All Chapters of พระชายาอ้อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“เอ่อ ขอรับ” กัวจื่อหลานก้มหน้ารับคำ ลอบมองไปที่สตรีซึ่งกำลังหลับสัปหงก ใบหน้าจะทิ่มโต๊ะในอีกไม่ช้า เขามองด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่กล้าแสดงออกมาก รีบหมุนตัวจากออกไปหยางต้าหลงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆนาง มองเห็นใบหน้ามอมแมม กับเสื้อผ้าที่มีกลิ่นทำอาหารปะปนแล้วขมวดคิ้ว เขาแต่งนางมาเพราะเห็นว่านางเรียบง่าย ไม่เรื่องมาก เขาต้องการแค่แต่งฮูหยินให้มารดาสบายใจ เขามองหาสตรีที่ไม่ต้องงามล่มเมืองแต่ต้องมีสติปัญญาเพราะยามเจอกับเหตุการณ์ผิดหวังภายภาคหน้านางจะต้องยืนต่อไปได้ด้วยตัวเอง ฉะนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมาจากตระกูลสูงศักดิ์ ไม่ต้องอ่อนช้อย เก่งกลอน หมาก วาดภาพ เพราะในสถานที่อันตรายเช่นนี้สตรีที่ดูแลตัวเองไม่ได้จะตกเป็นเป้าหมายได้ง่าย เพราะมีคนที่คิดจะสังหารเขาตลอดเวลาแต่ที่เขาเห็นเวลานี้ เป็นเมิ่งจื่อในร่างไซซี ได้ยินว่านางพาสาวใช้จัดการกับเสื้อผ้าที่ชำรุดของลูกศิษย์ทั้งสำนักหยางต้าหลงครุ่นคิด เหตุการณ์ที่โจรป่าลอบชิงทรัพย์ทำร้ายเขาที่ชายป่าตอนนั้น ไม่ใช่แค่หมายทรัพย์แต่ต้องการชีวิตเขาด้วย บางครั้งลุกลามไปถึงชีวิตคนในครอบครัว แค่คิดหัวใจของหยางต้าหลงก็บีบรัด

“นั่นก็เรื่องของเจ้า แต่ถ้าเจ้าอยากห่มผ้า อยากให้ร่างกายอุ่น ข้าก็อนุญาตให้เจ้าห่มผืนเดียวกับข้าได้”เขาพูดแล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อ ฮุ่ยชิงอ้าปากค้าง ไม่ทันพูดเขาก็ตะแคงหันหน้าหนีไปแล้วนางเองก็เริ่มง่วงแล้วเพราะวันนี้ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน จึงเดินเข้าไปล้มตัวลงนอนข้างๆกับเขา นางดึงผ้าห่มมาคลุมตัวบ้าง ไม่เห็นว่าเขาพูดอะไร ก็ปิดเปลือกตาลง แต่จู่ๆร่างกำยำที่มีไออุ่นผ่าวร้อนก็หันมารั้งร่างนางเข้าแนบชิดลำตัว จนแผ่นหลังของนางสัมผัสได้กับอกแกร่งมือของเขาพาดมาทาบทับตัวนาง แล้วลมหายใจร้อนๆของเขาก็ซุกไซ้ซอกคอสูดซับความหอมไปจนเต็มอิ่มมือที่พาดทับก็เริ่มแหวกเข้าไปภายใต้เสื้อนอนของนาง ปลุกเร้าให้นางตื่นตัว นางย่นคอหนีแต่ก็ถูกเขาจับพลิกตัวหงายแล้วตัวเขาก็ขึ้นมาทาบทับ“ท่านพี่ไหนบอกว่าอยากนอน”“ข้าบอกตอนไหน”“ก็ท่าน...” นางจะพูดว่าเห็นเขาทำท่าง่วงงุน คอยแต่จะหันหลังนอนแต่ปากที่จะพูดก็ถูกเขาใช้นิ้วชี้ปิดปาก“เรามาฝึกยุทธ์กันเถอะ หากละเว้นการฝึก ลมปราณเจ้าจะแตกซ่านได้”“ไม่ฝึกคืนเดียวถึงกับ

