All Chapters of พระชายาอ้อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

กัวจื่อหลานรีบถามด้วยท่าทางกดดัน “เหตุใดท่านประมุขจะแต่งกับนางขอรับ ท่านเคยเจอนางแค่ครั้งเดียว” กัวจื่อหลานไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงเอาเสียเลย ถูกตา ต้องใจหรือท่านประมุขของเขาไม่เคยต้องใจสตรีใดง่ายๆ“ท่านแม่อยากให้ข้าแต่ง ข้าก็จะแต่ง ท่านจะได้เลิกกังวลมาคอยจับตาดูข้าว่าเมื่อไหร่จะหาเมีย แต่ข้าไม่รู้จะแต่งกับใคร ข้าจิ้มเลือกนางก็แล้วกัน”กัวจื่อหลานฟังเหตุผลแล้วยิ่งตะลึงงันเบิกตากว้างแต่เขาไม่มีสิทธิ์ขัดใจหรือ ใครก็ขัดบุรุษตรงหน้าไม่ได้ “จิ้มเลือกนางมาเป็นเจ้าสาว แล้วคืนพันชั่ง ท่านจะจิ้มนางจริงๆ ด้วยหรือไม่ขอรับ” กัวจื่อหลานถามหน้าตื่น บุรุษตรงหน้าต้องการสิ่งใดเขาขัดได้หรือคำพูดของลูกศิษย์คนสนิททำให้หยางต้าหลงปรายตามองคนตรงหน้าที่เผลอแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน“ข้าจะจิ้มเลือกนางมาแต่ง เจ้ามีปัญหาอะไรถึงได้ทำสีหน้าเช่นนั้น”“ข้าน้อยมิกล้าขอรับ”“ส่วนเรื่องที่เจ้าสงสัยว่าข้าจิ้มนางมาแต่งและจะจิ้มจริงหรือไม่ในคืนพันช่าง ถ้าเจ้าอยากรู้ เจ้าลองลงไปถามเจ้าพวกโน้นดูสิ บางทีมันอาจจะ

หยางต้าหลงขยับฝีเท้าเข้าใกล้ ใบหน้าพ้นจากเงาดำของความมืด ไปยืนตรงที่แสงจันทร์พอส่องสว่างให้เห็นชัด“ข้าเอง คนที่ให้เงินถุงใหญ่แก่เจ้า ที่เจ้ารับไปเป็นค่าสมุนไพร แล้วเจ้าไม่มีเงินทอน ข้าเป็นเจ้าของเงินถุงนั้นที่เจ้าเอาสมุนไพรแลกมันมา”ที่แท้เขามาเพราะเรื่องนี้ คงลักลอบเข้ามาในจวนเพื่อตามทวงเงิน เห็นทีคงหนีไม่พ้นต้องหยิบเงินทอนเขาไป“ข้าจำท่านได้” นางจำเขาได้ใบหน้าเขาหล่อเหลาหาผู้ใดเทียมเท่า “ว่าแต่ท่านลักลอบเข้ามาด้วยเหตุใดกัน”“ข้าจะมาขอบคุณเจ้า”“ไม่ได้มาทวงเงินทอนหรือ”“คนอย่างข้าเงินแค่นั้นถือว่าเล็กน้อย”ฮุ่ยชิงเบะปาก เขาไม่ได้มาทวงเงินทอนก็นับว่าดีแล้ว “ท่านคือหยางต้าหลงประมุขของสำนักคุ้มภัย”นางจำเขาได้ พอเขาบอกชื่อให้รู้ นางก็ถามจากเจียวมี่จึงรู้ว่าหยางต้าหลงคือประมุขของสำนักคุ้มภัย“เป็นข้าเอง ข้าจะมาขอบคุณเจ้าที่ช่วยชีวิตข้าและศิษย์ในสำนัก ข้าไม่คิดว่าการที่เจ้าช่วยข้าจะทำให้เจ้าต้องเดือดร้อนจนถูกกักบริเวณ”ฮุ่

ฮูหยินใหญ่ตัดเรื่องอาหารการกิน ผ้าต่วน ผ้าแพร แม้แต่เงินนางกับลูกไม่เคยได้รับมาหลายปีแล้ว ฮุ่ยชิงจัดว่าเป็นหญิงงามแต่อาภรณ์ที่สวมใส่เลวร้ายกว่าสาวใช้มากนักทั้งเก่าทั้งขาดเครื่องประดับกลับไม่เคยมีสักชิ้นแล้วแม่สื่อที่ไหนจะมาทาบทาม ถึงแม้ฮุ่ยชิงไม่มีเสื้อผ้าใหม่ใส่มาหลายปีแล้วถ้าจะมีก็เป็นของเก่าจากเหมยลี่ที่เบื่อแล้วยกให้กุ้ยไป๋เทียนตบโต๊ะเสียงดัง เฉินฮุ่ยหลิงน้ำตาร่วงด้วยความกลัว “ฮุ่ยหลิงไปบีบน้ำตาของเจ้าไกลๆข้า ช่างน่ารำคาญ” กุ้ยไป๋เทียนบอกน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว“เจ้าค่ะ ข้าไม่กล้าพูดอีกแล้ว” ฮุ่ยหลิงก้มหน้า ซ่อนแววตาไม่อาจยอมรับไว้ได้ นางจำต้องคล้อยตามไปก่อน เพราะไม่เห็นหนทางใดที่จะช่วยลูกสาวได้ ตัวนางเองก็ยังแทบจะเอาตัวไม่รอด แต่นางภาวนาขอให้สวรรค์ช่วยลูกสาวของนาง ถ้ามีโอกาสได้ช่วยลูกแม้จะมีเพียงนิด นางก็จะไม่พลาดโอกาสนั้นเลยทีเดียวกุ้ยไป๋เทียนเบือนหน้าไปทางอื่น มือกำหมัดแน่น ขณะที่หม่าอี้หวาค่อยยิ้มออกมาได้ ลูกเลี้ยงของนางจะได้แต่งไปกับขุนนางปลายแถวไม่มีอนาคตคนนั้น ที่ฮุ่ยชิงไม่มีแม่สื่อมาทาบทามก็เพราะว่าพอมีแม่สื่อมาขอพบนางก็ไล่กลับไปหมด ซ้ำยังปล่อยข่าวที่แม่ของฮุ่ยชิงมีชู้เป็นคน

