราะเป็นตัวถ่วงของพี่เลย”หม่าเฮ่อพยักหน้า “พี่จะกลับไปสั่งงานแล้วคืนนี้จะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ”หญิงสาวขมวดคิ้ว“แต่ว่า”“ไม่มีแต่ เชื่อฟังนะ”ในที่สุดหยางซินก็พยักหน้า ส่วนเหยางเหมยย่อมได้ยินทุกคำและเธอยังยืนอยู่ที่เดิม หม่าเฮ่อจึงหันมาไล่เธออกไปจากห้องหยางเหมยเดินออกมาด้วยความรู้สึกคับแค้นใจ จากนั้นประตูห้องก็ถูกปิดลง เธอโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่งและยังร้อนรุ่มคิดแผนการที่จะทำให้หม่าเฮ่ออยู่ในกำมือของเธอคืนนี้หม่าเฮ่อจะกลับมา และยาของเธอในร่างกายของหยางซินก็จะทำงานเช่นกันหยางเหมยหัวเราะในลำคอ เธอรู้ว่าหม่าเฮ่อมักจะต

หยางซินไม่ขยับแล้วและนั่นทำให้หยางเหมยยิ้มกริ่มขณะก้าวออกจากห้องนอนใหญ่ หญิงสาวลงมาข้างล่างจัดการผสมยาปลุกเซ็กส์ลงไปในเหล้ายี่ห้อโปรดของหม่าเฮ่อเธอแน่ใจว่าเขาต้องดื่มเหล้าขวดนี้ เพราะนิสัยของหม่าเฮ่อเรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยน หญิงสาวหัวเราะอย่างมีความสุข ไม่ใช่เพียงหม่าเฮ่อที่จะได้ลิ้มรสความสุขนี้ แต่เธอเองก็เช่นกันหยางเหมยรินเหล้าลงแก้วแล้วดื่มรอเวลาให้หม่าเฮ่อกลับมา ในขณะที่คนรับใช้กำลังจะขึ้นไปดูแลหยางซิน หยางเหมยก็พูดขัดเอาไว้ทันที“คุณนายนอนหลับแล้วไม่ต้องห่วง และสั่งไว้ว่าห้ามใครเข้าไปรบกวนเด็ดขาด ส่วนเธอก็กลับไปนอนซะ คืนนี้ฉันจะเฝ้าคุณนายเอง”“เข้าใจแล้วค่ะ” สาวรับใช้คนนั้นเดินกลับห้องไปคืนนี้จะไม่มีใครหน้าไหนมาขัดขวางความสนุกสุดเหวี่ยงระหว่างเธอกับหม่าเฮ่อได้อีกต่อไป ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น!หม่าเฮ่อกลับมาถึงบ้านตอนเกือบห้าทุ่ม ภายในบ้านเปิดโคมไฟทิ้งไว้เพียงไม่กี่ดวงทำให้บรรยากาศดูคลุมเครือและเป็นไปตามคาด เมื่อเข้ามาถึงเขาก็เดินตรงไปหยิบขวดเหล้าที่บาร์ รินใส่แก้วแล้วดื่มลงไปอึกใหญ่เพื่อแก้กระหาย จากนั้นจึงเก็บขวดเหล้าเข้าที่เดิมชายหนุ่มคิดว่าต้องอาบน้ำก่อนจะ

หม่าเฮ่อเริ่มมีการกระสันจนร่างสั่นเทาเพราะฤทธิ์ยา เขาผลักหยางเหมยที่กอดรัดร่างของเขาออกอย่างแรงจนหัวชนขอบเตียงไม้แตกเลือดไหลลงมาหญิงสาวจับศีรษะตัวเองแล้วตกใจจนกรีดร้องหม่าเฮ่อไม่สนใจว่าหยางเหมยจะได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้เขาไม่อยากขยับตัวแล้วกลัวว่าการเสียดสีจะยิ่งทำให้เขาทนไม่ไหวและหน้ามืดคว้าเอาหยางเหมยมานอนด้วย ชายหนุ่มจึงตัดสินใจ ตะโกนเรียกภรรยาดังลั่น“หยางซิน ที่รักของผม หยางซิน เมียจ๋า ช่วยสามีด้วย!”หยางเหมยขาดสติเพราะถูกเขาผลักจนหัวแตก และยังมีความกลัวที่จะถูกส่งกลับไปหาเถ้าแก่ลู่ เธอหัวเราะหยันออกมา พร้อมกับพูดว่า“หยางซินกำลังจะตายแล้ว! น้องสาวของฉันไม่มีทางมาที่นี่ พี่จะไม่มีวันได้อยู่กับหยางซินอย่างที่พี่ต้องการ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นยังไงล่ะ คิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะฆ่าหยางซินได้”หม่าเฮ่อหันขวับมามอง แววตาแดงก่ำ “เธอคิดว่าจะทำอะไรเมียของฉันได้ง่าย ๆ เหรอ คนที่ต้องตายคือเธอต่างหาก!”จากนั้นเขาก็คว้าปูที่นอนมาแล้วพันตัวหยางเหมยแน่นทั้งจับมัดเอาไว้กับขาเตียงแน่นหนาหยางเหมยบิดกายเร่ากรีดร้องขอให้เขาปล่อยเธอ“พี่เฮ่อ พี่ต้องการขนาดนี้ หยางซินไม่อยู่ช่วยพี่แล้ว ปล่อยฉันแล้ว ให้ฉันช่วยนะ ฉ