All Chapters of หงส์ขย่มมังกร 3P: Chapter 1 - Chapter 10

ตั้งแต่เกิดมากระทั่งอายุสิบเจ็ดปีนอกจากบิดาที่นางพบหน้าบ่อยครั้งแล้วบุรุษอื่นอันซูเซี่ยก็แทบไม่เคยเห็น ในขณะที่คนที่รายล้อมรอบเกี้ยวของนางในยามนี้ก็ล้วนแต่เป็นองครักษ์หญิงที่เก่งกาจเพราะขบวนใหญ่จำเป็นต้องใช้เวลาถึงสองเดือนจึงจะถึงเมืองหลวงแคว้นเหมิง อันซูเซี่ยไม่เคยเดินทางไกลทั้งขณะเดินทางนางยังต้องอยู่ในรถม้าที่โคลงเคลงจึงทำให้นางรู้สึกวิงเวียนตลอดเส้นทางสองเดือนมานี้จึงกินได้น้อยและเอาแต่อาเจียนดังนั้นจึงทำให้น้ำหนักของนางลดและร่างกายผ่ายผอมจนแม่นมเผิงเป็นกังวลคิดว่าหากเข้าสู่เมืองหลวงแคว้นเหมิงเมื่อใดคงต้องบำรุงร่างกายกันยกใหญ่เพื่อไม่ให้ผู้ใดดูถูกว่าองค์หญิงแดนสู่ไยจึงได้ผ่ายผอมเพียงนี้หลังจากล้างหน้าถูฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว อันซูเซี่ยก็รับประทานอาหารเช้าง่าย ๆ ซึ่งก็คือโจ้กผักที่นางชื่นชอบนั่นเองนางเป็นสตรีเรียบง่ายทั้งยังอ่อนน้อม นั่นก็เพราะได้รับการฝึกฝนนิสัยมาจากสำนักชีตั้งแต่เด็ก เพราะอันซูเซี่ยเป็นเช่นนี้แม่นมเผิงจึงเป็นกังวลยิ่งนักที่แคว้นเหมิงนั้นแม้อันซูเซี่ยจะแต่งเข้าในฐานะฮองเฮา ทว่าเพราะนางอ่อนแอบอบบางเพียงนี้กลัวว่าพระสนมพวกนั้นจะทำร้ายนางเอาได้จึงได้แต่หวังว่าน

สี่เดือนต่อมาด้วยภารกิจของฝ่าบาทที่จำเป็นต้องเดินทางไปคลายทุกข์ให้กับพสกนิกรที่ประสบภัยน้ำท่วมที่มณฑลเจิ้นจึงทำให้พระองค์ยังไม่จัดงานอภิเษกสมรสขึ้นมาเสียทีอีกทั้งยังมีคำทำนายที่เกิดขึ้นกะทันหันเรื่องฝ่าบาทไม่อาจจัดงานอภิเษกสมรสได้จนกว่าจะพ้นเดือนสิบไปแล้วคนที่สบายใจก็คืออันซูเซี่ย แต่คนที่เป็นกังวลแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับก็คือแม่นมเผิง“บ่าวทราบมาว่าอำมาตย์ผู้นั้นคือบิดาของซูเฟยเพคะ ในวันที่ให้โหรหลวงทายดวงชะตาผูกดวงเพื่อกำหนดวันสมรสจู่ ๆ โหรหลวงผู้นั้นก็กล่าวอ้างเรื่องนี้ขึ้นมา แคว้นเหมิงเชื่อในคำทำนายยิ่งนักดังนั้นยามนี้ฤกษ์สมรสก็ไม่อาจกำหนดได้จนกว่าจะพ้นเดือนที่สิบไปก่อน ทำแบบนี้ไม่เรียกว่าร่วมมือกับโหรหลวงกลั่นแกล้งจะเรียกอะไรได้อีกเพคะ”อันซูเซี่ยกำลังตั้งใจเย็บปักเสื้อด้วยตนเอง นางอยู่ที่นี่รู้สึกดียิ่งนักด้วยยามนี้เข้าสู่หน้าร้อนแล้ว เดิมทีแคว้นสู่มีอากาศหนาวตลอดปีทำให้นางไม่ค่อยได้สัมผัสกับแสงแดด ทว่าแคว้นเหมิงนั้นกลับมีแสงแดดที่อบอุ่นยิ่งนักพลอยทำให้อารมณ์ของนางดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ“อยู่ที่นี่พวกเราได้กินอาหารอร่อยทั้งแกงร้อน ข้ายังได้ปลูกผักเลี้ยงไก่จนเติบโตสนุกยิ่ง ไม่ม

