All Chapters of พระชายาอ้อนรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น ผู้กล้าย่อมต้องเด็ดเดี่ยว”“เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ ข้าเองก็มีบุญคุณความแค้นต้องชำระ แต่ข้าก็ต้องรักษาชีวิตไว้ และรอวันเวลาที่เหมาะสมเช่นกัน มิใช่จะดึงดันตายเป็นตายอย่างเดียว ถ้าต้องการตายก็คงจะได้สมใจในไม่ช้านี้”ในเวลานั้นพวกมันทั้งสองหน้าซีด “ท่านจะไม่ให้ยาแก้พิษเราหรอกหรือ”ฮุ่ยชิงไม่ตอบแค่ส่งยิ้มบางๆ ก่อนสั่งคนจับพวกมันโยนออกไป หลุดจากเหตุการณ์ที่หวนคิดไปฮุ่ยชิงค่อยถอนหายใจออกมายาวๆพ่อบ้านฉิงมองฮูหยินน้อยกัดเซ่าปิ่งแม้เวลานางกินขนมยังดูสง่างามเหตุใดช่วงนี้ฮูหยินน้อยถึงดูมีราศีจับยิ่งนัก “ฮูหยินจะไม่ให้ยาถอนพิษเจ้าสองคนนั้นจริงๆ หรือขอรับ” เสียงของเขาดูนอบน้อมมากขึ้นฮุ่ยชิงหันไปหาพ่อบ้านเฉิง “ป่านนี้พวกมันคงอับอายพอแล้ว ข้าจะมอบยาแก้พิษให้พวกมัน นำคำข้าไปบอกว่าให้ทาทิ้งไว้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามพิษก็จะหาย” นางบอกแก่พ่อบ้านเฉิงที่เข้ามารับของพ่อบ้านเฉิงมองยาในมืออยู่ครู่ก็ต้องเบิกตากว้างเพราะคุ้นตายิ่งนัก ในที่สุดพลันเข้าใจ เกือบจะหลุดขำออกมาเพร

ม้าของเจิ้งอี้เหยียนควบผ่านฝูงชนเข้าสู่ตัวเมืองหลวงแล้ว พอมาถึงหน้าวังหลวงก็ไม่มีใครที่จำเขาไม่ได้ แค่เห็นอาชาไนยสีขาวทรงพลังที่เย็นชาเหมือนผู้เป็นนายก็ต่างจำได้ ทหารวังรีบเปิดประตูให้องค์ชายรองผู้เป็นโอรสองค์โปรดเข้าเฝ้าโอรสสวรรค์“ครั้งนี้เจ้าไปเที่ยวเตร่นานถึงสามเดือน ข้าว่าเจ้าไปนานเกินไปแล้วนะอี้เหยียน เจ้าอย่าลืมว่าตัวเจ้าคือองค์ชายรองแห่งแคว้นลั่ว ภารกิจหน้าที่มากมายรออยู่ ข้าอยากให้เจ้ากลับมาช่วยงานเสียที” เสียงกังวานหนักของฮ่องเต้เจิ้งตรัสกับโอรสองค์โปรดเจิ้งอี้เหยียนยิ้มบางๆ “ลูกทำให้เสด็จพ่อทรงกังวลพระทัย รู้สึกผิดยิ่งนัก ขอเสด็จพ่อลงโทษลูกด้วย” เจิ้งอี้เหยียนก้มหัวคุกเข่าลงฮ่องเต้เจิ้งแค่นเสียงครั้งหนึ่ง โบกมือไล่ขันทีที่อยู่ภายในห้องทรงอักษรออกไปให้หมด“ถ้าจะลงโทษเจ้า เปลี่ยนเป็นให้เจ้ากลับมาช่วยงานข้าดีกว่า ว่าอย่างไรเมื่อไรจะเลิกเที่ยวเตร่แล้วกลับมาช่วยงานข้า”“เสด็จพ่อการที่ลูกออกไปท่องเที่ยว ลูกก็ได้ประโยชน์นำกลับมาใช้ในแคว้นเรา ลูกได้วิธีการทำเกษตร ได้วิธีการค้าที่จะนำมาใช้ในแคว้นเรา หาไ