บ่าวชายหลายคนที่มาใหม่และที่ยืนอยู่เก่าก่อนตรงประตูจวนไม่แน่ใจแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง เพราะเมื่อครู่ก็เห็นว่าฮูหยินใหญ่ยืนขับไล่พวกส่งของหมั้นอยู่ แต่บ่าวพวกนี้ก็ไม่รู้ว่าที่แท้แล้วมีคนส่งของหมั้นสองขบวน พวกเขาคิดว่าเป็นพวกเดียวกัน จึงปิดประตูไว้ไม่ยอมเปิดผ่านไปสองเค่อ หม่าอี้หวาก็หันไปหาสาวใช้“ทำไมคนของขุนนางขั้นเก้าคนนั้นยังไม่เข้ามาอีก มิใช่ว่ากลับไปแล้วหรือ”“เอ๋ บ่าวจะไปดูเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”“ไม่ต้อง ข้าออกไปดูเองดีกว่า” หม่าอี้หวาร้อนใจ นางลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินออกไปดูที่หน้าจวน พอเห็นว่าบ่าวไม่ยอมให้พวกส่งของหมั้นจากบ้านขุนนางขั้นเก้าเข้ามาก็หน้าดำคล้ำด้วยโทสะ“พวกโง่ ทำไมไม่เปิดประตูให้คนเข้ามามอบของหมั้น”“อะ เอ่อ พวกเราทำตามคำสั่งของฮูหยินอย่างไรล่ะขอรับ”“คำสั่งข้า”“ใช่ ขอรับเมื่อครู่ฮูหยินรองเดินมาบอกว่าท่านสั่งไม่ให้เปิดประตูจวนรับของหมั้นจากคนด้านนอก”“ฮูหยินรอง” อี้หวาเค้นเสียงต่ำ มองไปด้านข้างก็เห็นร่างของฮุ่ยหลิงยืนอยู่ ฮุ่ยหลิงเห็นดังนั้นก็เดินตรงเข้าไปหา “เป็นเจ้าเองหรือฮุ่ยหลิง นังอนุแพศยา”“ไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใคร ฮูหยินรองในจวนก็มีข้าคนเดียว” เรื่องอื่นนางยอมไม่เคย

เจียวมี่กำลังพูดต่อแต่ร่างของท่านอัครเสนาบดีก็มาปรากฏ“เจ้าส่งอาหารแล้วก็กลับไปได้แล้ว”“จะ เจ้าค่ะ”ฮุ่ยชิงได้ยินเสียงบิดาแว่วผ่านบานประตู ก็รู้ว่าบิดามาหาตน นางลุกขึ้นแล้วยืนรอตรงหน้าประตูด้วยสีหน้านิ่งสงบ ประตูห้องเปิดออก ฮุ่ยชิงก็พบกับบิดายืนสีหน้าราบเรียบ มือไพล่หลังมองนางอยู่ฮุ่ยชิงรู้สึกมาตลอดว่าความผูกพันของนางกับบิดามีน้อยมาก เหมือนคนแปลกหน้าต่อกันก็ไม่ปาน นางขยับเท้าถอยหลัง ให้บิดาเข้าไปนั่งที่โต๊ะ“วันที่หนึ่งเดือนหน้าคือวันแต่งงานของเจ้า ข้าจะให้สาวใช้มาพาเจ้าไปตัดชุดเตรียมตัว อย่างน้อยเจ้าก็เป็นลูกสาวของอัครเสนาบดี จะทำให้ข้าและจวนอัครเสนาบดีเสียหน้าไม่ได้”“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” สำหรับนางแล้วการแต่งงานออกไปจากจวนคือเรื่องที่ดีที่สุดในสายตาของท่านพ่อ นางเองก็คิดเช่นนั้น‘คือจุกตายนั้นกล้าหาญ หิวตายนั้นขี้ขลาด’หรือคือถ้าไม่กล้าได้กล้าเสียมัวแต่กังวลย่อมไม่เดินทางไปสู่ผลสำเร็จ เอาแต่คิดแต่ไม่ทำ ย่อมไม่มีผลงานให้ชื่นชม