เช้าวันนี้ หลังจากอันซูเซี่ยรับประทานอาหารเสร็จ กงกงจากกรมพิธีการก็มาขอเข้าเฝ้าพร้อมกับแจ้งให้นางทราบว่า ในวันพรุ่งนี้นางต้องเตรียมตัวเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับฝ่าบาท และเตรียมเข้าพิธีสถาปนาแต่งตั้งขึ้นเป็นฮองเฮาอย่างเป็นทางการ“ไยจึงรวดเร็วเพียงนี้ มิสนใจคำทำนายแล้วหรือ” อันซูเซี่ยอุทานด้วยความตกใจยิ่งนักแม่นมเผิงกลับเอ่ยขึ้นว่า “คำทำนายก็เป็นเพียงแค่ลมปากของโหรหลวงผู้หนึ่งเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ พวกเราต่างรอคอยมานานเพียงนี้ จะว่ารวดเร็วได้อย่างไร องค์หญิงรอกระทั่งบัดนี้เวลาล่วงผ่านมาเกือบจะครึ่งปีแล้วนะเพคะ ชุดเข้าพิธีที่ตัดเย็บมาเนิ่นนานจนเก่าเต็มทน อีกทั้งท่านยังผ่ายผอมลงไปมาก เห็นทีคงต้องได้วัดขนาดตัวกันใหม่เสียแล้ว”“จะเก่าได้อย่างไร ข้าเห็นท่านดูแลชุดนั้นเป็นอย่างดีทุกวัน” เมื่อองค์หญิงน้อยแย้งออกมาเช่นนั้น แม่นมก็ส่งเสียงจิ๊ในลำคอด้วยความขัดใจอันซูเซี่ยจึงก้มหน้าหุบปากเสียสนิท อันที่จริงนางอาศัยอยู่ในตำหนักนี้ก็คิดว่าตนเองมีชีวิตที่ไม่เลวนัก ถึงจะคิดถึงบิดามารดาอยู่มาก แต่สถานที่แห่งนี้ก็เหมาะสมน่าอยู่ยิ่ง นางยังได้ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ และเล่นน้ำตกอย่างที่ใจต้องการโดยไม่มีผู้ใดมาห้ามปรา

รถม้าของโอรสสวรรค์โจวจูหลง บัดนี้กำลังเคลื่อนผ่านอุทยานหลวงเพื่อไปยังตำหนักชุ่ยกงที่มีฮองเฮาคนใหม่อยู่ที่นั่น การสนทนาภายในรถม้าดังขึ้นแผ่วเบาจนไม่มีผู้ใดภายนอกจับใจความได้ ฝ่าบาทแคว้นเหมิงรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาประดุจเทพเซียน บัดนี้นั่งอยู่กับบุรุษสวมหน้ากากผู้หนึ่ง ท่าทางของบุรุษผู้นี้องอาจสูงส่งมีกลิ่นอายสูงศักดิ์ไม่ต่างจากฝ่าบาทเลยแม้แต่น้อยเขาคือญาติผู้น้องนาม เสียนอ๋อง หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เดิมทีเขาเป็นบุรุษที่หล่อเหลาหาตัวจับยาก ทว่าหลายปีก่อนเกิดเรื่องไม่คาดฝัน จวนของเขาเกิดไฟไหม้ในวันที่เขาเพิ่งกลับจากงานเลี้ยงและเมาสุรา กว่าจะหนีออกมาได้ใบหน้าก็เสียโฉมเป็นแผลเป็น การรักษาใช้เวลาเกือบหนึ่งปี ท่านผู้สำเร็จราชการจึงกลับมาใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากดำนี้ได้ตามปกติ“ท่านพี่ หญิงสกุลอันผู้นั้นท่านคิดจะร่วมหอกับนางจริงๆ หรือ”ฝ่าบาทยกยิ้มพลางเอ่ยกับอี้หลง “ก็เพียงแต่ไปตามมารยาท มิได้คิดจะแตะต้องตัวนางแม้แต่น้อย อี้หลงเจ้าเห็นด้วยหรือไม่”“ขอรับ ข้าเห็นด้วย... การที่แดนสู่คิดผูกไมตรีโดยอ้างคำสัตย์ของเสด็จปู่นั้นข้าเห็นว่ามีเบื้องหลัง ดูเหมือนพวกเขาต้องการแผ่นดินที่ติดกับแด

ใบหน้าของเขาแทบจะแนบชิดกับกลีบเนื้อสีแดงเรื่อ เขาถึงขั้นแลบลิ้นออกมาทำท่าตวัดเลียกลางอากาศอย่างกระหาย มังกรยักษ์ภายใต้กางเกงบัดนี้บวมเป่งจนปวดหนึบ เรียกร้องให้เขาปลดปล่อยมันออกมาเพื่อระบายน้ำพิษสีขุ่นที่อัดอั้นอยู่ภายในอันซูเซี่ยคล้ายจะพอมารู้สึกถึงเสียงคนเปิดประตู ทว่าด้วยพิษกำหนัด ‘สวรรค์เมามาย’ ที่นางดื่มเข้าไป กลับทำให้นางเลิกสนใจสิ่งรอบข้าง ท่าทางการนั่งและการใช้มือเพื่อผ่อนคลายความร้อนรุ่มนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่กูกูพร่ำสอนเอาไว้ก่อนหน้า‘หากฮองเฮารู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว ให้ใช้นิ้วบีบบี้ตรงนี้นะเพคะ หรือจะลองแหย่เข้าไปในรูหวาน รับรองว่าช่วยฮองเฮาให้ผ่อนคลายลงได้’ยามนั้นนางมิเข้าใจเลยสักนิด ทว่าหลังจากทุกคนออกไปจากห้อง อาการร้อนผ่าวก็แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย นางที่กำลังนั่งอ้าขาอยู่มึนงงยิ่งนัก ยามที่เนื้อผ้าสีแดงนุ่มลื่นสัมผัสกับส่วนลี้ลับ นางก็หวนคิดถึงวันที่นางสัมผัสตนเองที่น้ำตกขึ้นมาทันทีความรู้สึกเช่นนั้นกลับมาหาพระนางแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้มันช่างรุนแรงและท่วมท้นจนนางแทบจะขาดใจ ยอดอกที่เสียดสีกับผ้าเบาบางก็ทำให้นางเสียวซ่านจนต้องครางออกมา... นางมิรู้เลยว่ากำลังเกิดเรื่องอันใดกั