หลี่อ้ายหลิงเป็นหลานของฮองเฮา พ่อของนางเป็นขุนนางขั้นสองใกล้ชิดกับองค์จักรพรรดิ ทำให้ตระกูลหลี่มีอำนาจมากในราชสำนัก“ข้าไม่สน แต่งเป็นฮูหยินรองก็ได้ แต่ไม่แน่หรอก รอให้ข้าได้ใกล้ชิดกับท่านประมุขหยางเสียก่อนเถอะ ข้าจะทำให้เขารักข้า หลงข้า จนเลิกกับกุ้ยฮุ่ยชิงแล้วแต่งข้าเป็นฮูหยินใหญ่แทนก็เป็นได้ ข้าแค่ต้องได้พบเขาและหาโอกาสใกล้ชิดเขาให้ได้เท่านั้น” หลี่อ้ายหลิงพูดอย่างเชื่อมั่นในเสน่ห์ของตนเอง ใครๆต่างก็บอกว่านางงดงามล่มเมือง พอๆกับจางเยว่ชวงสาวงามในตำนานของเมืองอู่ที่ได้ถูกไปเป็นสนมบรรณาการแด่องค์ฮ่องเต้เจิ้งแคว้นลั่วสาวใช้ของหลี่อ้ายหลิงทำสีหน้าเหมือนขี้เถ้าเปียก แต่ไหนแต่ไรมา เจ้านายก็มักทำอะไรตามอำเภอใจไม่คิดถึงผลได้ผลเสีย มีแค่เรื่องแต่งงานเรื่องเดียวที่ยอมทำตามที่นายท่านทั้งสองสั่งแต่สุดท้ายคุณหนูของนางก็มาทำเสียเรื่องด้วยการยกเลิกงานแต่งเสียอย่างนั้น และตอนนี้เจ้านายของนางก็กำลังจะก่อเรื่องใหม่อีก คิดอยากแต่งไปเป็นฮูหยินรองให้เจ้าสำนักคุ้มภัยเป่าจินจง“ท่านแน่ใจว่าจะทำเช่นนี้จริงหรือเจ้าคะ เฝ้ารอบุรุษผู้หนึ่งทั้งที่เขาแต่งฮูหยินไปแล้ว”“ข้าแน่ใจว่า

“เจ้ากำลังอยากบอกข้าว่าคนตรงหน้าเราไม่ใช่ต้าหลงลูกชายที่พวกเราสองคนเลี้ยงมาใช่หรือไม่ แววตา ท่าทางของเขาไม่ใช่ต้าหลงลูกชายของเรา”“ท่านพี่ก็คิดเหมือนข้าใช่หรือไม่ ต้าหลงในอดีตถึงจะองอาจ สง่างาม แต่เมื่อเทียบกับต้าหลงในตอนนี้ดูแตกต่างไปมาก ต้าหลงในตอนนี้ดูน่าเกรงขาม บางครั้งรู้สึกเย็นเยียบน่ากลัว กดดันผู้คนด้วยกลิ่นไอสูงศักดิ์ อีกทั้งจากที่ฮุ่ยชิงพูดถึงลักษณะนิสัยของเขา ทำให้ข้ายิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก จนนึกไปถึง...”“หากคนตรงหน้าไม่ใช่ต้าหลง แล้วต้าหลงตัวจริงไปไหน แล้วคนตรงหน้าเราคือใคร”ฮูหยินผู้เฒ่าเบิกตากว้างมองสามี ทั้งสองคนตระหนักรู้แก่ใจทันทีว่าจะมีใครอีกที่หน้าตาเหมือนต้าหลงลูกชายที่พวกเขาสองคนรับเลี้ยงดูตั้งแต่แรกเกิด หากว่าคนๆนั้นไม่ใช่องค์ชายรองเจิ้งอี้เหยียน “ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ทำให้เจ้าต้องลำบากไม่น้อย แต่เห็นว่าเจ้าไม่เป็นอะไรข้าก็สบายใจ” หยางต้าหลงพูดขึ้นเมื่ออยู่ตามลำพังกับฮุ่ยชิงในห้องบุรุษผู้สง่างามมองหญิงงามตรงหน้าแล้วกระชับร่างนางเข้ามาใกล้ “หน้าเจ้าดูซูบซีดไปไม่ส

สามีของนางหล่อเหลาเหมือนเทพเซียนบนสวรรค์งดงามไร้ที่ติ ไม่อยากจะเชื่อว่าชายผู้นี้แท้จริงคือสามีของนางแต่เขากลับมาครั้งนี้ เหตุใดนางถึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายกังวลใจบางอย่าง มันปรากฎทั้งในใบหน้าและดวงตาราวกับเขาคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา“ช้าเดินเองได้เจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องอุ้มข้าหรอก”เจิ้งอี้เหยียนไม่ได้พูดอะไร อุ้มนางแล้วพาไปวางบนตั่งไม้หอมที่สลักเสลาเป็นรูปไม้เถางดงาม“งานของท่านพี่เรียบร้อยดีหรือไม่เจ้าคะ” นางถามสามี พลางลอบสังเกต“งานคุ้มภัยเรียบร้อยดีครั้งนี้หรงฉีได้กำไรกลับมามาก เขาขายของจนหมด แล้วยังได้ของดีมาขายที่เมืองเกาซานอีกมาก แต่งานตามหาคนยังไม่เรียบร้อย”“งานตามหาคน”“ใช่ ข้ากำลังตามหาคนที่ลอบสังหารฆ่าคนที่ข้ารัก เขาเป็นพี่ชายที่ข้ารักแต่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ข้าต้องจับคนที่ฆ่าเขามาสับเป็นหมื่นชิ้นให้ได้ ข้าถึงจะสบายใจ”นี่เป็นครั้งแรกที่สามีพูดเรื่องราวในใจให้นางฟัง ฮุ่ยชิงฟังแล้วก็เดินไปบีบนวดไหล่ให้เขา นี่คงเป็นสิ่งที่เขากังวลใจอยู่“ต้องเป็นคนท