All Chapters of พระชายาอ้อนรัก: Chapter 51 - Chapter 60

หลี่อ้ายหลิงปาเทียบเชิญลงพื้นแล้วตามไปขยี้เท้าแรงๆ ราวกับไม่ต้องการเห็นเศษซากของกระดาษที่ส่งกลับมาทำลายหัวใจของนาง กิริยาหยาบคายเช่นนี้นางไม่กล้าทำต่อหน้าลุงกับป้าที่นางมาขอพักด้วย แต่นางข่มความโมโหมาระบายกับบ่าวคนสนิทในห้อง“อย่าคิดว่าปฏิเสธเทียบเชิญข้าแล้ว ข้าจะหมดหวังนะ เจ้าเป็นแค่ลูกอนุ แม่ของเจ้าก็คบชู้สู่ชายจนท่านอัครเสนาบดีรังเกียจ คนอย่างเจ้าวาสนาดีได้เป็นถึงฮูหยินเอกมันก็มากเกินไปแล้ว ฮึ เจ้ายังกล้าปฏิเสธคำเชิญของข้า เพราะฉะนั้นหากข้าทำอะไรลงไปก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายนะ”“คุณหนูใหญ่จะทำสิ่งใดเจ้าคะ”“แม่ของนางคบชู้สู่ชาย นางก็คงไม่ต่างกัน เจ้ารีบไปสั่งคนจัดเกี้ยวไปจวนท่านอัครเสนาบดี ข้าจะไปพบกุ้ยฮูหยิน ข้ามีเรื่องจะขอให้นางช่วย นางต้องเต็มใจช่วยข้าอย่างแน่นอน”หลี่อ้ายหลิงสืบประวัติของกุ้ยฮุ่ยชิงมาหมดแล้วว่าเป็นเพียงลูกอนุที่พ่อไม่รัก มารดามีความผิดข้อหาคบชู้สู่ชายติดตัว ทำให้ทั้งแม่และลูกอยู่อย่างลำบาก แต่ผู้เป็นลูกสาวเกิดมีวาสนาดีได้แต่งให้กับหยางต้าหลงประมุขแห่งสำนักคุ้มภัย ทำให้นางมีคนคุ้มหัว แต่นางอยากได้ท่านประมุขหยาง นางจึงต้องเขี่ยฮุ่ยชิงออกไปถ้าหากนางไปพบกุ้ยฮูหยินและบอ

“สามสิบ สามสิบเอ็ด  สามสิบสอง สามสิบสาม สามสิบสี่  สามสิบห้า”เสียงไม้กระทบกับแผ่นหลังที่อาบไปด้วยเลือดจนเวลานี้เสื้อที่สวมอยู่ฉีกออกกลายเป็นริ้วๆ เผยผิวขาวที่ชุ่มไปด้วยสีแดง ผู้ถูกโบยที่นอนราบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงคือ ‘ฉินหลิ่งซาน’ ลูกชายคนเดียวของท่านราชครูฉินจิวฝูผู้รุ่งเรืองมาถึงสองแผ่นดิน เป็นที่ไว้วางใจของฮ่องเต้และฮองเฮา ฉินหลิ่งซานถูกขังคุกทหารและถอดยศออกจากตำแหน่ง เรื่องนี้รู้ถึงหูท่านแม่ทัพเจิ้งอี้เหยียน เมื่อมีหลักฐานพร้อมมูลท่านแม่ทัพให้ควบคุมตัวเขาไว้แล้วถอดยศ เมื่อวานมีม้าเร็วนำสาสน์จากท่านแม่ทัพส่งมาให้พวกเขานำตัวฉินหลิ่งซานออกมาโบยห้าสิบไม้ จากนั้นให้ควบคุมส่งตัวให้กรมอาญาเป็นผู้จัดการ เพราะพบว่านอกจากฉินหลิ่งซานจะใช้อำนาจรังแกชาวบ้าน ยังพบการทุจริตภายในกองทัพ เห็นสมควรให้กรมอาญาเป็นผู้สอบสวนในคดีทุจริตแต่ให้ปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ“ข้ารอดไปได้พวกเจ้าไม่ได้ตายดีแน่ ไอ้พวกทหารเลว” ฉินหลิ่งซานมองอย่างแค้นเคือง ทหารที่กำลังโบยตีเขาอยู่ พวกมันล้วนแล้วแต่เคยถูกเขาสั่งลากไปโบยมาก่อน ในกองทัพแคว้นลั่วจะมีใคร