หยางต้าหลงหรี่ดวงตาเฉียบคมเพ่งมอง คนตรงหน้าไม่ใช่องครักษ์ธรรมดาจริงๆด้วยแต่เป็นนักสังหารมืออาชีพเขามองดวงตาของมันที่เต็มไปด้วยแววกระหายเลือด ไม่นานมันก็ละมือจากกัวจื่อหลานพุ่งเข้าหาเขา แต่หยางต้าหลงก็ตั้งรับทัน แล้วกระโดดตัวเบาขึ้นฟาดกระบี่ลงกลางลำตัวมัน แต่นักสังหารคนนั้นก็ใช้กระบี่รับไว้ทันแต่ก็ต้องหน้าแหย มือชาไปทั้งข้อมือ“เจ้าเป็นใครกันแน่ ต้องการสังหารข้าทำไม”“ถ้าเจ้าสำนักคุ้มภัยเป่าจินจงตาย สำนักคุ้มภัยเฉียนตั้งก็จะได้ผงาดขึ้นบ้าง เหตุใดข้าถึงไม่อยากสังหารเจ้าล่ะ ที่จริงแล้วมีคนตั้งค่าหัวลงขันให้กับหัวของเจ้ามากมาย ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเก็บหัวรอให้ข้าตัด”“สามหาว วันนี้เจ้าไม่ตายดีแน่”“หยางต้าหลง เจ้าทำให้ครอบครัวข้าหมดทางทำมาหากิน เจ้าทำการค้าคนเดียวไม่แบ่งให้ผู้อื่นได้รวยด้วย รังแกผู้อื่นมากเกินไปแล้ว”“เมื่อไม่มีความสามารถเหตุใดถึงเที่ยวโทษผู้อื่น สำนักคุ้มภัยเป่าจินจงมีวันนี้ได้ไม่ใช่เพราะวาสนาหรือโชคแต่เพราะมีฝีมือ หรือเจ้าจะเถียงข้า”นักสังหารดวงตาลุกวาว มันไม่อย

“ฮุ่ยชิงฮูหยินของข้านางไม่เป็นวรยุทธ์แต่ต้องมาอยู่ท่ามกลางคนที่หมายจะเอาชีวิต ต่อไปข้าจะมอบหมายงานให้เจ้าอีกหน้าที่หนึ่ง ข้าจะให้เจ้าคอยคุ้มภัยให้นางด้วย”กัวจื่อหลานเบิกตากว้าง คาดไม่ถึง ไม่รู้ว่าที่ท่านประมุขหยางพูดกับเขาเช่นนี้ เป็นเพราะล่วงรู้ความในใจของเขาที่มีต่อฮูหยินน้อยหรือไม่ แต่เขาก็เปลี่ยนความคิดไปแล้วท่านประมุขคงยังเข้าใจผิดอยู่ เขารีบคุกเข่าก้มหัวลง“ท่านประมุขข้าทำงานนี้ไม่ได้ขอรับ”“เพราะเหตุใด ข้าเห็นเจ้าเป็นศิษย์รัก เลยมอบงานที่สำคัญให้กับเจ้า เจ้าไม่กล้ารับได้หรือ”“ข้า” กัวจื่อหลานมองหน้าบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้า เขาสมควรรับงานนี้เพราะเท่ากับแสดงความจริงใจ แต่ถ้าเขาไม่รับงานนี้ก็เท่ากับหาเรื่องให้ตนเองนิ้วหาย หัวขาด กายธาตุถูกแยกเป็นชิ้น คนตรงหน้าไม่ใช่แค่โหด แต่บางครั้งโคตรเหี้ยมโหด สีหน้าเรียบๆ แต่แอบซ่อนแผนการในใจอยู่เสมอ...“ข้ายินดีรับงานนี้ขอรับ”หยางต้าหลงมองแล้วพยักหน้า เขารอฟังอยู่ว่ากัวจื่อหลานจะตัดสินใจเช่นใด การตัดสินใจของกัวจื่อหลานทำให้เขายกยิ้มบางๆ

“บ่าวคิดว่าเป็นพวกอันธพาลมาหาเรื่องขอรับ บ่าวจะออกไปดูเอง ฮูหยินโปรดอย่ากังวลใจ เรื่องคนมาหาเรื่องที่สำนักคุ้มภัยบ่อยขอรับ แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรเราได้ ท่านประมุขหยางเก่งกาจ ศิษย์ในสำนักก็มีฝีมือดีทุกคน”ฮุ่ยชิงพยักหน้าวางใจ เมื่อครู่กัวจื่อหลานเพิ่งมาบอกนางว่ามีงานส่งจดหมายสำคัญของราชนิกุลคนหนึ่งที่รับงานไว้แล้ว เป็นหน้าที่เขาที่ต้องนำส่งของสำคัญนั้นเอง กัวจื่อหลานเพิ่งออกไปได้ครู่เดียว สองคนนั้นก็มา นางคาดว่าสองคนนั้นคงซุ่มดูอยู่นานแล้วเป็นแน่“พ่อบ้านเฉิงโปรดอย่าประมาท ข้าคิดว่าสองคนนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่ ถึงกล้ามาเอะอะโวยวายอยู่ด้านหน้าประตูสำนักโดยไม่เกรงกลัวเช่นนี้”“ขอบคุณฮูหยินน้อยที่เป็นห่วงขอรับ บ่าวจะขอตัวออกไปดูก่อน”ฮุ่ยชิงพยักหน้า นางจะเดินกลับไปดูยาสมุนไพรที่บดไว้แต่ใจก็ยังพะวง เลยยังยืนดูอยู่ห่างๆ“พวกเจ้าสองคนกลับไปได้แล้ว สำนักคุ้มภัยเป่าจินจงไม่รับคน ช่วงนี้ท่านประมุขไม่รับลูกศิษย์”“ไม่ พวกเราไม่กลับ” หนึ่งในสองคนที่มีท่าทางดุดันพูดขึ้น มันซุ่มดูมาหลายวันแล้วว่าหยางต้