จวนสกุลหลี่เจิ้งอี้เหยียนรับรู้ถึงความผิดปกติในกายหลังจากดื่มชาที่ได้รับจากหลี่อ้ายหลิง เขากระแทกถ้วยชาลงอย่างไม่เกรงใจ ผลุนผลันลุกขึ้น เขาโกรธมากแต่พยายามระงับมันไว้เต็มท้อง เมื่อเช้าเขาเข้าวังหลวงไปพบฮ่องเต้เพื่อรับพระบัญชาให้ส่งคนไปคุ้มภัยสารลับไปยังเมืองสี่ หลังรับพระบัญชามาแล้วเขากำลังจะกลับสำนักคุ้มภัย ใต้เท้าหลี่ก็มาขอเชิญเขาไปที่จวนเพื่อปรึกษางานต่อ และบอกอีกว่าหลานสาวต้องการเลี้ยงน้ำชาขอบคุณ เขาไม่รับเทียบเชิญคุณหนูหลี่มาครั้งหนึ่งแล้ว หากไม่รับคำเชิญใต้เท้าหลี่จะเป็นการไม่ไว้หน้าเกินไป เขาไม่อยากจะมีปัญหากับใครในเมืองนี้ก่อนที่งานจะเสร็จ เขาจึงมานั่งคุยต่อกับหลี่อ้ายหลิงอย่างเสียไม่ได้“ท่านประมุขหยางท่านจะรีบไปไหนเจ้าคะ” หลี่อ้ายหลิงลุกขึ้นวิ่งตามไปแทบไม่ทัน“ข้าจะกลับ คุณหนูหลี่ไม่ต้องตามมา” เขาบอกเสียงเข้มจัด ดวงตาแวววาวด้วยความโกรธแต่ไม่สามารถหยุดหลี่อ้ายหลิงได้หลี่อ้ายหลิงสูดลมหายใจเข้าลึก นางปล่อยหยางต้าหลงไปตอนนี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นแผนที่วางมาจะเสียหมด “หากท่านประมุขหยางจะกลับ ข้าจะไปส่งนะเจ้าคะ”

เจิ้งอี้เหยียนลุกขึ้น ชักกระบี่ออกมาแค่นั้นก็ทำให้หมิงจงซีลนลาน“มีคนสั่งให้ข้าทำขอรับ ไม่เช่นนั้นข้าไม่กล้าทำ หลี่อ้ายหลิงเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ นางลุ่มหลงท่านและโกรธที่ท่านหมางเมินใส่นาง ท่านไปเอาผิดกับนาง แล้วปล่อยข้าไป”เจิ้งอี้เหยียนขบกรามแน่นขึ้นไปอีก ขณะที่ฮุ่ยชิงกำมือแน่น“นางถึงกับกล้าวางแผนชั่วช้าเช่นนี้ ดีล่ะ เจ้าให้ดาบนี้แก่ข้า ข้าก็จะคืนดาบนั้นให้แก่เจ้า”“ฮุ่ยชิงเจ้าคิดจะทำอะไร” เจิ้งอี้เหยียนหันไปถามฮุ่ยชิงไม่ตอบสามีแต่ยิ้มเย็น ดวงตาแข็งกร้าวดุจน้ำแข็งหันไปมองหมิงจงซี ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่อยากเชื่อ ร้อยทั้งร้อยอย่างไรเสียบุรุษก็ตามมารยาหญิงไม่ทัน นางไม่เคยใช้เล่ห์กลอุบายกับใครแต่ใช่ว่านางจะไม่รู้วิธี หากแต่นางพยายามอยู่ในที่ทางของนางแล้ว แต่คนพวกนี้ก็ยังไม่ยอมปล่อยนางไป มันก็สมควรได้รับจุดจบเช่นนั้นกลับไปแล้วไม่ใช่หรือฮุ่ยชิงแสร้งทำเสียงไม่เชื่อถือ “คุณหนูหลี่จะเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ก็เมื่อยามอู่นางส่งคนมาบอกให้ท่านพี่ส่งคนมาดูแลข้าเอง นางบอกว่าเจ้าคิดจะทำร้ายข้

“ครั้งนี้ข้าอภัย เป็นเพราะข้ารีบเร่งยัดเยียดวิชาความรู้ให้เจ้ามากเกินไป เจ้าคงฝึกหนักแล้วกดดันถึงคิดปรุงยาขึ้นมาทำร้ายอาจารย์”ฮุ่ยชิงไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขา นางละอายใจที่ทำแบบนั้นกับสามี เขาดีกับนางทุกเรื่อง แค่ใช้งานนางหนักไปหน่อยยามกลางคืน“ข้าขอโทษเจ้าค่ะ” ฮุ่ยชิงเงยหน้ามองเขา ดวงตาของนางทอประกายเศร้าใจแขนกำยำคว้านางมากอด พลางคิดในใจ หากเป็นคนอื่นทำกับเขาแบบนี้เห็นทีคงถูกตัดมือจนกุด แต่เหตุใดเขาไม่แค้นเคืองกลับเห็นเป็นเรื่องตลก นางรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา นี่เป็นสิ่งที่เขาแสดงออกอย่างจริงใจไม่ใช่แกล้งทำ แค่เรื่องความต้องการที่เกินพอดีของเขา นางก็จะทนแบกรับเอาไว้“ท่านพี่เจ้าคะ” นางเอียงคอถาม “ดูท่าทางคุณหนูหลี่จะมีใจให้ท่านพี่อย่างลึกซึ้ง ถึงกับยอมเอาตัวมาขวางท่านพี่ไม่ให้กลับมาช่วยข้า ปกติสตรีสูงศักดิ์ต้องรักเกียรติยศแต่นางยอมทิ้งเพื่อท่านพี่”“นางร้ายกาจมาก ถึงขั้นกล้าวางยากำหนัดข้า แต่ไม่มีใครร้ายเท่าเจ้าที่วางยาลดความกำหนัดข้า”ฮุยชิงเงียบไปครู่